Ο Γρίβας ζει; Μάλλον…
Επιλεγμένα Ιστορία Κοινωνία Παιδεία Πολιτισμός Προεδρικές

Ο Γρίβας ζει; Μάλλον…

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

OMNIA SUNT COMMUNIA

Τι είν’ αυτό το «αιωνία η μνήμη»,
ποιος σάς το ζήτησε;
Αφήστε τον άνθρωπο να ξεχαστεί!

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

Πάλι τα ίδια. Πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ μεταμορφώνονται και ασελγούν εις βάρος της μνήμης, εις βάρος νεκρών, εις βάρος ζωντανών, εις βάρος αγώνων και επαναστάσεων που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά τους ιδανικά. Οι μεν κόβοντας κορδέλες, ανεγείροντας μνημεία, υψώνοντας σημαίες από νάυλον. Οι δε διαδηλώνοντας, κουνώντας τα δάχτυλα, υψώνοντας σημαίες από νάυλον.

Την τιμητική του συνήθως έχει ο Γρίβας. Εκείνος ο γεράκος που αποφάσισε να κάνει έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και από τότε δεν τον αφήνουν ήσυχο. Όχι, δεν θα συζητήσουμε εδώ τα υπόλοιπα. Ούτως ή άλλως, στο εδώλιο είναι οι ολοζώντανοι νεκροί του ΔΗΣΑΚΕΛ και όσοι τους «παρτάρουν».

Χαμός. Αποφάσισε το Δημοτικό Συμβούλιο Λεμεσού να εγκρίνει την ανέγερση μνημείου του Γρίβα στον χώρο του τάφου του. Με τις προεκλογικές ψήφους του ΔΗΣΥ, η έγκριση της ανέγερσης προκάλεσε το ΑΚΕΛ, το οποίο προχώρησε στη διενέργεια διαδήλωσης εναντίον ενός μνημείου. Walking Dead…

Όσον αφορά, λοιπόν, το ΑΚΕΛ τα πράγματα είναι πιο ειλικρινή. Ανέκαθεν ήταν εναντίον του Γρίβα, ακόμα και κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, όχι μόνο για τη δράση του στην κατοχή της Ελλάδας. Άρα, προεκλογικά ανασύρονται οι αντιφασιστικές σημαίες και αναζωπυρώνεται η σύγκρουση με τη Δεξιά.

Από την άλλη, η λογική του ΔΗΣΥ και του κόσμου του έχει δύο βάσεις. Η μια είναι συνειδητή. Στις εκλογές ξεσκονίζονται οι φουστανέλες και η ΕΟΚΑ, όπως και ο Ελληνισμός, γίνονται προϊόντα εκμετάλλευσης, χωρίς τύψεις, αμφιβολίες και δεύτερες σκέψεις. Οι αγωνιστές χρησιμοποιούνται σε μνημόσυνα, εγκαίνια και εκδηλώσεις, ενώ επανέρχονται ακόμα και ψυχροπολεμικές ιαχές. Η άλλη βάση είναι εκείνη που μας τρομάζει, καθώς υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτό: «Αν η ηγεσία των Συνδέσμων Αγωνιστών 1955-1959 αρχίσει να δημοσιεύει κριτική κατά του Αναστασιάδη, αυτό θα χαροποιήσει την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Θα βρεθούν οι αγωνιστές παρά τω πλευρώ του ΑΚΕΛ -έστω με διαφορετικά επιχειρήματα- αλλά 100% ‘‘παρά τω πλευρώ του ΑΚΕΛ’’ στην απόπειρά του ν’ αναδείξει ΞΑΝΑ δικό του ή παραπλήσιό του Πρόεδρο. Επίσης οι αγωνιστές θα βρεθούν και παρά τω πλευρώ του Νικόλα (δηλαδή της ‘‘πολιτικής’’ Μακαρίου) και παρά τω πλευρώ του Λιλλήκα (ΑΚΕΛ)».

Και, δυστυχώς, ο χωρίς περαιτέρω συστάσεις Άντης Ροδίτης που γράφει τα παραπάνω δεν βυθίζεται μονάχος στο έλος της μετριότητας, αλλά κουβαλεί (έμμεσα) και άλλους, που χειροκροτούν εν εξάλλω καταστάσει τον Αναστασιάδη πότε σε εγκαίνια πότε σε μνημόσυνα πότε σε εκδηλώσεις, τρομαγμένοι από κάποιον «κομμουνιστικό» ή «μακαριακό» κίνδυνο. Τρομαγμένοι από την κοροϊδία των ταγών ότι «θα βγουν οι κόκκινοι». Τρομαγμένοι από την απραξία και την αδράνειά τους και «υποψιασμένοι» ότι ζει ο… Μακάριος.

Έτσι, το δικέφαλο τέρας του ΔΗΣΑΚΕΛ αλληλοτρέφεται και ηθελημένα στέλνει αλλού τη συζήτηση. Εξ ου και στα πάνελ των τηλεοράσεων αναφέρεται περισσότερες φορές το όνομα Γρίβας παρά το όνομα Ερντογάν. Εξ ου και στα πάνελ των τηλεοράσεων συντηρείται η αίσθηση ότι ζούμε σε άλλες εποχές και η σημαντικότερη πολιτική κουβέντα είναι ο Γρίβας και η επιβίωσή του.

Πράγματι όμως, τα μεγαλύτερα μνημόσυνα στον Γρίβα τα κάνει το ΑΚΕΛ. Ενώ αναπαύεται, ανασύρεται από την Αριστερά για προεκλογικούς και άλλους σκοπούς. Την ίδια στιγμή, ο ΔΗΣΥ που ακροβατεί στο σχοινί της «εθνικοφροσύνης» και του «εκσυγχρονισμού» οικειοποιείται τους αγώνες για παρόμοιους λόγους. Μέσα σε όλα αυτά, μουδιάζει μια νεολαία που παρασύρεται και εγκλωβίζεται στα παράδοξα ψευδοδίπολα των πατεράδων της. Και η οποία, ανίκανη να αμφισβητήσει τους γραβατοφόρους, ακολουθεί πιστά τα βήματά τους. Και τούμπαλιν: «Ο Γρίβας ζει» ή «Δεν χρειάζονται μνημεία για τον Γρίβα. Μας τον θυμίζει καθημερινά ο Πενταδάκτυλος». Άρα, γιατί να έχουμε απαιτήσεις; Ας συλλογιστούμε μονάχα, μέρες που είναι, αν την 28η Οκτωβρίου 1940 η συζήτηση εστιαζόταν στο αν ήταν καλός ή όχι ο Βενιζέλος, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Μελάς, ο Κολοκοτρώνης, ο Παλαιολόγος, ο Μεγαλέξανδρος. Κι ύστερα, ας συλλογιστούμε γιατί οι παππούδες μας ήταν αυθεντικότεροι. Αποτέλειωναν τον φασισμό την ώρα που έπρεπε. Ύστερα τιμούσαν τους νεκρούς τους. Σήμερα, «σημαία από νάυλον υψώνουμε, σημαία πλαστική, ο κόσμος δεν έχει τίποτε να χάσει και τίποτε να βρει». Ζει ο Γρίβας; Μάλλον…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *