Βάση και εποικοδόμημα σε ελληνική προοπτική | ΕΝΩΣΙΣ Ιανουαρίου
Κοινωνία Πολιτική

Βάση και εποικοδόμημα σε ελληνική προοπτική | ΕΝΩΣΙΣ Ιανουαρίου

cars_widewallpaper_old-tank_83565

Χρησιμοποιώντας, καταχρηστικά βέβαια, τους μαρξιστικούς όρους «βάση» και «εποικοδόμημα», θα επιχειρήσω μια δομική ανάλυση της θεώρησης των πραγμάτων που αφορούν το κυπριακό ζήτημα σε μια ελληνική προοπτική.

Από τη δημιουργία του ελληνικού μας κράτους το 1830, ο κυπριακός Ελληνισμός είχε αναπτύξει σταδιακά το εθνικοαπελευθερωτικό του κίνημα, με σαφή στοχοθεσία την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Καθ’ όλη τη διάρκεια των εσωτερικών διεργασιών του, ο λαός, μέσω της πρακτικής της αυτοπραγμάτωσης, νομοτελειακά προέταξε αποκρυσταλλωμένη τη θέλησή του για ενσωμάτωση στον ελληνικό κορμό. Θεμελιώδες συστατικό συγκρότησης της εθνικοαπελευθερωτικής του διαδικασίας αποτέλεσε το διαρκές πνευματικό και ηθικό υπόβαθρο συνείδησης της ελληνικότητας που διέθετε και που με έμφυτο τρόπο και παλλαϊκό δυναμισμό εξέφρασε με την έκρηξη της επανάστασης της ΕΟΚΑ το 1955. Η αποτυχία, ωστόσο, ευόδωσης των πόθων του οφειλόταν στη μη υιοθέτηση από μέρους της ηγεσίας του συγκροτημένης στρατηγικής, ενταγμένης στο διεθνές περιβάλλον, η οποία θα συνοδευόταν και από την πιστή εφαρμογή της, χωρίς παλινδρομήσεις και ταλαντεύσεις.

Ως βάση καθορίζουμε τη συνείδηση ελληνικότητας του λαού και ως εποικοδόμημα την παραγωγική σύνθεση στρατηγικής, σύμφωνα με τις εντόπιες ανάγκες. Η σχέση μεταξύ των δύο εννοιών είναι αμφίδρομη. Η συσσωρευμένη συλλογική μας εμπειρία αναγνωρίζει δύο βασικές παραδοχές για την έκβαση  ενός οράματος. Πρώτον, ότι η ανυπαρξία εποικοδομήματος, έστω και αν η βάση είναι κραταιή, θα οδηγήσει σε αποτυχία του οράματος και, δεύτερον, ότι έστω και εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία εποικοδομήματος, εφόσον δεν υφίσταται η κατάλληλη βάση, τότε το αποτέλεσμα θα είναι εξίσου αρνητικό. Διαπιστώνουμε δε ότι υπάρχει ένας νοητός κάθετος άξονας μεταξύ της βάσης και του εποικοδομήματος, ο οποίος, αν και αναγνωρίζει ότι και τα δύο αποτελούν ζωτικά στοιχεία εφαρμογής της θεωρίας, δίνει διακριτικά το πρωτείο στη βάση.

Συνεπώς, η βάση για ένα υγιές και διεκδικητικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα είναι η συνείδηση και θέληση του λαού για την αυτοπραγμάτωσή του. Χωρίς συνείδηση της ελληνικότητάς του, ο Κύπριος δεν είναι δυνατόν να μπορέσει να αντέξει στις πιέσεις του πολιτιστικού, πολιτικού, οικονομικού, αλλά και δημογραφικού πολέμου. Η ιδιαίτερη εθνική του ταυτότητα πρέπει να ανασυγκροτηθεί και να εκφραστεί μέσα από την εντόπια ανάγκη.

Αφού, όμως, το κράτος δεν υπηρετεί, αλλά μάλλον απαξιώνει τη γνήσια και πραγματική καλλιέργεια συνείδησης, τότε την ευθύνη φέρουν οι αυτόνομες συλλογικότητες. Εκεί βρίσκεται το τελευταίο ανάχωμα αυτοπροστασίας. Εκεί οφείλουμε να δράσουμε.

Ανδρέας Χριστοφή

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *