Αστέρι
Κοινωνία Πολιτισμός

Αστέρι

Του Βελούχη Αρειώτη

ΧΑΝΔΟΝ

Πιτσιρικάς στο χωριό, χάζευε το εκμαυλιστικό της χαμόγελο εν όσω αυτή – νεαρή, τότε, λιγάκι ωριμότερη – τους φόρτωνε τις περίφημες πια «φόρμες» του παγωτού με τις χειροποίητες γεύσεις της φράουλας, της βανίλιας, της σοκολάτας. Μάλλον και της μπανάνας και του τριανταφύλλου. Κρεμότανε βασανιστικώς στο μεταίχμιο της εποχής κατά την οποίαν ο ενεός ανήλικος αρχίζει να μην εξαντλεί την μέχρι πρότινος παιδική προσοχή του αποκλειστικώς στα χρώματα του παγωτού κοιτάζοντας την καλλονή που του το προσφέρει. Παρακαλούσε ανεπαισθήτως – πέρασαν αιώνες μέχρι να το συνειδητοποιήσει – να πετύχει την βάρδια της στο καφενείο του πατέρα της, το οποίο δέσποζε στην περιώνυμη διασταύρωση του χωριού του και τους καλούσε επί καθημερινής βάσεως να χαλάσουνε τον σκανδαλωδώς ήσυχο για κείνους κόσμο παίζοντας ποδοσφαιράκι και προσπαθώντας να γράψουνε όσο γινόταν περισσότερους πόντους στα ηλεκτρονικά του μαγαζιού για να προβάρουνε την απαιτούμενη μούρη απέναντι στα κοριτσάκια – ακόμη και τα ηλεκτρονικά τότε, πριμοδοτούσαν την συλλογικότητα, αφού δεν τα έπαιζες κλεισμένος σπίτι, αλλά στο κέντρο της θορυβώδους κοινότητος και πάντοτε με θεατές, παρείσακτους επίζηλους και μη.

Σύζυγος, μητέρα, ο ορισμός της Κυρίας σήμερα, επιμένει να ομορφαίνει τα έτσι κι αλλιώς πανέμνοστα σοκάκια του χωριού του, αναδίδοντας μιαν αρχοντιά που σπανίζει απογοητευτικά πλέον. Κοιτάζοντάς την πλάι στο γλυκύτατο παλληκάρι που στάθηκε τόσο τυχερό ώστε να την κλέψει τελεσιδίκως εδώ και πάρα πολλά χρόνια, εισπράττει κάθε φορά ολοκληρωμένες τις χαμένες στην εποχή μας συντεταγμένες της αρμονίας. Χαμόγελο ουράνιο τόξο, που δεν μπορεί παρά να προδίδει χόρτασμα. Αδυνατεί να ανιχνεύσει έστω και μιαν υποψία ίχνους καταναγκασμού στο απαράμιλλο πρόσωπό της κάθε φορά που τυχαία θα βρεθούνε σε γιορτές, γάμους, μνημόσυνα και το μόνο που αισθάνεται ικανός να κάμει, είναι να σταθεί αποσβολωμένος σε μιαν γωνιάν ασθμαίνουσα και να την καμαρώνει για όσο θα τον αφήσουν οι περαστικοί φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, αναλογιζόμενος πόσο θα ήθελε να πάει να αγκαλιάσει εντελώς στην ψύχρα τον άντρα της ένα βράδυ σε μιαν σύναξη στην μέση της πλατείας μ’ ένα μπουκάλι στο ένα χέρι και δυο ποτήρια στο άλλο και να τον ρωτήσει αν γνωρίζει πόσο βαθιά τού έχει χαμογελάσει η ζωή.

Αν ένα από τα γράμματα στον τίτλο ξαπλώσει μετά από τόσο κρασί και χαλαρώσει, αυτή η γήινη Ορθόδοξη Ελληνίδα θεά θ’ ακούσει τ’ όνομά της.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *