Η άγνοια του ρόλου της Τουρκίας στην Κύπρο και οι αυταπάτες | ΕΝΩΣΙΣ Μαΐου
Κυπριακό

Η άγνοια του ρόλου της Τουρκίας στην Κύπρο και οι αυταπάτες | ΕΝΩΣΙΣ Μαΐου

katexomena2

Μετά και την επανέναρξη των «ενδοκοινοτικών» συνομιλιών για την επίλυση του κυπριακού ζητήματος, θα λέγαμε ότι επικρατεί ένα κλίμα πανηγυρισμών και ελπίδας από τους διάφορους δημοσιογράφους, μη κυβερνητικές οργανώσεις και πολιτικούς, υποστηρικτές του διχοτομικού σχεδίου Ανάν. Αυτοί όλοι είναι προφανές ότι είτε αγνοούν τον ρόλο της Τουρκίας στο νησί είτε τρέφουν αυταπάτες ότι η Τουρκία άλλαξε πολιτική και θα συνεισφέρει στην επίλυση του Κυπριακού, έστω και στο πλαίσιο του ούτω καλουμένου οδυνηρού συμβιβασμού.

Είναι γεγονός όμως ότι αγνοώντας τον ρόλο της Τουρκίας στο νησί μας, δηλαδή αγνοώντας τους στόχους, σκοπούς και κατ’ επέκταση την πολιτική των Τούρκων στην Κύπρο, βρισκόμαστε εκτός πραγματικότητας και τρέφουμε συνεχώς ψευδαισθήσεις. Κάποια παραδείγματα ψευδαισθήσεων είναι τα νέα «ΜΟΕ» και ο «καλός» Ακιντζί. Σάμπως και οι Τ/κ ελέγχουν τα κατεχόμενα και όχι η Τουρκία. Ευτυχώς, δεν άργησαν να διαψευστούν οι «ειρηνιστές», οι «φίλοι της λύσης», όταν ο Ερντογάν έβαλε στη θέση του τον Ακιντζί, αλλά και όταν ο ίδιος ο κατοχικός ηγέτης, και πριν και μετά την «εκλογή» του, είχε εκφράσει ακραίες θέσεις συνυφασμένες με τον τούρκικο ιμπεριαλισμό (τούρκικες εγγυήσεις, μεγιστοποίηση του «κράτους» του κτλ.).

Η άγνοια της τουρκικής πολιτικής έχει και ως αποτέλεσμα την τύφλωση και την έλλειψη διορατικότητας, που δυστυχώς διακατέχει την πολιτική μας ηγεσία τόσο σε Κύπρο όσο και σε Ελλάδα ανέκαθεν. Δηλαδή, το γεγονός ότι ο Ακιντζί, έστω και φαινομενικά για τα μάτια των ΜΜΕ, είχε μια κόντρα με τον Ερντογάν αμέσως μετά την «εκλογή» του, μόνο το κατοχικό καθεστώς ωφελεί και τους στόχους της Τουρκίας. Συμφέρει την Τουρκία να φαίνεται ότι στα κατεχόμενα όχι απλώς υπάρχει κράτος, αλλά υπάρχει και δημοκρατία. Τόσο καλή και λειτουργική δημοκρατία, που οι Τ/κ μπορούν να εκλέξουν κάποιον ο οποίος να αντιπολιτεύεται την τουρκική κυβέρνηση. Όμως, φάνηκε ότι στο τέλος της ημέρας ο Ακιντζί υπέκυψε. Γιατί υπέκυψε; Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Αυτό δυστυχώς δεν μπορούν να το αντιληφθούν (ή βεβαίως τρέφουν αυταπάτες) όλοι αυτοί οι «ειρηνιστές». Είναι δύσκολο στον μικρόκοσμο όπου ζουν να αντιληφθούν ή να υποψιαστούν τον ρόλο της Τουρκίας στην Κύπρο, να μελετήσουν, να προβληματιστούν, να διαβάσουν αναλύσεις, να μπουν στο πετσί του τι εστί τουρκικό έθνος, παντουρκισμός, νεοοθωμανισμός και τι σχέση έχει αυτό με το κυπριακό ζήτημα στην ολότητά του.

Συνεπώς, όποιος θέλει να ασχολείται με το Κυπριακό και να εκφέρει και άποψη, θα πρέπει πρώτα να μελετήσει το Κυπριακό στην ολότητά του: σε ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Να πάρει διδάγματα από τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου και όχι να καταφεύγει σε εντελώς αυθαίρετα συμπεράσματα όπως: «Εκάμαμεν τζι εμείς πολλά», «Χάσαμε έναν πόλεμο, πρέπει να συμβιβαστούμε» κ.ά. Ο σοβαρός μελετητής και αυτός που βλέπει τη μεγάλη εικόνα δεν μπορεί να προβαίνει σε τέτοιου είδους δηλώσεις που είναι ανιστόρητες και δεν μας αφήνουν να δούμε το πραγματικό πρόσωπο της τουρκικής πολιτικής.

Τα πιο πάνω είναι καλά και αληθινά, καθώς και ένας τίμιος υπέρμαχος της ομοσπονδιακής λύσης μπορεί να συμφωνήσει. Το ζήτημα είναι τι πρέπει να κάνουμε και αν εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι ως Κυπριακή Δημοκρατία. Βεβαίως, σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές ούτε έτοιμη πολιτική. Θα πρέπει να υπάρχει όμως η θέληση και ο αγώνας για την απαλλαγή από την κατοχή και από την τουρκική βαρβαρότητα και την εγκαθίδρυση ενός δημοκρατικού κράτους, κυρίαρχου, με κατοχύρωση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης από τον λαό. Αυτοί είναι οι γενικοί στόχοι που θα πρέπει να συμφωνηθούν εξ αρχής και έπειτα να οργανωθεί η πορεία που θα πετύχει τους πιο πάνω στόχους. Στο κάτω κάτω αυτό θα πει πολιτική.

Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να γίνει ρήξη με την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα. Βεβαίως, αυτό θέλει ισχυροποίηση των δεσμών με τις παρούσες συμμαχικές δυνάμεις σε ενεργειακό, οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο. Χρειάζεται ενίσχυση δεσμών με το ελλαδικό κράτος σε όλα τα επίπεδα και πιο έντονα στο αμυντικό. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε μια ισχυρή παρουσία στον διεθνή χώρο, για να μπορέσουμε να αναχαιτίσουμε τις τουρκικές απειλές και προκλήσεις. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να κυριαρχήσει η ρητορική της απελευθέρωσης, της εγκαθίδρυσης ενός δημοκρατικού κράτους και η αποδόμηση του εκτρώματος της ΔΔΟ με επιχειρήματα από το διεθνές δίκαιο, τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Έπειτα, θα πρέπει να σταματήσουμε τις καταστροφικές «ενδοκοινοτικές» συνομιλίες (οι οποίες ευθύνονται για την περαιτέρω αναγνώριση του ψευδοκράτους και όχι η δήθεν αδιαλλαξία μας) και να καλέσουμε την ίδια την τουρκική κυβέρνηση σε συνομιλίες, για να μπορέσουμε να καταδείξουμε τον πραγματικό εγκληματία αλλά και να ασκήσουμε πίεση στην Τουρκία. Οι «ενδοκοινοτικές» συνομιλίες, σε συνδυασμό με την εμμονή στη ΔΔΟ, το μόνο που κατάφεραν είναι να ενισχύσουν το κατοχικό καθεστώς, αλλά και σε επίπεδο κοινωνίας να δημιουργήσουν κρατική συνείδηση στους Τ/κ, με αποτέλεσμα να γίνουν ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα για διεκδίκηση μιας δημοκρατικής λύσης.

Τα πιο πάνω κατατέθηκαν πολύ συνοπτικά. Δεν παύουν όμως να είναι προτάσεις προς συζήτηση, με σκοπό την αναχαίτιση της υποδούλωσης σε εκτρωματικά διζωνικά σχέδια και τη χάραξη, επιτέλους, μιας νέας απελευθερωτικής (και όχι «επανενωτικής») στρατηγικής.

Σιλουανός Νικολάου

Ιδεών Σύλληψις

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *