Ανικανότητα
Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική Προεδρικές

Ανικανότητα

Του Ανδρέα Χριστοφή

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Με το δημοψήφισμα του 2004, το οποίο αποτελεί τομή για τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου, αναδείχθηκε στον δημόσιο διάλογο η συζήτηση για τη μορφή λύσης του Κυπριακού. Μέχρι εκείνην την περίοδο, όσοι εναντιώνονταν στη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας –οι οποίοι δεν κατόρθωσαν μέχρι τότε να συγκροτήσουν ένα σταθερό και διαρκές πολιτικό σχήμα– αντιμετωπίζονταν στην καλύτερη περίπτωση ως παρακμιακοί και περιθωριακοί.

Δύο βασικοί παράγοντες συνέβαλαν στην αναμόρφωση του περιεχομένου του δημόσιου διαλόγου για το τι είναι ΔΔΟ. Πρώτον, η συνέπεια και η σταθερότητα ορισμένων αντιομοσπονδιακών ομάδων από την επόμενη μέρα της εισβολής, η οποία κράτησε ζωντανή την απελευθερωτική διαδοχή, όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής σε άλλο συμφραζόμενο. Και δεύτερον, η αλλαγή των πολιτικών συνθηκών τόσο εντός όσο και εκτός Κύπρου, εξαιτίας της μερικής ωρίμανσης του πολιτικού συστήματος και των πολιτών καθώς της αλλαγής της ισορροπίας δυνάμεων που προέκυψε από την κοσμογονία γεγονότων των δεκαετιών του 1990 και 2000. Τα πιο πάνω μας οδήγησαν σε αυτό που έχουμε σήμερα, την ξεκάθαρη αμφισβήτηση τόσο της λειτουργικότητας και της βιωσιμότητας της ΔΔΟ όσο και του προβληματισμού για τη διασφάλιση του κυπριακού Ελληνισμού μέσα από την ομοσπονδιακή λύση.

Ο αντιομοσπονδιακος χώρος, δυστυχώς, δεν κατάφερε να μετουσιωθεί σε κίνημα με σαφείς πολιτικές θέσεις, ενταγμένες σε ένα θεωρητικό πλαίσιο αναγκαίο για την αποδόμηση της προηγούμενης πολιτικής και τη συγκρότηση ενός σοβαρού απελευθερωτικού προτάγματος. Η μη συγκρότηση αυτόνομου πολιτικού λόγου χωρίς εξάρσεις αλλά με σθένος για την ορθότητα των αξιών του μπορεί να συνοψιστεί σε μια μόνο λέξη. Ανικανότητα. Και βαραίνει όλους. Η δικαιολογία της πυκνότητας των στιγμών και της μη ύπαρξης χρόνου είναι άνευ αντικειμένου, διότι κάθε πενταετία επανέρχονται τα ίδια ερωτήματα και οι ίδιες επιλογές. Είναι ξεκάθαρο οτι δεν υπάρχει ενδεχόμενο ανάδειξης Προέδρου της Δημοκρατίας από τον αντιομοσπονδιακό χώρο, όμως οφείλουμε να έχουμε σταθερό απελευθερωτικό πρόταγμα που να επηρεάζει και όχι να επηρεάζεται. Ο αντιομοσπονδιακός χώρος, δυστυχώς, προσκολλήθηκε σε πολιτικές που χαρακτηρίζονται από ασάφεια ως προς τους στρατηγικούς στόχους του αγώνα και δεν διαθέτουν όραμα και εμπειρία για χειρισμό του εθνικού ζητήματος.

Μόνο απογοήτευση προκαλεί η επιλογή ορισμένων, οι οποίοι μέχρι πρότινος υπήρξαν διαπρύσιοι κήρυκες ενός εναλλακτικού τρόπου πολιτικής αντίληψης, να στηρίζουν παλαιοκομματικές και κατεστημένες νοοτροπίες. Φοβάμαι ότι δεν θα υπάρχει ούτε δικαιολογία για την επιλογή τους ούτε και κάθαρση σε ενδεχόμενη μελλοντική τους αποχώρηση. Αντιλαμβάνομαι οτι η εσωτερική (διότι τους θεωρώ συναγωνιστές) κριτική ενοχλεί περισσότερο, αλλά ας είναι. Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους και εμείς τη δική μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *