Πώς καθίσταται η εξέγερση του Πολυτεχνείου επίκαιρη στο σήμερα;
Εκλογές Ελλάδα Ιστορία Κοινωνία Παιδεία Πολιτική

Πώς καθίσταται η εξέγερση του Πολυτεχνείου επίκαιρη στο σήμερα;

Του Γιώργου Τάττη

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕ (ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΣΕΡΡΑΧΗ)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ

Παρακολουθούσα τις προάλλες τους εορτασμούς για την επέτειο της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο. Διάβαζα παράλληλα και κάποια αφιερώματα σε κάποιες εφημερίδες. Σκέφτηκα ότι όλοι γιορτάζουν –καλά, όχι όλοι– χωρίς να προσπαθήσουν, έστω και στο ελάχιστο, να σκεφτούν πώς αυτή η αυθόρμητη κινητοποίηση, που πήρε και παλλαϊκή μορφή, στέκεται στο σήμερα. Πώς μπορούμε να την καταστήσουμε επίκαιρη, να μάθουμε από αυτήν, να τη δούμε στο σύνολό της μακριά από τις διάφορες κομματικές και εργαλειακές αφηγήσεις, να ερευνήσουμε τα κίνητρα των εξεγερμένων, να εντρυφήσουμε στις τότε αντιθέσεις και στο κοινωνικό πλαίσιο της εποχής. Αυτά, όμως, πάνε πολύ μακριά για την κυρίαρχη πολιτική αντίληψη και ανάλυση. Εξάλλου, με ένα λογύδριο και μια συμβολική κατάθεση στεφάνου ξεμπέρδεψες.

Και εκεί που ξεφυλλίζω τις φυλλάδες μου, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθώ από όλα αυτά τα πανηγύρια, σκεπτόμενος πώς θα καταφέρω να συλλάβω το πραγματικό νόημα της αντίστασης αυτής στο σήμερα, μαραζώνω και εξοργίζομαι. «Μα είμαι ο μόνος που τα σκέφτομαι αυτά, σιόρ;» Σίγουρα στον καφενέ δεν άκουσα κάτι ανάλογο. Μόνο τα ίδια τετριμμένα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά να βοηθώ τον γέρο μου, μπας και μου δώσει «καμιάν αφροζούαν» για πληρωμή. Όμως, σκέφτομαι και ανακουφίζομαι ότι μόνος μου δεν είμαι. Εξάλλου, από κάπου τα έχω δει κι εγώ όλα αυτά. Παρθενογένεση δεν υπάρχει. Μόνο οι εγωκεντρικοί αφελείς θαρρούν πως κατέχουν ολάκερη υπαρξιακή και πνευματική αυτονομία. Με αυτά και τ’ άλλα, σώθηκα από την κατάθλιψη και σήμερα. Βλέποντας μόνο ότι υπάρχουν «ζωντανοί» ακόμη. Κι ας με πληγώνει η Ρωμιοσύνη.

Είναι η ώρα της κατάθεσης στεφάνων στην τηλεόραση. Το κλασικό και χιλιοϊδωμένο σκηνικό. Οι μετριοπαθείς «δεξιοί» της πλήρους αστικής νομιμότητας θα «κάτσουν λίγο στ’ αυκά τους», ασπαζόμενοι πλήρως την αριστερή πρωτοκαθεδρία της εν λόγω εξέγερσης. Θα προσπαθήσουν κάπως να ψελλίσουν μιαν αντίθεση ως προς τη μεταπολιτευτική ηγεμόνευση της «Αριστεράς πολλών ταχυτήτων». Θα πούνε πολλά, πλέον μπανάλ επιχειρήματα, του τύπου: «ο φιλελεύθερος κόσμος ήταν πάντοτε παρόν» ή το άλλο, αυτό που λέει –και δικαίως– ότι «η επίσημη Αριστερά στεκόταν κριτικά». Οι αριστεροί, από την άλλη, θα μαλώνουν ποιος ταυτίζεται περισσότερο με τους εξεγερμένους, θα τρέχουν να μιλήσουν για «πτώση της χούντας», να καταχωνιάσουν το Κυπριακό και τη μοίρα τους, να φωνάξουν για την εξέγερση που οδήγησε τόσο θριαμβευτικά στη μεταπολίτευση, στην «εποχή της ευμάρειας, της δημοκρατίας». Και δώσ’ του οι συριζοπασοκοακελικοί να εκστασιάζονται, να χτίζουν τα τελευταία τείχη γύρω από την ιδεολογία και τον εαυτό τους, πριν από την ολοκληρωτική τους κατάρρευση. Το ξέρουν και οι ίδιοι, το αισθάνονται. Αλλά οι δύστυχοι… ακόμη ελπίζουν.

Παράλληλα, το φιάσκο δεν τελειώνει εδώ. Έχουμε, φυσικά, και τους αριστεριστές που ακόμη παίζουν το παιχνιδάκι του «εμφυλίου», μπας και κατανοήσουν και αυτοί οι ίδιοι γιατί είναι αριστεροί. Μπας και δώσουν νόημα στα κιτάπια τους, που ολοένα και δεν τους βγαίνει η πράξη. Απέναντι από αυτούς πολλοί και διάφοροι, νυν ακροδεξιοί, φτωχοποιημένοι πλήρως, να ασπάζονται το αφήγημα που θέλει να υποτιμήσει την αντίσταση και να εξωραΐσει πολλές, επίσης κοινότυπες, χουντικές πρακτικές. Στη γωνιά του καφενείου μπορείς να ακούσεις, πλέον χωρίς την απαραίτητη χαμηλωμένη ένταση, το κλασικό: «Ξέρεις τι δρόμους έκαμεν ο Γιώρκατσος;»

 Κι εγώ στη γωνιά μου. Είπα να μη συμμετέχω και σε αυτό το φιάσκο. Εξάλλου, πήγα και πρόσφατα στο «γκέυ πράιντ» και τους είδα όλους αυτούς. Από τον Άδωνη μέχρι τον Πολάκη και τον Καμμένο. Από τον Νίκαρο μέχρι τον Νικολάκη, τον Λιλλήκα και τον Μαλά. Αποφάσισα, λοιπόν, να διαβάσω ξανά τις προσωπικές μαρτυρίες αυτών που έζησαν τα γεγονότα. Από τις μαρτυρίες των αξιωματικών της χούντας που συμμετείχαν στα επεισόδια μέχρι και τις μαρτυρίες πολλών εξεγερμένων, φοιτητών, μαθητών, εργατών.

Και σας διαβεβαιώ. Τρόμαξα με το ήθος των τελευταίων. Άλλη εποχή τότε. Άλλο πνευματικό επίπεδο, άλλη αντιστασιακή ιδιοσυγκρασία.  Επανάσταση τότε ήταν μια αγαπητική διάθεση κοινωνίας, πνεύμα αλήτικο και τρυφερό συνάμα. Θυμήθηκα τους δικούς μας, τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ.  Ο ένας, που κρεμάστηκε κι αυτός μήνα Νοέμβρη, από τη Λινού Σολιάς, ζήτησε την Ένατη Συμφωνία του Μπετόβεν, την «Ηρωική», πριν οδηγηθεί στην αγχόνη. Ένας άλλος, όταν συνελήφθη, ζήτησε άδεια από τους Αξιωματικούς του Αγγλικού Αποικιοκρατικού Στρατού, να δώσει τον σάκο του σε έναν επίσης συλληφθέντα μαθητή, αφού έβρεχε. Οι άλλοι προσεύχονταν πριν τις μάχες να μη χρειαστεί να σκοτώσουν για να ζήσουν λεύτεροι.

Και κάπου σε όλα αυτά μπαίνουν έξαφνα κάτι σύγχρονα επαναστατημένα νιάτα. Κάτι ΑΠΟΕΛίστες με πανό για τα ψεύδη του Πολυτεχνείου, κάτι Ομονοιάτες για –άκουσον άκουσον– «Αλληλεγγύη στον Ελληνικό Λαό», λες και στέλνουν αλληλεγγύη στο παλαιστινιακό αγωνιζόμενο έθνος, ως ένα ακόμη αγωνιζόμενο έθνος. Εμπορευματοποιήθηκε ακόμη και η αλληλεγγύη, ο πόνος για τον άλλον. Μίλησε κανείς;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *