Κύπρος της αγάπης και του ονείρου…
Ανταποκρίσεις Επιλεγμένα Κοινωνία Πολιτική

Κύπρος της αγάπης και του ονείρου…

Της Ιόλης

KILL THE MESSENGER

Εν Κύπρω, μηνί Οκτωβρίω του σωτήριου έτους 2017 συνέβησαν, μεταξύ άλλων, τα εξής ενδιαφέροντα και συναρπαστικά:

Η πρώτη είδηση του μηνός έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία στα κεφάλια των ανυποψίαστων και καλοπροαίρετων Κυπραίων: Οι «αρχές» των κατεχομένων αποφάσισαν να επιβάλουν «τελωνειακούς δασμούς» για τα αγαθά που μεταφέρουν τα Ηνωμένα Έθνη στους εγκλωβισμένους από την 1η Οκτωβρίου, αφού, όπως είπε ο πολύς Ερτουγρούλογλου, η μεταφορά αυτών των προϊόντων «δίνει την εντύπωση ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε κατεχόμενη περιοχή». Έκπληκτοι οι απανταχού Κυπραίοι συνειδητοποίησαν ότι στην Κύπρο τελικά υπάρχει κατοχή και εγκλωβισμένοι, παρά τις διαβεβαιώσεις των αρμοδίων για το αντίθετο. Προσπάθησαν τόσο έντονα οι εν λόγω αρμόδιοι να κρύψουν την κατοχή κάτω από το χαλί του καλού κλίματος και των συνομιλιών και της λύσης «κυπριακής ιδιοκτησίας», που ξέχασαν ακόμα και οι ίδιοι ότι υφίσταται και ένα κατοχικό καθεστώς πίσω από τον «φίλο», «διαλλακτικό», «Λεμεσιανό» Μουσταφά, που δεν έχει στις βασικές προτεραιότητές του την καλλιέργεια καλού κλίματος, κλίματος φιλίας, συνεργασίας και μακροημέρευσης.

Παρά ταύτα, λίγες μέρες αργότερα και χωρίς αυτό να συνδέεται με το προηγούμενο με κανέναν τρόπο, η κυβέρνησή μας αποφάσισε ότι το προσφυγικό σωματείο «Ελεύθερη Ενιαία Καρπασία», που εδώ και χρόνια στεγάζεται στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, πρέπει να φύγει απ’ εκεί, ούτως ώστε να δημιουργήσει ο Δήμος Λευκωσίας στο κτήριο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης – πολύ λιγότερο επικίνδυνο από ένα προσφυγικό σωματείο γειτνιάζον με την πράσινη γραμμή. Επιμένουν, λοιπόν, οι ηγέτες της κατεχόμενης πατρίδας μας να σπρώχνουν με το ζόρι την κατοχή κάτω από το χαλί, όσο κι αν αυτή επιμένει να ξεμυτίζει κάθε τόσο, υπενθυμίζοντάς μας πράγματα που θέλουμε όλοι να ξεχάσουμε.

Δεν μας φτάνουν όλα αυτά, αποφάσισε να μας αποτελειώσει ο –ευελπιστούμε απερχόμενος– Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Με φουστανέλες επί φουστανελών πλέον, βγαίνει και μας διαλύει σιγά σιγά με τις απανωτές δηλώσεις του περί αδιάλλακτης τουρκικής θέσης, περί εθνικής αξιοπρέπειας (!), ότι η Άγκυρα θέλει ολόκληρο τον έλεγχο της πατρίδας μας, ότι η Κύπρος δεν θα μετατραπεί σε προτεκτοράτο της Τουρκίας και άλλα τέτοια φαιδρά. Και παίρνει πολιτική απόφαση, τρεις μήνες πριν τις εκλογές: Θα προχωρήσει, λέει, στην κατάθεση συντεταγμένων για καθορισμό ΑΟΖ για τη βόρεια περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα ζητήσει από την Τουρκία να αρχίσουν συζητήσεις επί του θέματος, ως απάντηση στις εξαγγελίες της Άγκυρας για την έναρξη παράνομων γεωτρήσεων στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Τέτοιον διεκδικητικό Πρόεδρο έχει χρόνια να δούμε στο πηδάλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν έχει σημασία αν αποφάσισε να διεκδικήσει τρεις μήνες πριν την αποχώρησή του –ευελπιστούμε– από το αξίωμα. Η ουσία είναι ότι το έκανε.

Ευτυχώς, πριν κλείσει ο μήνας, ο Μουσταφά με μία δήλωσή του μας καθησύχασε. Τελικά, μας είπε, η πόρτα του διαλόγου δεν έκλεισε. Τι κι αν είπε κατά λέξη «μπορεί να γίνει ακόμη μια προσπάθεια με ένα ισορροπημένο πακέτο που θα επικεντρώνεται σε ένα αποτέλεσμα και στη λύση, με την προϋπόθεση ότι στην ε/κ πλευρά θα υπάρχει σοβαρή αλλαγή νοοτροπίας»; Δεν έχει σημασία. Η ουσία είναι ότι υπάρχει παράθυρο ευκαιρίας για την επανέναρξη των συνομιλιών. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να αλλάξουμε νοοτροπία. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Ακούς, κύριε Πρόεδρε; Δώσε κι άλλα, η κατοχή είναι αχόρταγη.

Υ.Γ.: Κατά τ’ άλλα, εμείς ασχολούμαστε με το βιβλίο του Πανίκου του Δημητριάδη, του ανθρώπου που διετέλεσε διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας επί κουρέματος και λεηλασίας. Ε, ό,τι τζι αν μας κάμουν εν’ λλίον μας. Και εις ανώτερα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *