Full house
Επιλεγμένα Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Full house

Του Γιώργου Λαγάκου

ΟΜΕΡΤΑ

Ο Αύγουστος είναι ένας ιδιαίτερος μήνας που λειτουργεί σαν παραισθησιογόνο. Σου δίνει την ψευδαίσθηση πως όλα έχουν σταματήσει, πως η ζωή, οι εξελίξεις, η δουλειά και τα όσα έχεις να κάνεις έχουν πατήσει ως διά μαγείας «παύση», δίνοντας τη θέση τους στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και της Μεσογείου και στο μαγευτικό πράσινο του Τροόδους και του Ταΰγετου. Και παρά τις προσπάθειες να παραμείνεις σε επαφή με το τι συμβαίνει στον κόσμο, κάθε αναζήτηση στο διαδίκτυο δεν έχει την ίδια δυναμική με αυτήν που έπεται. Το τέλος του Αυγούστου σηματοδοτεί την απότομη αφύπνιση και επιστροφή στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα η οποία φαντάζει δύσκολη, σαν πορεία σε απάτητο μονοπάτι, αλλά όχι απροσπέλαστη.

Πλέον είμαστε full house. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πορθητής του Κραν Μοντανά, ανακοίνωσε και επίσημα την κάθοδό του ως υποψήφιος για την επαναδιεκδίκηση της προεδρίας της ΚΔ. Δεν είχε τεθεί ποτέ ζήτημα αν ο ίδιος θα ήταν υποψήφιος ή όχι. Όμως, θέλοντας και μη, η εξαγγελία του και η είσοδός μας στο φθινόπωρο σηματοδοτούν την έναρξη μιας μακράς προεκλογικής περιόδου. Μιας περιόδου που βρίσκει τον «ενδιάμεσο χώρο» κατακρεουργημένο. Μπροστά στον τυφώνα του ΔΗΣΑΚΕΛ, δυστυχώς αντί να εκπονηθεί ένα πλάνο και να προχωρήσουμε προς την αντιμετώπισή του, σπάσαμε στα δύο και βάλε. Χαθήκαμε στους εγωισμούς, τις προσωπικές ατζέντες και τα εύηχα συνθήματα, παίζοντας σαϊτοπόλεμο. Μιλώντας με απόλυτη ειλικρίνεια, ο «ενδιάμεσος χώρος» δεν με εκφράζει. Όχι απλώς δεν με εκφράζει, αλλά με πολλά από τα «μέλη» του μας χωρίζει χάσμα. Δεν χρειάζεται να αναπτύξω το γιατί. Ο κάθε αναγνώστης της εφημερίδας μπορεί να αντιληφθεί τις ουσιαστικές διαφορές, ενώ και αυτός που πρώτη φορά την παίρνει στα χέρια του, διαβάζοντας τα άρθρα τις συντακτικής ομάδας, θα σχηματίσει μια ξεκάθαρη εικόνα. Παρ’ όλα αυτά, οφείλω να συστρατευτώ. Τη δεδομένη στιγμή δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος. Δεν μπορώ απλώς να αποτάξω το σαθρό σύστημα και να αποσυρθώ σαν αυτοεξόριστος πίσω από έναν υπολογιστή ή στην καρέκλα του γραφείου μου. Έχω λόγο και άποψη και προθερμαίνομαι για την επιλογή της ανάγκης. Από τη στιγμή που έχω βρέθει στο σταυροδρόμι, θα επιλέξω έναν δρόμο και θα τον περπατήσω μέχρι το σημείο που αυτός ταυτίζεται με τις βασικές μου ανάγκες και θέλω.

Ο Φεβρουάριος πρέπει να μας βρει με τρεις υποψήφιους. Δύο του ΔΗΣΑΚΕΛ και έναν του «ενδιάμεσου χώρου». Οφείλουμε να είμαστε πραγματιστές, να ζυγίσουμε τις επιλογές και επιτέλους να δώσουμε μια διαφορετική φορά στα πράγματα. Θα αλλάξουν; Κανείς δεν ξέρει ούτε και μπορεί να μας το υποσχεθεί. Θα είναι καλύτερα; Αν υπήρχε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, δεν θα ήμασταν εδώ να τα συζητούμε. Παρ’ όλα αυτά, για ένα πράγμα είμαι αρκετά βέβαιος. Γνώση είναι να αντιλαμβάνεσαι τι πρεσβεύει ο καθένας, τα λάθη και την πορεία τους, τις εξελίξεις και τα πιθανά αποτελέσματα, τις κάθε επιλογές. Σοφία είναι να τα χρησιμοποιείς, όχι απλώς με συναισθηματισμό, αλλά με στόχο.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *