ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: Η Ομοσπονδία στον Κόσμο – Η Ομοσπονδιακή Κύπρος | Μάρτιος 2016
Βιβλιοπαρουσίαση

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: Η Ομοσπονδία στον Κόσμο – Η Ομοσπονδιακή Κύπρος | Μάρτιος 2016

omospondia

150 σελίδες προπαγανδιστικού οργασμού

Μικρό, λιτό κι «απέριττο» το καινούργιο βιβλίο του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, ξεκινά με μία ιστορική αναδρομή στην ύπαρξη ομοσπονδιών, στην επεξήγηση του συγκεκριμένου μορφώματος πολιτειών, στις βασικές αρχές κ.ο.κ. και καταλήγει με ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στην πιθανή ύπαρξη μιας Ομοσπονδιακής Κύπρου.

Έχοντας λάβει εξέχουσες κριτικές, έχει χαρακτηριστεί ως πιθανό εγχειρίδιο για την κατανόηση της ομοσπονδίας και προφανώς ευχαριστεί το κομμάτι εκείνο της κυπριακής κοινωνίας που ευαγγελίζεται τη ΔΔΟ ως τη μορφή της φυσικής μας πολιτικής εξέλιξης.

Καλά ως εδώ. Ο κ. Νιαζί, όμως, επιδίδεται σε μία άνευ λόγου ιστορική αναδρομή σε ομοσπονδιακά μορφώματα, όπως για παράδειγμα την Αχαϊκή Συμπολιτεία και την Ελβετική Συνομοσπονδία, χωρίς ουσιαστικά να προβαίνει σε μία εκ βάθους ανάλυση των ιστορικών γεγονότων. Είναι γνωστό και θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο σαφές σε έναν καθηγητή πανεπιστημίου πως όταν διαλέγει να αναλύσει ένα συγκεκριμένο θέμα, οφείλει να αναφερθεί σε όλα τα επιμέρους ζητήματα γύρω από αυτό. Διαφορετικά, οι ελλιπείς παράγραφοι που πραγματεύονται ιστορικές πραγματικότητες, αν και δεν χαρακτηρίζονται από ανακρίβειες, παρ’ όλα αυτά μπορούν εύλογα να χαρακτηριστούν παραπλανητικές και προπαγανδιστικές.

Επί πλέον, χρυσώνει το χάπι της ΔΔΟ, κάνοντας μία επίκληση στην αυθεντία διάφορων φιλοσόφων. Αυτό που φαίνεται όμως να αγνοεί επιδεικτικά ο συγγραφέας είναι πως κάθε ένας από τους αναφερθέντες συγγραφείς, δρουν και αναλύουν τα πολιτειακά συστήματα μέσα σε διάφορες εποχές ανακατατάξεων και αναζητήσεων. Λόγου χάρη, η αναφορά στον Immanuel Kant και την άποψή του ότι το παγκόσμιο δίκαιο των εθνών να θεμελιώνεται σε μία ομοσπονδία εθνικών κρατών παρά σε πρόσκαιρες ειρηνικές συμφωνίες ή στην ηγεμονία των ισχυρών κρατών δεν ενδείκνυται στην περίπτωσή μας. Διότι, καλώς ή κακώς, όσο καλή κι αν είναι η ομοσπονδία ως πολιτειακό μόρφωμα, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν πως κάθε περίπτωση χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης. Και στην περίπτωση του κυπριακού ζητήματος, η χρήση του συγκεκριμένου παραδείγματος φάσκει και αντιφάσκει, αφού αφενός καταλύει την ύπαρξη ενός κράτους (της ΚΔ) και αφετέρου προφανώς και θα είναι «πρόσκαιρη ειρηνική συμφωνία», καθώς η συζήτηση για ομοσπονδιακό πολίτευμα δεν προέκυψε μέσα από ειρηνικές διαδικασίες προς αντιμετώπιση κοινών εχθρών ή σύμπτυξη κοινών συμφερόντων, αλλά ως αποτέλεσμα εισβολής.

Στο κεφάλαιο «Γιατί ιδρύονται τα ομοσπονδιακά κράτη», καταλήγοντας πιο «αναλυτικά» (sic) στις προϋποθέσεις για τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας, αναφέρεται μεταξύ άλλων στα εξής: η δημιουργία ισχυρών οικονομικών δεσμών και οι προσδοκίες για κοινά οφέλη – με την Τουρκία άνωθεν να απαιτεί μέρισμα των συγκεκριμένων οικονομικών οφελών. Η επιθυμία πολιτικής ανεξαρτησίας – με τη λεγόμενη «ΤΔΒΚ» να μην κάνει βήμα χωρίς την έγκριση του νεοσουλτανικού καθεστώτος. Οι στρατηγικές (εδαφικές) ανησυχίες – αγνοεί ο καθηγητής μάλλον τις στρατηγικές ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων, ιδίως μετά τις αναφορές του Νταβούτογλου πως «κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας Τουρκοκύπριος θα έπρεπε να τον εφεύρουμε» και ότι «η Τουρκία πρέπει να ελέγχει τις κυπριακές εξελίξεις γιατί η Κύπρος είναι απαραίτητη στους σχεδιασμούς της να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη με παγκόσμια εμβέλεια». Εν τέλει, η αναφορά στην ελκυστικότητα των ομοσπονδιακών κρατών – σαν να κάθισαν οι πολιτευτές μας δίπλα δίπλα, ως άλλοι κριτές καλλιστείων, βασίζονται πλέον στην ελκυστικότητα μιας λύσης και όχι στο πόσο δίκαιη και βιώσιμη αυτή μπορεί να είναι.

Στο τελευταίο του κεφάλαιο διαστρεβλώνει ανελέητα τις προοπτικές ομαλής λειτουργίας του Συντάγματος του ’60, υποστηρίζοντας πως μπορεί στο Σύνταγμα της Κύπρου να μην αναφέρεται ρητά η λέξη «ομοσπονδία», εν τούτοις η ΚΔ είναι μία λειτουργική ομοσπονδία βασισμένη στην αρχή των χωριστών κοινοτήτων. Κι αφού για τον ευαγγελιστή της ΔΔΟ η ΚΔ ήταν μία λειτουργική ομοσπονδία, γιατί τόση προθυμία προς κατάλυσή της;

Εν κατακλείδι, στον επίλογό του θεωρεί πως η ομοσπονδιακή λύση αποτελεί ανάγκη για την ε/κ πλευρά, η οποία αδυνατεί να ισχύσει διά της βίας σε ολόκληρη την επικράτεια του νησιού, καθώς υπάρχουν ακροβολισμένα τουρκικά στρατεύματα. Και όλα με πάσα σιγουριά τη στιγμή που ο Πρόεδρος της ΚΔ και ο ηγέτης των κατεχομένων δεν έχουν ανακοινώσει τι θα συμβεί με τους 40.000 Τούρκους στρατιώτες σε περίπτωση λύσης.

Δεν αναφέρει πουθενά και προφανώς ούτε περνάει από το μυαλό του συγγραφέα πως οι υπόλοιπες ομοσπονδίες που περιγράφει καμία σχέση δεν έχουν με αυτήν που προωθείται στην Κύπρο και τους παράγοντες που τη δημιούργησαν. Πως η ΔΔΟ αποτελεί ένα καινούργιο απαρτχάιντ, όπου ανθρώπινα δικαιώματα καταλύονται στη βάση του φυλετικού διαχωρισμού, μία ολόκληρη Δημοκρατία θυσιάζεται για χάρη της νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής. Κρίμα, λοιπόν, για έναν ακαδημαϊκό να λειτουργεί ως άλλος Γκέμπελς, προπαγανδίζοντας και προωθώντας την ημιμάθεια, ούτως ώστε να εκπληρώσει άμεσα τους στόχους του, παρά την ολοκληρωμένη ενημέρωση του λαού γύρω από θέματα που καθορίζουν το μέλλον του.

Ι.Κ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *