ΜΟΕ και ποδόσφαιρο | ΕΝΩΣΙΣ Μαΐου
Αθλητισμός Κυπριακό Πολιτική

ΜΟΕ και ποδόσφαιρο | ΕΝΩΣΙΣ Μαΐου

pegasus_LARGE_t_1041_106057533

Ανέκαθεν το ποδόσφαιρο αποτελούσε μέσο χειραγώγησης των λαϊκών μαζών. Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα, όπως η Ισπανία του Φράνκο, η Αργεντινή του Βιντέλα και η Ιταλία του Μουσολίνι. Η έκφραση πολιτικής μέσα από τον βασιλιά των σπορ δεν μπορεί να περάσει κατ’ ουδένα λόγο απαρατήρητη, με πρόσφατο παράδειγμα το κορεό των φίλων του ΑΠΟΕΛ στον αγώνα με τον Άγιαξ, το οποίο σχημάτιζε αρχικά την κατεχόμενη Κύπρο και μετέπειτα την απελευθερωμένη Κύπρο στην αγκαλιά της Ελλάδας.

Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, το μείζον θέμα συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι τα ούτω καλούμενα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, τα γνωστά σε όλους μας ΜΟΕ. Θα αναρωτηθεί κανείς ποια σχέση να έχουν άραγε αυτά τα «μέτρα» με το ποδόσφαιρο. Στην Κύπρο, δυστυχώς, κάποιοι είχαν τη φαεινή ιδέα ότι μέσα από το άθλημα θα οικοδομήσουν τα δικά τους συμφέροντα, λες και δεν μας έφταναν τα σκάνδαλα, η βία και η διαφθορά στο δύσμοιρο κυπριακό ποδόσφαιρο.

Πριν από έναν μήνα περίπου, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, στα πλαίσια της καλλιέργειας ομοσπονδιακής κουλτούρας, διοργανώθηκε από την «Κίνηση για ομόσπονδη Κύπρο», ψυχή της οποίας είναι ο γνωστός σε όλους μας Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, η παρουσίαση βιβλίου του Τ/κ συγγραφέα και εκπροσώπου της Κίνησης για την Αμμόχωστο Οκάν Νταγλί, με τίτλο «Μαζί στη μάππα, Τ/κ ποδοσφαιριστές σε ελληνοκυπριακές ομάδες». Η παρουσία και μόνο του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ προοικονομούσε τη μετατροπή της εκδήλωσης σε επαναπροσεγγιστικό και ομοσπονδιακό πανηγύρι, από αυτά που συνηθίσαμε τις τελευταίες μέρες.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι όποτε κάποιος από τους Τ/κ παλαίμαχους ποδοσφαιριστές μιλούσε στα ελληνικά ή όποτε γινόταν αναφορά σε ομοσπονδιακή λύση, ξαφνικά ένας χειροκροτητής ανάμεσα στο πλήθος έδινε το σύνθημα για να ξεκινήσουν αλλεπάλληλα χειροκροτήματα άνευ λόγου και ουσίας, για να επιβεβαιώσουν αυτό που είπε κάποτε ο αξέχαστος ηθοποιός Ντίνος Ηλιόπουλος «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα».

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ήμουν έτοιμος να παρέμβω για να ξεκαθαρίσω ότι η πραγματική ενοποίηση του ποδοσφαίρου στην Κύπρο δεν θα έρθει μέσα από τους εναγκαλισμούς του διεφθαρμένου Κουτσοκούμνη με τον Σέρτογλου και την Ντενίζ Μπιριντζί ούτε, ασφαλώς, με την ένταξη της ούτω καλούμενης ομοσπονδίας των κατεχομένων, η οποία φέρει το έμβλημα του κατοχικού εκτρώματος. Θεωρώ ότι η πραγματική ενοποίηση του ποδοσφαίρου μπορεί να λάβει χώρα σε μια πλήρως απελευθερωμένη Κύπρο, όπου η Ανόρθωση και η Νέα Σαλαμίνα θα αγωνίζονται στο στάδιο ΓΣΕ στην Αμμόχωστο, η ΠΑΕΕΚ θα αγωνίζεται στο ΓΣ Πράξανδρος στην Κερύνεια, ο ΑΣΙΛ Λύσης στο δημοτικό στάδιο Λύσης, ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου στο Δημοτικό Στάδιο Μόρφου, ο Εθνικός Άσσιας στην Άσσια, ο Ηρακλής Γερολάκκου στον Γερόλακκο και η Δόξα Κατωκοπιάς (και όχι του Καραβίδα και των Πορτογάλων) στην Κατωκοπιά.

Βασική προϋπόθεση για την ενοποίηση είναι οι πιο πάνω ποδοσφαιρικές ομάδες να αγωνίζονται ως οικοδέσποινες και όχι ως φιλοξενούμενες. Όμως, για κακή μου τύχη, ο εξαίρετος συντονιστής Νιαζί για ευνόητους λόγους δεν δέχθηκε ερωτήσεις από τους παρευρισκομένους, διατηρώντας έτσι το καλό κλίμα της εκλογής Ακιντζί∙ το μόνο που έλειπε δηλαδή ήταν να τραγουδήσουν ο Κουτσουκούμνης με τον Σέρτογλου το «We are the world», κάτι που έκανε ο Κοτζιάς με τον Τσαβούσογλου λίγες εβδομάδες αργότερα.

Υ.Γ.: Συστήνω ανεπιφύλακτα σε κάθε ευσυνείδητο πολίτη, ο οποίος αντιτίθεται σε λύσεις τύπου ομοσπονδίας, να παρακολουθεί τέτοιου είδους επαναπροσεγγιστικές εκδηλώσεις, κάτι που θα προετοιμάσει τόσο τα νεύρα του όσο και το στομάχι του για τις δύσκολες μέρες που θα ακολουθήσουν…

Νικόλας Αντωνίου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *