Ο Γιωργάκης και οι εν Κύπρω ακόλουθοί του
Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Ο Γιωργάκης και οι εν Κύπρω ακόλουθοί του

Του Γιώργου Τάττη

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕ (ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΣΕΡΡΑΧΗ)

Έτσι μου ’ρχεται να κλείσω τον καφενέ. Εξάλλου, βαρέθηκα με όλα αυτά που γίνονται. Όλα μετατρέπονται σε τραγικά προβλέψιμα γεγονότα, όσον αφορά φυσικά το κυπριακό πολιτικό σκηνικό. Καμία ευχάριστη ανατροπή, τίποτα το οποίο να σε κάνει να πιστεύεις ότι υπάρχει ένα φως στο τούνελ. Τι να τον έχεις τον καφενέ, άμα δεν γίνεται τίποτα καινούργιο της προκοπής να κουβεντιάσουμε; Να πάρουμε όλοι τον ρόλο των «μεγάλων» και «σπουδαγμένων» αναλυτών των τηλεοράσεων; Και μαζί με αυτό να πάρουμε λίγο από το «ψώνιο» τους, το «ακαδημαϊλίκι» τους, τις ρεαλιστικές τους πολιτικές, την επιστημοσύνη τους, την άρτια, μετρημένη και αναλυτική επεξεργασία των δεδομένων τους. Και να πούμε και εμείς οι καημένοι την κλασική ατάκα τους, με την παράλληλη ανύψωση του δείκτη και το ανάλογο ύφος: «Σας τα λέγαμε καιρό πριν, όλες μας οι προβλέψεις έχουν επιβεβαιωθεί, κύριοι». Εμείς, φυσικά, ως «χώρκατοι» και άξεστοι, υψώνουμε το μεσαίο μας δάχτυλο. Τουλάχιστον, είναι πιο ειλικρινές.

Συν τοις άλλοις, η ανεργία εξακολουθεί να παιδεύει μεγάλο μέρος των Κυπρίων. Το πρόβλημά μου, όμως, δεν είναι ότι «κόπηκαν» οι πολλοί καφέδες στους διάφορους καφενέδες, μεταξύ των οποίων και στον δικό μου. Το πρόβλημα είναι η μουρμούρα των χωρκανών, τα αποτυχημένα και απανωτά «ίντερβιους» που αναγκάζομαι να ακούω καθημερινά και περιληπτικά. Πάνε οι κακομοίρηδες στις πολυεθνικές, δείχνουν τα MBA, τα πτυχία στα Μάρκετινγκ και στις Στατιστικές Αναλύσεις, βάζουν και τις πουκαμισιές τους, πάνε και στο «μέρος» για να χτενιστούν πριν να φύγουν για ακόμη μια αποτυχία. Και όταν έρχονται πίσω στεναχωρημένοι, τους ρωτάς: «Γιατί σε εθκιώξαν πάλε, ρε;» «Εν έξερα καλά εγγλέζικα» ή, στην καλύτερη περίπτωση, «Εν είχα πείρα». Εμ, πολυεθνικές δεν ήθελες; Ελεύθερη αγορά δεν ήθελες; Νίκαρο και Χριστόφια δεν ήθελες;

Αυτά, όμως, είναι και τα καλά του επαγγέλματος. Έχουν και την πλάκα τους όλα αυτά. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι πλέον η μεγαλύτερη μαλακία που συμβαίνει μας φαίνεται σαν λογική συνέχεια της ευρύτερης μαλακίας που μας διακατέχει. Έχουμε μάθει να περιμένουμε τα πάντα, ακόμη και τις μεγαλύτερες ακρότητες.

Σκεπτόμενος τούτα και πολλά άλλα, μπαίνει στον καφενέ ένας ΕΔΕΚίτης που φαινόταν τρελαμένος. Τον κοιτάω, με κοιτάει και σκύβει το κεφάλι. Μου είπε έπειτα να βάλω ειδήσεις. «Ο Γιώργος Παπανδρέου, πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, έδωσε βήμα στον ηγέτη του ψευδοκράτους, Ακιντζί, καλώντας τον να μιλήσει σε συνέδριό της». Σημειωτέον ότι είχε ήδη αποδεχθεί τη συμμετοχή δύο τουρκοκυπριακών κομμάτων, το ένα ως μέλος και το άλλο ως παρατηρητής. Εγκεφαλικά οι ΕΔΕΚίτες μες στον καφενέ. Όχι μόνο αυτό, αλλά βρήκαν ακόμη ένα πάτημα οι «σοβαροί» ΑΚΕΛικοί να τους κράζουν. Μα πού να ακούσουν οι καημένοι; Λες και το πρόβλημα είναι η Σοσιαλιστική Διεθνής ή ο κάθε Γιωργάκης και όχι η σοσιαλδημοκρατία που εν τη γενέσει της υπήρξε δούρειος ίππος των όπου γης καιροσκόπων και εκμεταλλευτών. Λες και η ΕΔΕΚ δεν θα έπρεπε να είχε φύγει προ πολλού, λες και δεν θα έπρεπε να είχε αποκηρύξει ήδη κάθε τυχάρπαστο ΠΑΣΟΚτζή. Από τη δεκαετία του ’90, αν όχι και νωρίτερα.

Όπως και να ’χει. Αυτό πες ότι ήταν μια μαλακία που περιμέναμε. Αυτό που δεν περίμενα, αν και θα έπρεπε, είναι ότι η «αριστερή» πλευρά των «acceptionists» θα έτρεχε να ασπαστεί τον Γιωργάκη, που είναι «τόσο προοδευτικός που επιτρέπει και σε έναν άλλον Κύπριο, τον Μουσταφά», να συμμετέχει ξερνώντας την προπαγάνδα του. Όπως και έκανε. Αναφέρομαι, φυσικά, στα πρώτα φιλαράκια του ΑΚΕΛ και των ΜΚΟ, αυτούς που αποδεικνύουν και την προνομιακή συγγένεια των δύο. Κάτι φυλλάδες, τύπου «Δέφτερη Ανάγνωση». Η οποία ξεκίνησε από μια –φαινομενικά– κοσμοπολίτικη/αριστερίστικη/μηδενιστική κριτική προς το ΑΚΕΛ, προφανώς για να μαζέψει τον κόσμο που είχε ξεφύγει από το κόμμα. Ακολούθως, κατέληξε να είναι η τρίτη κίτρινη φυλλάδα του ΑΚΕΛ, μαζί με Χαραυγή και Γνώμη, η οποία όμως αναλάμβανε και τη βρώμικη δουλειά. Να προσεγγίσει το ευρύτερο, απολίτικο κομμάτι της κυπριακής κοινωνίας, που έχει χάσει προ πολλού κάθε αντιστασιακό αντανακλαστικό. Το οποίο πάντα είχε σχέσεις με τη μεταπρατική ελληνοκυπριακή αστική τάξη, δεν είχε ποτέ του εντόπιες πολιτισμικές αναφορές, δεν είχε ποτέ του σχέση με την Αριστερά και αποτέλεσε και ιδεολογικό εφαλτήριο (μαζί με το ΑΚΕΛ), του νεοκυπριωτισμού.

Η επιτομή του όρου ΔΗΣΑΚΕΛ βρίσκεται ακριβώς σε κάτι τέτοιου τύπου ομαδούλες που, εάν μελετήσεις ανθρωπολογικά τον πυρήνα των αναγνωστών τους, θα καταλάβεις ακριβώς τα όρια της αγάπης του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Η λατρεία τους στον Παπανδρέου, στον Ακιντζί, στην άκουσον άκουσον… Σοσιαλιστική Διεθνή, που «η ΕΔΕΚ, ως εθνικιστικό κόμμα, με ακροδεξιά ρητορική, δεν νομιμοποιείται να είναι μέλος της». Ναι, και νομιμοποιείται ο δημοκράτης και αριστερός Σουλτς ή ο Γιωργάκης ή ο Ακιντζί που διεμήνυσε σε όλους την πίστη της Τουρκίας για λύση! Μάλλον τον σοσιαλισμό τον βρίσκουν στη δεύτερη, ίσως και τρίτη ανάγνωση των μαρξικών και μαρξιστικών έργων. Δεν εξηγείται αλλιώς.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *