Εκλογές άνευ μαλακίας
Επιλεγμένα Κοινωνία Κυπριακό Παιδεία Πολιτική Πολιτισμός

Εκλογές άνευ μαλακίας

Της Ιόλης

KILL THE MESSENGER

Κατ’ αρχήν πιστεύω στη συμμετοχή στις εκάστοτε εκλογικές αναμετρήσεις. Από το 2004 ψηφίζω, σχεδόν ανελλιπώς, κάθε φορά που καλούμαστε να αναδείξουμε είτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας είτε βουλευτές και ούτω καθεξής. Είτε επειδή πιστεύω σε κάποιον είτε –πολύ συχνότερα– γιατί δεν έχω καλύτερη επιλογή. Είτε γιατί πιστεύω ότι αυτό που θα ψηφίσω μπορεί να αλλάξει κάτι είτε –πολύ συχνότερα– για να συμβάλω κι εγώ στην ανακοπή μιας καταστροφικής πορείας ψηφίζοντας εναντίον του ΔΗΣΑΚΕΛ. Θεωρώ δικαίωμα την ψήφο και το εκμεταλλεύομαι όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Έτσι και σήμερα, που καλούμαστε να αναδείξουμε τον επόμενο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, οφείλω να πάρω θέση.

Βρισκόμαστε ομολογουμένως σε ένα κρίσιμο σημείο όσον αφορά στην επιβίωση του Ελληνισμού στην πατρίδα μας – που είναι και το ζητούμενο διαχρονικά. Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε και θα είναι η τελευταία. Οι διαπραγματεύσεις επί του Κυπριακού παραμένουν παγωμένες, αναμένοντας την επόμενή τους φάση. Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία φαίνεται ότι απεβίωσε οριστικά και θάφτηκε στα ερείπια του Κραν Μοντάνα. Για πρώτη φορά έχει γίνει ξεκάθαρο ότι λύση με συνεχείς υποχωρήσεις δεν προβλέπεται, εφόσον η τουρκική απληστία δεν ικανοποιείται με όλα αυτά που έχουν δώσει αμαχητί οι εκάστοτε διαπραγματευτές μας μέχρι σήμερα. Ο απερχόμενος Πρόεδρος στο Κραν Μοντάνα άνοιξε τα χαρτιά του, έδωσε ό,τι μπορούσε να δώσει, συνειδητοποιώντας πέραν πάσης αμφιβολίας τις τελικές προθέσεις της Τουρκίας. Ότι δηλαδή λύση που δεν ικανοποιεί όλες ανεξαιρέτως τις τουρκικές επιθυμίες δεν πρόκειται να δούμε. Το τι θα γίνει απ’ εδώ και πέρα, όταν η διαδικασία μπει ξανά σε κίνηση, εναπόκειται στους ταγούς μας. Στους ταγούς τους οποίους καλούμαστε σε τριάντα πέντε μέρες περίπου να αναδείξουμε με την ψήφο μας.

Όπως τα βλέπω εγώ τα πράγματα, έχουμε δύο επιλογές μπροστά μας. Από τη μια το ΔΗΣΑΚΕΛ που θα συνεχίσει την πορεία προς την καταστροφή όσο του το επιτρέψουν, χτίζοντας πάνω στις υποχωρήσεις των τελευταίων δέκα ετών, και από την άλλη την υποψηφιότητα του Νικόλα Παπαδόπουλου που συγκεντρώνει την υποστήριξη του ούτω καλούμενου ενδιάμεσου χώρου.

Το γεγονός ότι εμείς, ως ενωτικοί, για ακόμα μια φορά δεν έχουμε ενώπιόν μας μιαν υποψηφιότητα που να μας εκφράζει πλήρως είναι αδιαμφισβήτητο και έχει καταντήσει διαχρονικό και, ομολογουμένως, ενοχλητικό. Εδώ και χρόνια ψηφίζουμε –όσοι ψηφίζουμε– τον λιγότερο κακό, εκείνον που θεωρούμε ότι μπορεί να μας προσφέρει μιαν όσο γίνεται «αναίμακτη» πενταετία, για να πάμε λίγο παρακάτω, μπας και καταφέρουμε να διασφαλίσουμε την επιβίωσή μας σε αυτόν τον τόπο ως κομμάτι του Ελληνισμού και όχι ως γιουσουφάκια. Με αυτόν τον γνώμονα στηρίξαμε την υποψηφιότητα του Γιώργου Λιλλήκα το 2013 και με αυτήν την ίδια λογική θα στηρίξουμε τώρα την υποψηφιότητα του Νικόλα Παπαδόπουλου. Διατηρώντας μια πολύ μικρή ελπίδα ότι μπορεί κάτι να αλλάξει, αλλά χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, χωρίς να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και χωρίς λευκές επιταγές.

Μετά τις εκλογές θα μας βρουν πάλι μπροστά τους.

Υ.Γ.: Καλά Χριστούγεννα και ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *