Καλή λευτεριά, ξεκινώντας με εμάς
Επιλεγμένα Κοινωνία Πολιτική Πολιτισμός

Καλή λευτεριά, ξεκινώντας με εμάς

Του Γιώργου Λαγάκου

ΟΜΕΡΤΑ

Η αυλαία του 2017 κλείνει βρίσκοντάς μας στον ίδιο παρανομαστή. Για ακόμη μια χρονιά, η κασέτα θα κολλήσει στο ίδιο σημείο όπου βρίσκεται εδώ και χρόνια, με ευχές ανούσιες και τυπικές. «Μακάρι το 2017 να είναι η τελευταία χρονιά που βρίσκει την πατρίδα μας μοιρασμένη». Λες και ένα μαγικό χέρι βγαλμένο από κάποιον θρύλο θα έρθει να κόψει τα συρματοπλέγματα, να σηκώσει τα τουρκικά στρατεύματα και να στείλει τον Ερντογάν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Οι θρύλοι και οι παραδόσεις δημιουργήθηκαν στα παλαιότερα χρόνια με σκοπό να κρατούν τον λαό σε εγρήγορση, να τον τρέφουν με πείσμα, υπομονή και να του δίνουν νόημα – κάτι να αναμένει αλλά και να προετοιμάζεται γι’ αυτό. Είναι αυτοί οι θρύλοι που κράτησαν την ψυχή του Έλληνα δυνατή για 400 χρόνια, ούτως ώστε να διεκδικήσει την ελευθερία του. Είναι αυτές οι παραδόσεις που από γενιά σε γενιά τροφοδοτούσαν την πίστη στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη, που περίμενε υπομονετικά να εκδηλωθεί όταν το ψυχικό κομμάτι θα ερχόταν σε επαφή με την ετοιμότητα ενός ολόκληρου έθνους – μιας καταπιεσμένης κοινωνίας. Μια ετοιμότητα που δεν ήρθε ουρανοκατέβατα. Αλλά κτιζόταν μεθοδικά από τα πιο χαμηλά μέχρι τα ψηλότερα στρώματά της κοινωνίας. Οι θρύλοι δεν μιλούσαν για θαύματα, αλλά για τη δυνατότητα των ανθρώπων να κάνουν θαύματα.

Πλέον, οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν γίνει τεχνοκρατικές. Έχουν αφήσει παντελώς πίσω οτιδήποτε υποκειμενικό και ψυχικό –το βίωμα, το συναίσθημα, τις ιδέες, τον ανθρώπινο ψυχισμό– και έχουν μετατραπεί σε μια «manualized» παραγωγή συμπεριφοράς και μετρήσιμων γεγονότων. Ας μην παρεξηγηθώ. Ο ρεαλισμός και η συμπεριφορά αποτελούν βασικό κομμάτι σε όλο το φάσμα της ζωής του ανθρώπου. Αυτό που έρχεται, όμως, να μεταβάλει τις κοινωνίες μας σε «ζόμπι» είναι ο τρόμος απέναντι στο ψυχικό. Δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρο παράδειγμα από τις δικτατορίες και τα μονοκομματικά καθεστώτα. Κάθε είδους δικτάτορες, κόκκινοι και μαύροι, είχαν σαν κοινό παρανομαστή την καταδίωξη κάθε είδους καλλιτεχνικής δημιουργίας. Οποιοσδήποτε επέτρεπε στον εαυτό του να έρθει σε επαφή με το ψυχικό του κομμάτι, το οποίο σχεδόν πάντα ερχόταν σε αντιπαράθεση με τα στεγανά του εκάστοτε δικτατορικού καθεστώς, βαφτιζόταν επικίνδυνος. Κάπως έτσι και σήμερα, οτιδήποτε κινείται εκτός του πολιτικά επιτρεπτού, βαφτίζεται επικίνδυνο και αφορίζεται.

Αυτήν τη χρονιά, λοιπόν, ας μην ευχηθούμε για λευτεριά στην Κύπρο. Έτσι κι αλλιώς, η ευχή αυτή φαίνεται να μην πιάνει. Αυτήν τη φορά καλύτερα ας ευχηθούμε να πέσουν οι παρωπίδες. Ας ευχηθούμε να βρούμε το θάρρος να στραφούμε προς τα μέσα, να πετύχουμε μιαν ενδοσκόπηση που θα μας φέρει πιο κοντά με το είναι μας. Ας μη σκοτώσουμε τον «ποιητή» που έχουμε μέσα μας, αλλά ας του επιτρέψουμε να εκφραστεί ελεύθερα. Ας επιτρέψουμε στους παλιούς θρύλους να ζωντανέψουν και να σμίξουν με τους δικούς μας. Ας ξεκινήσουμε με την ατομική μας επανάσταση, γιατί ίσως αυτή να είναι η μονή οδός για τη λευτεριά της πατρίδας μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *