Όπου ελληνικός χορός και Ελληνισμός
Επιλεγμένα Κοινωνία Παιδεία Παράδοση Πολιτισμός

Όπου ελληνικός χορός και Ελληνισμός

Του Σιλουανού Νικολάου

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Ώρα 7:30, ημέρα Παρασκευή, και ενώ η κούραση χτυπά κόκκινο μετά από τις λίγες ώρες ύπνου και την εξαντλητική δουλειά και το μάθημα, ήρθε η ώρα για το πρώτο μάθημα παραδοσιακών χορών. Η ανυπομονησία στο κατακόρυφο και η δίψα για την εκμάθηση των χορών που μεγάλωσαν γενιές και γενιές Ελλήνων από όλα τα μέρη του Ελληνισμού μεγάλη.

Ο χορός αρχίζει και εμείς, ως αρχάριοι, προσπαθούμε να βρούμε τα βήματα, αρχικά σε απλούς χορούς. Η προσπάθεια στην εκμάθηση καθολική: πότε η δασκάλα, πότε οι πιο παλιοί μαθητές προσπαθούν να μας δείξουν τα βήματα, τον ρυθμό για το κάθε ένα παραδοσιακό τραγούδι που παίζει.

Έπειτα, μια συνάντηση καλών φίλων σε μια κυπριακή ταβέρνα με πολιτικά και άλλα αστεία και σαρκασμούς είναι ό,τι πρέπει. Τελικά, η βραδιά τελειώνει στις 2:00, αφήνοντάς μας αρκετά χαρούμενους και γεμάτους.

Μετά από αυτήν την όμορφη μέρα, άρχισα να σκέφτομαι ότι τελικά ο Ελληνισμός επιβιώνει, σήμερα, από αυτά τα μικρά περιστατικά που κρατούν ζωντανά οι άνθρωποί του. Είτε συνειδητά είτε όχι, η αγάπη προς το ελληνικό πολιτισμικό στοιχείο, όποιο κι αν είναι αυτό, οδηγεί τον Ελληνισμό στην επιβίωσή του. Εξάλλου, δεν είναι αυτό το θέμα μας; Ο Ελληνισμός χάνεται στα greeklish, στη θεώρηση ότι ό,τι παραδοσιακό είναι ξεπερασμένο, για τις ελίτ κοινώς «χωριάτικο», στην ανιστόρητη και υποχωρητική στάση της πολιτικής ελίτ στην παιδεία, στην υποχωρητικότητα στα εθνικά ζητήματα, στην ηττοπάθεια και τη λεηλάτηση της ελληνικής ταυτότητας που βεβαίως ξεπερνά τα όρια του έθνους-κράτους.

Υπάρχει γενικώς η θεωρία από πολλούς ότι η διατήρηση του Ελληνισμού δεν έχει να κάνει με το γεγονός αν ο Έλληνας ζει ή όχι στην Ελλάδα. Αυτό γιατί, όπως είναι γνωστό, ειδικά στην Ελλάδα γίνεται μια προσπάθεια κατάργησης της ιδιαίτερης ταυτότητας του Έλληνα, παραχάραξης της ιστορίας και εισαγωγής ξενόφερτων μοντέλων, είτε στην παιδεία είτε στην πολιτειακή δομή του κράτους.

Αυτό είναι εν μέρει σωστό, αλλά η αλήθεια είναι ότι μόνο στον ελληνικό χώρο μπορεί να αναβιώσει ο ίδιος ο Ελληνισμός, παρ’ όλη την πολιτισμική του παρακμή. Πώς θα μπορέσει ο Έλληνας να αρχίσει μια αναζήτηση του ίδιου του εαυτού του, αν δεν έχει μητρική γλώσσα την ελληνική; Πώς θα υποψιαστεί τη μοναδικότητα του ελληνικού πολιτισμού για να μπορέσει να την ανακαλύψει, αν δεν έχει την υποτυπώδη ελληνική παιδεία; Πολύ απλά, δεν θα μπορέσει, καθώς τίποτα το ελληνικό δεν θα έχει να κάνει με τον εαυτό του, την ίδια του την καθημερινότητα.

Είτε λοιπόν με την αγάπη στον παραδοσιακό χορό και το τραγούδι είτε με την εμπλοκή στα πολιτικά δρώμενα και τον πολιτικό προβληματισμό είτε με τη σύγχρονη φιλοσοφία και τη γλώσσα της εκκλησίας, ο Ελληνισμός υπάρχει και ζει στον ελληνικό χώρο. Αυτά όλα διατηρούν πραγματικά ζωντανό τον Ελληνισμό. Έχει προοπτικές ο Ελληνισμός, υπάρχει και φωτίζει τον κόσμο σαν μια χαρμόσυνη αγγελία σαν κι αυτή της Ανάστασης, σε ένα πανηγύρι σαν κι αυτό της Ικαρίας και των άλλων νησιών, σαν ένα γλέντι σε μια κυπριακή ταβέρνα.

Συνεπώς, ο Ελληνισμός έχει προοπτικές ακμής μόνο στον ελληνικό χώρο, καθώς εδώ υπάρχουν απόγονοι Ελλήνων, όχι βεβαίως σε βιολογικό επίπεδο, αλλά σε πολιτισμικό. Επειδή το να λες ότι είσαι γνήσιος απόγονος Ελλήνων δεν πάει να πει ότι βιολογικά είσαι απόγονός τους, αυτό εξάλλου δεν λέει τίποτα, αλλά ότι φέρεις μαζί σου την ελληνική κληρονομιά.

Συνοψίζοντας, αυτό που θα σώσει την ύπαρξη του ελληνικού πολιτισμού και που θα μπορέσει, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να ορίσει την πορεία του, είναι οι μικρές προσπάθειες που γίνονται με αναφορά στην αγάπη, στην εκτίμηση και στον σεβασμό της πολιτιστικής μας παράδοσης. Αυτό, λοιπόν, είναι και η ελπίδα της επιβίωσής μας σήμερα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *