Ενάντια στον εθνομηδενισμό και στη χουντική «εθνικοφροσύνη»
Ελλάδα Ιστορία Κοινωνία Κυπριακό Παιδεία Πολιτική

Ενάντια στον εθνομηδενισμό και στη χουντική «εθνικοφροσύνη»

Του Σάββα Σαββίδη

ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ

Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες διαφόρων αδιανόητων πανό και συμβόλων, τα οποία εμφανίστηκαν στο ποδοσφαιρικό ντέρμπυ της Λευκωσίας μεταξύ του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας. Όλα αυτά συνέβησαν διότι ο αγώνας διεξήχθη την επέτειο μιας σημαδιακής μέρας για τον Ελληνισμό, στις 17 Νοεμβρίου. Οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ ανήρτησαν πανό που έγραφε «Πολυτεχνείο 1973-2017. 44 χρόνια ψέματα» και οι οπαδοί της Ομόνοιας πανί με το σύμβολο της πολιτικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη». Δεν θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τους οπαδούς των δύο ομάδων, διότι το κάναμε σε προηγούμενά μας κείμενα. Αυτήν τη φορά θα ασχοληθούμε με την ουσία και το νόημα του Πολυτεχνείου και τις 17 του Νοέμβρη που, με τη διαστρέβλωση που δέχεται και από τα δεξιά και από τα αριστερά, τείνει να μεταβληθεί σε κάτι άλλο.

Στις 17 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε μια αυθόρμητη φοιτητική εξέγερση στην Αθήνα που είχε ως στόχο την ανατροπή της χούντας των Αθηνών, τη μετάβαση της κοινωνίας προς δημοκρατικές κατευθύνσεις και την εθνική απελευθέρωση. Μια εξέγερση που ήταν αντίθετη προς την κυρίαρχη άποψη των αριστερών αντιδικτατορικών οργανώσεων της εποχής, και της οποίας το νόημα διαστρεβλώθηκε εντελώς από τους σημερινούς εκπροσώπους της Αριστεράς. Ενώ οι εκπρόσωποι της Δεξιάς και κυρίως της Ακροδεξιάς τη θεωρούν ως έναν μύθο πλασμένο από τη μεταπολίτευση.

Η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου που τιμάται σήμερα από όλο το φάσμα της Αριστεράς τείνει να μεταβληθεί –αν δεν έχει μεταβληθεί ήδη– σε μια μηδενιστική διαμαρτυρία, χωρίς καμιά πρόταση και κανένα πρόταγμα. Χωρίς να συνδέεται με τα σημερινά προβλήματα της χώρας. Επίσης, πάνω στις πλάτες όλων αυτών που σκοτώθηκαν, έχτισαν καριέρες πάρα πολλά στελέχη και του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς. Ενώ οι αναρχικές και οι ακροαριστερές οργανώσεις εκμεταλλεύτηκαν το Πολυτεχνείο για να αναδυθούν στο προσκήνιο του κοινωνικού γίγνεσθαι, μεταβάλλοντάς το σε ανούσιες συγκρούσεις με την αστυνομία, καίγοντας μάλιστα και ελληνικές σημαίες! Έτσι, από το πρόταγμα της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης των φοιτητών του ’73, καταλήξαμε στον μηδενισμό, κοινωνικό και εθνικό. Όλο αυτό, όμως, έχει βαθύτερες ρίζες. Ρίζες που ξεκινούν από τη μη παραδοχή του γεγονότος ότι η χούντα έπεσε εξαιτίας της κυπριακής τραγωδίας και της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Ειδικά από τη δεκαετία του ’90 και μετά, λόγω και της εισαγόμενης πλέον ιδεολογίας του εθνομηδενισμού, της παγκοσμιοποίησης και της κατάργησης των εθνών, αποκρύφτηκε εντελώς η πραγματική αλήθεια, αφού έτσι βόλευε τους εκπροσώπους αυτής της ιδεολογίας. Είτε αυτοί ήταν εξουσιαστές είτε αυτοί ήταν αντιεξουσιαστές.

Όσον αφορά τη δεξιά και ακροδεξιά αντίληψη της εξέγερσης, έχουμε άλλες «διαπιστώσεις». Έχουμε συνεχώς τη χρήση της λέξης «μύθος» και την αντίληψη ότι η εξέγερση ήταν καθοδηγούμενη από τη CIA. Όπως επίσης ότι δεν υπήρξε κανένας νεκρός από πυρά είτε αστυνομικών είτε οποιουδήποτε άλλου εκπροσώπου της χουντικής κυβέρνησης. Πρόκειται για μια εντελώς ανιστόρητη άποψη, που κατά τη γνώμη μας είναι και εσκεμμένη, λόγω της συμπάθειας που έχουν ορισμένοι ακροδεξιοί κύκλοι προς τη χούντα του Παπαδόπουλου. Όπως φαίνεται και από το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», κατά τη διάρκεια των ημερών της εξέγερσης υπάρχουν 24 απολύτως τεκμηριωμένες περιπτώσεις. Άνθρωποι που δολοφονήθηκαν από τα όργανα της χούντας, είτε την αστυνομία είτε τον στρατό. Το τραγικό της όλης ιστορίας είναι ότι εκείνοι που αναπαράγουν τις κουβέντες του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη θέλουν να θεωρούνται και Έλληνες πατριώτες, διεκδικώντας το με σθένος. Δεν κατανοούν ότι εξυπηρετούν τη χουντική εθνικοφροσύνη που αναγνώρισε το δικαίωμα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη να ονομάζεται τουρκική, που απέσυρε την ελληνική μεραρχία άρον άρον από το νησί και που εν τέλει παρέδωσε την Κύπρο στους Τούρκους. Αλλά δυστυχώς, για ορισμένους που πιστεύουν τόσα χρόνια σε ένα ψέμα, είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτούν ότι ψεύδονται.

Ας κατανοήσουμε όλοι, λοιπόν, ότι Αριστερά και Δεξιά δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στον τόπο, παρά μόνο την αλληλοτροφοδότησή τους. Ας αντισταθούμε στη γενιά του εθνομηδενισμού και της χουντικής εθνικοφροσύνης, με πρόταγμα ξανά την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *