«Μην πετάξεις τίποτα»
Ελλάδα Κοινωνία Πολιτισμός

«Μην πετάξεις τίποτα»

Του Σταύρου «Ππούνιου» Ζαχαρία

ΤΙ ΠΑΘΟΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ

Δευτέρα βράδυ, γύρισα στο σπίτι ξεθεωμένος. Κατευθείαν για ύπνο, μα ύπνος δεν με έπαιρνε. Ένας στίχος είχε κολλήσει στο μυαλό μου, με ζάλιζε. Ένας στίχος του Νιόνιου από τον δίσκο του ’94, το πέμπτο κομμάτι, ομώνυμο με τον δίσκο. «Μην πετάξεις τίποτα».

Δεν άντεξα και κατέβηκα στο σαλόνι, άνοιξα το συρτάρι με τους δίσκους βινυλίου (είχα καιρό να τους πάρω στα χέρια μου), δεν άργησα να βρω αυτό που έψαχνα – ήταν μπροστά μπροστά. «Μην πετάξεις τίποτα». Αγνόησα τους τίτλους (είναι πρώτοι στον δίσκο και είναι το ρεφρέν του τραγουδιού) και τα επόμενα τρία κομμάτια· στον νου μου ένα τραγούδι μόνο. «Πάνω από τριάντα χρόνια λόγια ηχογραφώ, ήμουν νέο κύμα έναν καιρό, πόθησα τον κόσμο σαν αχόρταγο παιδί, κάθε του αναγνώριση για μένα ήταν γιορτή». Ο δίσκος γυρνούσε και τα μικρά ηχεία του πικάπ γέμιζαν με νότες το δωμάτιο.

Μα τα τέσσερα λεπτά πέρασαν και ξεκίνησε η βελόνα να περνά τον έκτο διαχωριστικό κύκλο του δίσκου. Ένας ήχος εμβατηρίου, γνώριμο το τραγούδι. «Η ψυχή σου και το όνομά σου ένα…» Ίδια η φωνή, δεν ξέρω αν το θυμάται ο κύριος Σαββόπουλος, μάλλον θα το θυμάται, αφού πριν έναν χρόνο απαντούσε ότι θα προτιμούσε να έγραφε ξανά το «Ας κρατήσουν οι χοροί» παρά αυτό. Και εκεί γεννιέται η απορία. Μην πετάξεις τίποτα ή μην πιστέψεις τίποτα;

Μεγάλωσα ακούγοντας αυτήν τη μουσική. Αγάπησα τη μουσική, τους στίχους του… Πήγα σε συναυλίες, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να τραγουδήσει στο Πανεπιστήμιό μου. Μα ήταν πάντα ξένος για μένα, αφού δεν τον άκουσα μετά το «Τσάμικο» να λέει το πώς συνδεθήκαμε με τη μοίρα αυτού του τόπου ούτε τον είδα μαζί με φίλους του σε καφενεία για καλαμπούρι και χαρτί. Μα δεν χρειάζεται, αφού «όπου κοιτάζω να κοιτάζεις, όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα». Από το ’94 στο ’04 και από το «Ο βορράς είναι εκεί στη Λευκωσία» στα πολύχρωμα λαμπάκια των ολυμπιακών αγώνων…

Μετά τις «Ακτίνες του βορρά», «Τανγκό βουβό». Βουβός κι εγώ. Έψαχνα πένα και χαρτί. Ήθελα να γράψω κάτι στον Νιόνιο (όχι στο κύριο Σαββόπουλο). Ήθελα να του πω να μην πετάξει τίποτα. Όπως ούτε κι εμείς. Μην πετάξεις τίποτα, λοιπόν.

Φίλος

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *