Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης και ο παρωχημένος Θουκυδίδης
Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική Πολιτισμός

Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης και ο παρωχημένος Θουκυδίδης

Του Σάββα Σαββίδη

ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ

Στις 18 Οκτωβρίου, συμμετείχαμε σε μία συζήτηση που είχε ως τίτλο: «Οι νέοι συζητούν με τον διαπραγματευτή της ελληνοκυπριακής πλευράς Ανδρέα Μαυρογιάννη». Σε αυτήν τη συζήτηση έδωσαν το παρόν τους εκπρόσωποι από νεολαίες κομμάτων, από διάφορες αυτόνομες πολιτικές κινήσεις και από εφημερίδες. Η διαδικασία ξεκίνησε με μία εισαγωγική ομιλία του Ανδρέα Μαυρογιάννη, όπου μας ανέλυσε σε ποια φάση βρίσκεται το Κυπριακό, και στη συνέχεια έπαιρναν τον λόγο οι εκπρόσωποι, έχοντας στη διάθεσή τους ορισμένα λεπτά για να κάνουν μία μικρή τοποθέτηση και στο τέλος να υποβάλουν μία ερώτηση που σχετιζόταν με την τοποθέτησή τους στον διαπραγματευτή.

Στην εισαγωγική του ομιλία ο κύριος Μαυρογιάννης ανέφερε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι για το ναυάγιο των συνομιλιών φταίει αποκλειστικά η Τουρκία και ότι η δική μας πλευρά είναι έτοιμη να ξανακαθίσει στο τραπέζι, διότι θεωρεί ότι οι συνομιλίες διακόπηκαν και δεν σταμάτησαν οριστικά. Υπέπεσε σε πολλές αντιφάσεις. Από τη μια μας έλεγε ότι η Τουρκία είναι αδιάλλακτη, αλλά από την άλλη θεωρούσε ότι ο μόνος τρόπος να λυθεί το Κυπριακό είναι η διαπραγματευτική διαδικασία με την αδιάλλακτη Τουρκία. Δεν ανέφερε πουθενά το πώς θα μπορούσαμε να πιέσουμε την Τουρκία να αλλάξει στάση και γενικά επέμενε και διατυμπάνιζε πως μόνο μέσα από τις διακοινοτικές συνομιλίες μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα. Λες και θα αλλάξει ως διά μαγείας.

Κάτι άλλο που μας έκανε εντύπωση είναι ότι κατά τη διάρκεια της συζήτησης δεν είχε καμία σημείωση μπροστά του, ούτε ένα άδειο χαρτί για να μπορεί να σημειώνει τις ερωτήσεις που δεχόταν από τους παρευρισκομένους. Στη δική μας τοποθέτηση αναφερθήκαμε στις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ και τα πέντε βασικά στάδια, στα οποία η Τουρκία προχωρά μεθοδικά και υλοποιεί ένα προς ένα. Στο τέλος καταλήξαμε να ρωτήσουμε το εξής: Η δική μας πλευρά, γνωρίζοντας αυτές τις εκθέσεις, ποιαν αποτρεπτική στρατηγική ακολουθεί για την ανατροπή τους; Η απάντηση μας άφησε άφωνους βέβαια, αλλά ήταν αναμενόμενη. Αρκέστηκε να μας πει ότι δεν διαφωνούσε με αυτά που προείπαμε, ότι αυτά η Τουρκία τα λέει χρόνια, αλλά δεν βρίσκει άλλον δρόμο εκτός από τις διακοινοτικές συνομιλίες (που είναι μέσα στις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ). Δηλαδή, με λίγα λόγια, ο δρόμος που επιλέγει η δική μας πλευρά για να λύσει το Κυπριακό είναι ο τουρκικός δρόμος!

Μέσα από όλη αυτήν την κουβέντα, τα συμπεράσματα που βγάλαμε είναι πάρα πολλά. Θα σταθούμε στα κύρια. Βλέπουμε ότι οι εξουσιαστικές ελίτ που διαχειρίζονται τις τύχες μας αντιλαμβάνονται το Κυπριακό πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι θα έπρεπε. Θεωρούν, δηλαδή, πως το 1974 χάσαμε τον πόλεμο, άρα πρέπει να συμβιβαστούμε με μια οδυνηρή, αλλά προ πάντων έντιμη λύση. Δεν αναφέρουν πουθενά ότι στην Κύπρο υπάρχει πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Η διαπραγματευτική τους αντίληψη φτάνει μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η Τουρκία, υιοθετώντας τους όρους της. Και, τέλος, η μεγαλύτερή τους παραδοχή είναι πως δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά από το να διαπραγματευτούμε με τους όρους του «νικητή», ασκώντας την πίεση που μπορούμε ως ηττημένοι. Ξεχνώντας, βέβαια, τον Θουκυδίδη –τον οποίον μάλλον θεωρούν παρωχημένο– που έλεγε ότι «Ο δυνατός προχωρεί όσο του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του». Άρα, αν λάβουμε σοβαρά υπόψη αυτό, δύο πράγματα μπορεί να συμβούν. Ή που θα καταλήξουμε τουρκικό προτεκτοράτο με άμεση απειλή τον αφανισμό μας ως ελληνικού συλλογικού υποκειμένου ή που θα ανατρέψουμε τις καταστάσεις με ένα νέο όραμα για τον τόπο και τον λαό μας, με στόχο την εθνική επιβίωση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *