Νεολαία σε ατέρμονη πτώση
Κοινωνία Παιδεία Πολιτική Πολιτισμός

Νεολαία σε ατέρμονη πτώση

Του Σταύρου «Ππούνιου» Ζαχαρία

Το ότι η συνείδηση, οι αξίες και το πνεύμα της νεολαίας και κατ’ επέκταση της κοινωνίας μας βρίσκονται σε μια συνεχή πτώση δεν αποτελεί καμιά είδηση. Είναι ένα θέμα που έχει ειπωθεί, γραφτεί, συζητηθεί πολλάκις. Τις περισσότερες φορές, όμως, που θα επανέλθει αυτό το ζήτημα σε κάποιο άρθρο ή κάποια συζήτηση θα οφείλεται σε ένα γεγονός που είτε θα σε απογοητεύσει είτε θα σε εξοργίσει.

Αυτό έτυχε και σε μένα. Και διαδραματίστηκε σε έναν χώρο που αλλιώς τον ονειρεύτηκα, εκεί όπου τόσοι νέοι οραματιστήκαν έναν άλλον κόσμο, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Κάθε αρχή Σεπτεμβρίου, οι φοιτητικές παρατάξεις (συνήθως αυτές των δύο μεγάλων κομμάτων) διοργανώνουν συναυλίες καλωσορίσματος για τους νεοεισερχόμενους φοιτητές (βλέπετε, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για άντληση νέων ψηφοφόρων). Φέτος (δεν ξέρω αν έκανε και τα προηγούμενα χρόνια) συναυλία καλωσορίσματος διοργάνωσε και η Αναγέννηση (φοιτητική παράταξη που πρόσκειται στον χώρο του Δημοκρατικού Κόμματος). Η Αναγέννηση, λοιπόν, παρουσίασε κάποιον Πέτρο Ιακωβίδη – μην απορείτε, ούτε εγώ τον γνωρίζω. Με το πέρας της συναυλίας αυτής, η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία (αφού πλέον η επιτυχία μιας συναυλίας εξαρτάται από το πόσοι θα είναι οι παρευρισκόμενοι και όχι από την παρουσία των καλλιτεχνών), ξεκίνησε ο πόλεμος του πληκτρολογίου από τα στελέχη της Αναγέννησης. «Γατάκια, θα κρυφοκοιτάζετε», «Μα ο Ιακωβίδης; Αφού ένα τραγούδι έχει. Θα μας σέβεστε τώρα», εκστασιασμένοι ανέβαζαν φωτογραφίες γεμάτες κόσμο από τη συναυλία. Δρώντες ως πολυπληθές κομματικό προσωπικό με βασική αρμοδιότητα τη συσπείρωση του κόμματος που τους γέννησε και τους θρέφει. Ενώ έπεφταν σαν βροχή τα συγχαρητήρια από τους κομματικούς (έκαναν καλά τη δουλειά τους τα παιδιά, μάντρισαν αρκετό κόσμο).

Αυτή είναι η προσφορά σας προς το φοιτητικό κίνημα; Αυτό αποτελεί σκοπό για την παράταξή σας; Έτσι οραματίζεστε τον φοιτητικό συνδικαλισμό; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Γνωρίζουμε. Αυτό ακριβώς, αλλά ενώ εσείς θα ονειρεύεστε ένα πελατειακό κράτος βασισμένο στη λήθη, εμείς θα ονειρευόμαστε «νέους χρόνους και εποχές, στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων».

Το απογοητευτικό είναι ότι η μεγαλύτερη μερίδα των φοιτητών, ενώ δεν συντάσσεται με τις θέσεις των φοιτητικών  παρατάξεων (αν έχουν), εν τούτοις τις στηρίζει, είτε έμπρακτα με την ψήφο-πληρωμή είτε με την απραξία της. Όλο αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι το αποτέλεσμα της στρατηγικής που ακολούθησε ο κομματικός μηχανισμός. Τα κόμματα δημιούργησαν, στήριξαν και στηρίζουν τις φοιτητικές παρατάξεις για  να καρατομηθεί οτιδήποτε αντιδραστικό μέσα στο φοιτητικό κίνημα, για να δολοφονήσουν την κάθε νεανική, ελεύθερη ιδέα. Και τα κατάφεραν. Σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον.

Με αυτόν τον τρόπο φτάσαμε στη δίνη των τωρινών χρόνων. Η φοιτητιώσα νεολαία σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί αξιοπρόσεκτο συντελεστή στην πολιτική σκηνή του τόπου. Έτσι κατάντησε το φοιτητικό κίνημα από φωτεινός οδοδείκτης των αγώνων να είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Και ενώ δίπλα μας διαδραματίζεται μια τεκτονικών διαστάσεων αλλαγή. Και ενώ στις 25 Σεπτεμβρίου οι Κούρδοι του Ιράκ αποφασίζουν με δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τους, φτάνοντας στο μεταίχμιο της ιστορίας τους. Και ενώ απέναντί μας υπάρχει κατοχή. Εμείς παράλυτοι, κολλημένοι σε ένα σαθρό κομματικό κατεστημένο, να ικανοποιούμαστε με το ποιος την έχει πιο μεγάλη.

«Αχ καημένε Μακρυγιάννη, να ’ξέρες γιατί το τσάκισες το χέρι σου. Το τσάκισες για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *