Η αποικιοποίηση του πνεύματος
Κοινωνία Παιδεία Πολιτική Πολιτισμός

Η αποικιοποίηση του πνεύματος

Του Σάββα Σαββίδη

ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ

Στην Κύπρο η ελληνική σημαία τα λέει όλα, είναι η πιο αντιεξουσιαστική και ριζοσπαστική πράξη. Στον θανατόπνοο τουρκικό επεκτατισμό, στη δουλοφροσύνη, στη μιζέρια και στην κακομοιριά, στην κουτοπονηριά των νεοκυπρίων και στην αλλοτρίωση πολλών Ελλαδιτών, στις πλεκτάνες των Άγγλων και του διεθνούς παράγοντα, η ελληνική σημαία συμπυκνώνει την έννοια της αντίστασης, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.

Σάββας Παύλου

Μπορεί κάποιος να πει ότι το κυριότερο πρόβλημα στον τόπο μας είναι η τουρκική κατοχή –άσε που ορισμένοι δεν μπορούν να αντιληφθούν τα αυτονόητα–, αλλά εκτός αυτού υπάρχουν και πολλά άλλα που καθιστούν την κοινωνία όμηρο και αποικία της Δύσης, ειδικά στο πολιτισμικό και συνειδησιακό επίπεδο. Περνώντας για άλλη μια φορά ο μαύρος Ιούλης, γύριζαν για άλλη μια φορά πολλά μέσα στο κεφάλι μας, απαισιόδοξα εννοείται, αλλά δεν τα αφήνουμε να μας καταβάλουν. Θα μοιραστούμε ορισμένα με εσάς.

Καταρχάς, υπάρχουν ορισμένα γκρουπόσκυλα, εν ονόματι «Αριστερή Κίνηση – Θέλουμεν Ομοσπονδία», τα οποία τα χαράματα της 15ης Ιουλίου, ημέρα που διεξήχθη το προδοτικό πραξικόπημα, έκαναν διάφορες «δράσεις» στις οποίες η μία ήταν το κατέβασμα της ελληνικής σημαίας από το άγαλμα της Ελευθερίας, όπως και μίας τουρκικής από τα κατεχόμενα. Ο λόγος που ισχυρίζονται ότι το έκαναν είναι για να καταδείξουν τους υπεύθυνους για την κατάσταση που επικρατεί στο νησί. Ως γνωστόν, τη λέξη κατοχή δεν την προφέρουν καν, διότι είναι σοβινισμός! Για να πραγματοποιηθεί μια τέτοια ενέργεια, χρειάζεται να υπάρχει πάντα ένα ιδεολογικό υπόβαθρο που τη συνοδεύει. Αυτοί οι ανεκδιήγητοι τύποι συνοδεύονται από το υπόβαθρο του μηδενισμού, του ρατσιστικού ανθελληνισμού και του οπαδού του τίποτα. Εξ ου και το «θέλουμε λύση τώρα» και άλλα πολλά που δεν έχουν ίχνος πολιτικού και ιστορικού υπόβαθρου. Όλο αυτό καταδεικνύει την απίστευτη αλλοτρίωση που υφίστανται ορισμένοι, μια αλλοτρίωση εντελώς εισαγόμενη που, ούτε λίγο ούτε πολύ, παρουσιάζεται στις διάφορες ΜΚΟ και στους διάφορους «εθελοντικούς» οργανισμούς που έχουν ως σκοπό την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων και την εξίσωση διαφόρων καταστάσεων που ουσιαστικά εξισώνουν το θύμα με τον θύτη.

Κάτι άλλο που μας λυπεί δεόντως είναι η μετακίνηση οπαδικών διαφορών σε χώρους και μέρες στις οποίες ο Ελληνισμός της Κύπρου πρέπει να είναι ενωμένος. Εδώ και περίπου τρία χρόνια, ειδικά στα εθνικά μνημόσυνα, διάφορα οπαδικά σύνολα κατεβαίνουν με τα διακριτικά των ομάδων τους παραταγμένοι σε τριάδες για να αποδώσουν φόρο τιμής. Λες και το ζήτημα είναι να προβληθεί η ομάδα στην οποίαν ανήκουν και όχι ο λόγος που είναι εκεί. Εμείς δεν παύουμε να πιστεύουμε ότι όσοι σύνδεσμοι φιλάθλων παρευρίσκονται με τέτοιον τρόπο σε εθνικούς χώρους μόνο κακό προκαλούν και, συν τοις άλλοις, ορισμένοι που τους απαρτίζουν έρχονται εκεί για άλλους λόγους. Πέρσι, στο ετήσιο εθνικό μνημόσυνο του Ισαάκ και του Σολωμού, αυτό που πήγε να γίνει εντός του κοιμητηρίου ήταν απαράδεκτο, ενδεικτικό της αλλοτρίωσης και της κατάντιας. Ευτυχώς αποτράπηκε από ορισμένους ψύχραιμους υποστηρικτές άλλης ομάδας. Φέτος όμως δεν μπόρεσε να αποτραπεί, έτσι στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας στις 20 Ιουλίου εμφανίστηκε ξανά το φαινόμενο της λύσης οπαδικών διαφορών. Καθώς οι Τούρκοι εισβολείς και κατακτητές πανηγύριζαν πίσω από τα οδοφράγματα στην κατεχόμενή μας γη τη γενοκτόνα εισβολή τους το 1974, κάποιοι επέλεξαν να «παίζουν ξύλο» μεταξύ τους. Όλη αυτή η κατάσταση επίσης θεωρούμε ότι έχει να κάνει με μια εισαγόμενη αντίληψη. Μία αντίληψη του στείρου οπαδισμού που, όπως μπορεί κανείς να δει, όλα περιτριγυρίζονται γύρω από την ομάδα. Καμία προσαρμογή στις ιδιαιτερότητες του τόπου. Κάτι λυπηρό, ειδικά όταν εκφράζεται από οπαδούς που οι ομάδες που υποστηρίζουν ιδρύθηκαν για εθνικούς κυρίως λόγους.

Τέλος, μοιραστήκαμε όλα αυτά μαζί σας όχι για να σκορπίσουμε την απαισιοδοξία, αλλά τον προβληματισμό. Έτσι κι αλλιώς, όσο σκεφτόμαστε τα πράγματα λογικά χωρίς να πράττουμε κάτι, πάντα απαισιοδοξία θα γεννιέται όπως είπε και ο Γκράμσι. Το ζήτημα είναι αν έχουμε τη διάθεση ως λαός και ως κοινωνία να αλλάξουμε κάποια πράγματα. Αν την έχουμε καλώς, αν όχι, ίσως είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων που θα υπάρξει σε αυτήν την εσχατιά του Ελληνισμού. Ίδωμεν.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *