Εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και ρωμαϊκά όργια
Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και ρωμαϊκά όργια

Του Γιώργου Λαγάκου

ΟΜΕΡΤΑ

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που θύμωσα τόσο. Γενικότερα, οφείλω να παραδεχτώ πως μπορώ να διαχειριστώ αρκετά καλά τα επίπεδα θυμού και άλλο τόσο τα επίπεδα ανέχειάς μου. Όμως δύο πρόσφατα γεγονότα ήταν αυτά τα οποία ακούμπησαν τα όριά μου. Στο σημείο του να εγείρουν ελεύθερους συνειρμούς τους οποίους δεν θα ξεστόμιζα ποτέ. Το πρώτο περιστατικό είναι η διαδήλωση που είχε διοργανωθεί από την «Αριστερή Κίνηση – Θέλουμεν Ομοσπονδία» έξω από το Προεδρικό, κατά τη διάρκεια του Εθνικού Συμβουλίου στην παρουσία του κ. Κοτζιά. Η διαδήλωση ως τέτοια δεν με ενόχλησε – γεγονός που δείχνει τα επίπεδα και τα μέτρα ανέχειάς μας. Αυτό το οποίο ενεργοποίησε κάθε κύτταρό μου ήταν ένα πανό που ανέφερε: «0 εγγυήσεις, 0 στρατός, 0 πιθανότητες για λύση». Έτριβα και ξαναέτριβα τα μάτια μου. Δεν γίνεται, σκέφτηκα, κάτι δεν διαβάζω καλά ή η φωτογραφία αποτελεί κακόγουστο προϊόν photoshop. Δυστυχώς, σε κάθε ανοιγοκλείσιμο των ματιών μου ερχόμουν αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Το πανό με τα άτομα που το κρατούσαν και διαμαρτύρονταν ήταν υπαρκτό, ενώ τα «σαΐνια» που το εμπνεύστηκαν ήταν συμπολίτες μου. Εκεί δυστυχώς έρχεσαι στη σκληρή συνειδητοποίηση πως έχουμε περάσει στην αντίπερα όχθη και προχωράμε γοργά προς στον αφιλόξενο μαύρο ωκεανό. Αλήθεια όμως, με ποια λογική, με ποιο θάρρος ή, καλύτερα, θράσος επιλέγει κάποιος να διαδηλώσει υπέρ της παραμονής έστω και ελάχιστων κατοχικών στρατευμάτων ή εγγυήσεων σε μια χώρα που το πρόβλημά της είναι η κατοχή; Σαν διαδήλωση έξω από ένα ογκολογικό κέντρο με συνθήματα τύπου: «Λίγος καρκίνος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν». Με προτάσεις τύπου: «Το σύμπτωμα ας το αφαιρέσουμε (π.χ. τον όγκο), αλλά ας αφήσουμε λίγα καρκινικά κύτταρα στον οργανισμό, μην τα διώξουμε όλα». Και μετά, «σαΐνι», όταν θα είσαι μόνο σου, διερωτήσου τι σημαίνει μετάσταση και πώς ξαναγεννιούνται οι καρκίνοι.

Το δεύτερο περιστατικό έχει να κάνει με τους νεαρούς που αποφάσισαν να κατεβάσουν τις ελληνικές σημαίες από φυλάκια, εκκλησίες και σχολεία ως πράξη ενάντια στην κατοχή και στη διχοτόμηση. Η πράξη είναι ασχολίαστη, τόσο από εθνικής όσο και από κοινωνικής πλευράς. Είναι όμως η πιο τρανταχτή απόδειξη πως το πρόβλημά μας είναι η Τουρκία και η κατοχή και όχι το αν θα γειτονεύω με τον Αχμέτ ή την Αϊσιέ. Για έναν και μόνο λόγο. Όλοι αυτοί οι «ακτιβιστικοί» κύκλοι δεν τολμούν να κάνουν παρόμοια δράση ή έστω και κάτι πιο μικρό στα κατεχόμενα. Ο λόγος απλός. Θα ζήσουν στιγμές Midnight Express (μια ταινία που πραγματεύεται τη ζωή ενός Αμερικάνου που συλλαμβάνεται στην Τουρκία για κατοχή ναρκωτικών) και μέσα από αυτήν την εμπειρία τους, μαζί με την αξιοπρέπειά τους, θα έχει χαθεί πιθανόν η σωματική και ίσως ψυχική τους ακεραιότητα. Γιατί το πρόβλημα είναι η Τουρκία, ο στρατός της και η απαίτηση να κυβερνά με το έτσι θέλω.

Οι ελεύθερες συζητήσεις για τον τρόπο διακυβέρνησης και επίλυσης του Κυπριακού είναι θεμιτές και αναγκαίες. Τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις, όμως, θυμίζουν άλλα καθεστώτα. Το να διαμαρτύρεσαι με αίτημα τις στρατιωτικές εγγυήσεις, χρησιμοποιώντας πρόσχημα την επίλυση του Κυπριακού, θυμίζει το εξής τραγελαφικό διάγγελμα: «Η χώρα διήρχετο μία κρίσιν, αναζητούσα διέξοδο εξ ενός πολιτικού αδιεξόδου εις το οποίον είχε εισέλθει… Προ αυτής της καταστάσεως ο εθνικός στρατός, αι ένοπλαι δυνάμεις της χώρας, η μόνη ουδετέρα εις τον χώρο του πολιτικού κατασπαραγμού δύναμις η οποία υπήρχε, έκρινε ότι όφειλε να παρέμβει για να αποτρέψει τον δρόμο προς τον κρημνόν» (Γεώργιος Παπαδόπουλος, 21η Απριλίου 1967).

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *