Ο Μπάμπης Γκολές  και η νεορεμπέτικη σκηνή
Κοινωνία Πολιτισμός

Ο Μπάμπης Γκολές και η νεορεμπέτικη σκηνή

gkoles

Στις 11 Ιανουαρίου, αποδήμησε εις Κύριον, στα 68 του χρόνια, ο λαϊκός τραγουδιστής Μπάμπης Γκολές. Ο Γκολές είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση που αντανακλά, εν πολλοίς, τον χαρακτήρα της τελευταίας περιόδου –από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα– του λαϊκού μας τραγουδιού.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, στα λαϊκά πάλκα αρχίζει να σχηματίζεται μια νέα κατάσταση. Παράλληλα με το παλιό καθεστώς, εμφανίζονται και κερδίζουν συνεχώς έδαφος νέοι μουσικοί*, οι οποίοι, μέσα από προσωπικές αναζητήσεις, γνωρίζουν το εν πολλοίς ξεχασμένο ρεμπέτικο και το αναπαράγουν όσο πιο πιστά στην αρχική του μορφή μπορούν.

Οι νέοι μουσικοί δεν παρουσιάζουν δικά τους τραγούδια. Ψάχνουν σε παλιατζίδικα, αναζητούν τους ίδιους τους συνθέτες, ρωτούν, βρίσκουν, αξιολογούν και επιλέγουν τραγούδια που καμιά φορά και οι ίδιοι οι δημιουργοί τους τα είχαν «παρατημένα». Τότε αρχίζει να καθιερώνεται αυτή η μορφή πάλκου που επικρατεί μέχρι σήμερα, όπου, ουσιαστικά, επανεκτελούνται τραγούδια παλιών μεγάλων συνθετών.

Φυσικά, με τη «νεορεμπέτικη» σκηνή δημιουργούνται και εξελίσσονται παράλληλα και άλλα σημαντικά παρακλάδια του παλιότερου καθεστώτος της λαϊκής μουσικής, όπως τα μπουζουξίδικα-σκυλάδικα ή η νεολαϊκή δισκογραφία (Ρασούλης, Χάρις Αλεξίου, Παπάζογλου κ.ά.)• νέες εκφάνσεις του λαϊκού τραγουδιού όλες, που επικοινωνούν μεταξύ τους και για αυτό εξάλλου πολλοί μουσικοί μεταπηδούν από την μία στην άλλην.

Πάντως, αν είναι ένα στοιχείο που καθιστά ξεχωριστή τη νεορεμπέτικη σκηνή σε σχέση με τις άλλες λαϊκογενείς σκηνές της εποχής της (που επί της ουσίας όλες μαζί αποτελούν αυτό που λέμε νεολαϊκό τραγούδι), πέραν του ρεπερτορίου, είναι ο αντεργκράουντ χαρακτήρας της. Σαν να έχει αλλεργία με τα μεγάλα μαγαζιά, τα φαντασμαγορικά πάλκα, το σταριλίκκι και τις «προχωρημένες» ενορχηστρώσεις και διασκευές που άλλοι τις είδαν και τις βλέπουν σαν μορφή εξέλιξης του λαϊκού μας τραγουδιού! Αρνείται σθεναρά να χορέψει στο πάρτυ της ΠΑΣΟΚικής πραγματικότητας, που τρώει την ψυχή του τόπου επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες.

Σε αυτή, λοιπόν, τη νεορεμπέτικη σκηνή είναι κάποιες προσωπικότητες που ξεχώρισαν, για τη φωνή, για το ύφος, για το παίξιμό τους, το ήθος τους και για χίλιους δυο άλλους λόγους. Ένας απ’ αυτούς είναι ο Μπάμπης Γκολές, ο οποίος ήταν από την αρχή και για όσο ζούσε στο προσκήνιο της «αντεργκράουντ» αυτής σκηνής. Δεν λάκισε όπως πολλοί συνάδελφοί του που σήμερα προσκυνούν θεούς και δαίμονες για να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή τους σε τηλεοπτικές εκπομπές τύπου «Στην υγειά μας, ρε παιδιά».

Η ιδιαιτερότητα του Γκολέ έγκειται, εκτός από την ξεχωριστή του φωνή και την τραγουδιστική του αρτιότητα, στο γεγονός ότι τροφοδοτούσε συνεχώς τα λαϊκά προγράμματα με τις «ανακαλύψεις» του, όντας βαθύς γνώστης της δισκογραφίας των 78 στροφών. Πολλά από τα τραγούδια που σήμερα δεν λείπουν από κανένα λαϊκό πάλκο τα βρήκε και τα έκανε «σουξέ» ο Γκολές με τις επανεκτελέσεις του: «Μου ’φαγες όλα τα δαχτυλίδια», «Γυφτοπούλα στο χαμάμ», «Είμαι του δρόμου το παιδί», «Πίνω και μεθώ» και άλλα πολλά, όπως μια σειρά τραγουδιών του Τζουανάκου.

Ο Γκολές στα ζωντανά προγράμματά του, αλλά και στους δίσκους του, συμπεριελάμβανε, εκτός από παλιά «ψαγμένα» ρεμπέτικα, σμυρναίικα, δημοτικά, κανταδόρικα και άλλα τραγούδια. Οι ενορχηστρώσεις στους δίσκους ή στα προγράμματα που παρουσίαζε ζωντανά είναι κάτι που αντικατοπτρίζει τη βαθύτατη γνώση, την αισθητική, αλλά και την προσέγγισή του στις μουσικές τις οποίες αναπαρήγαγε με φοβερή μαεστρία. Μεγάλη σχολή και μεγάλη παρακαταθήκη ο Γκολές. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Χρίστος Πέτρου

Στήλη: Σαν απόκληρος

Υ.Γ.: Πάντως, για το «νεολαϊκό» τραγούδι, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους οι οποίοι το διαμόρφωσαν θα επανέλθουμε εκτενώς, επειδή πραγματικά αξίζει τον κόπο.

*Μερικά παραδείγματα: Οπισθοδρομική κομπανία, Αγάθωνας, Μαριώ, Αθηναϊκή κομπανία, Τα παιδιά απ’ την Πάτρα, Τσέρτος κ.ά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *