Η ΔΔΟ ως συνείδηση
Επιλεγμένα Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Η ΔΔΟ ως συνείδηση

Του Χρίστου Πέτρου

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ

«Το ΡΚΚ, είτε γίνει κουρδικό κράτος είτε όχι –που θα γίνει και αυτό είναι σίγουρο–, είναι νικητής. Νίκησε επειδή κέρδισε την κορυφαία μάχη της συνείδησης και τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός. Οι Κούρδοι ξέρουν πλέον πού ανήκουν και πού όχι». Αυτή ήταν η τοποθέτηση ενός Κούρδου της Τουρκίας πριν πέντε χρόνια στην Αθήνα σε μια ανοικτή συζήτηση για το Κουρδικό. Τότε η προοπτική δημιουργίας κουρδικού κράτους, αν και ορατή, δεν ήταν τόσο σίγουρη όσο είναι τώρα. Το μείζον, όμως, αυτής της τοποθέτησης και αυτό που πρέπει να κρατήσει κανείς απ’ αυτήν είναι η έμφαση στην «κορυφαία μάχη της συνείδησης» και το απόλυτο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει γυρισμός». Είναι αυτό που λέει ο Σαββόπουλος με άλλον τρόπο στους «Αχαρνής», όπου αναγάγει τον «ποιητή» σε εκφραστή-κυβερνήτη της συλλογικής συνείδησης: «μα τώρα στον αγώνα νικούνε οι καρβουνάδες που έχουν στη μεριά τους τον ίδιο τον ποιητή».

Φυσικά, στην περίπτωση της νεοκυπριακής (υπερ)πραγματικότητας η μάχη της συνείδησης δεν κερδήθηκε επειδή κάποια οργάνωση τύπου Unite Cyprus κήρυξε αντάρτικο σαν άλλο ΡΚΚ ή επειδή κάποιος ποιητής που κυβερνά το υπέρμετρο θυμικό μας τραγούδησε τη ΔΔΟ. Στις συνειδήσεις κυρίως των ταγών του τόπου και δευτερευόντως της κοινωνίας μας η ΔΔΟ εδραιώθηκε μέσω μιας ανώμαλης και αντιφατικής επαγωγικής σκέψης που χαρακτηρίζεται από τρία ιστορικά-πολιτικά σημεία: «ήττα ’74», «συμβιβασμός-συνθηκολόγηση», «αποφυγή διχοτόμησης». Φυσικά, η προσφιλής μέδοθος των μεταμοντέρνων Κυπρίων να ξεχειλώνουν τα πάντα προκειμένου να χρυσώνουν το χάπι της κατοχής και της εδραίωσής της, που ακριβώς θα επιφέρει η ΔΔΟ, διάνθιζαν αυτό το επαγωγικό τρίπτυχο «ήττα/συμβιβασμός/αποτροπή διχοτόμησης» με αυθαιρεσίες που σχετίζονται κυρίως με την οικονομική προοπτική της λύσης ΔΔΟ και, ούτε λίγο ούτε πολύ, όποτε καταπιάνονται με αυτό το θέμα, ράβουν από μια φορεσιά μεγιστάνα για τον κάθε πολίτη αυτού του τόπου, ο οποίος άλλο που δεν θέλει! Επειδή λοιπόν ηττηθήκαμε το ’74, οφείλουμε να συμβιβαστούμε και αυτό προκειμένου να μη διχοτομηθεί ο τόπος. Και ο μόνος τρόπος να συμβεί αυτό είναι η ΔΔΟ, η οποία εξάλλου θα μας κάνει και πλούσιους. Και όποιος δεν προσεγγίζει κατ’ αυτόν τον τρόπο την «πραγματικότητα», και άρα δεν υποστηρίζει τη ΔΔΟ, αυτομάτως και με μια γκεμπελίστικη λογική του τύπου «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας» μπαίνει στο στόχαστρο ως μίζερος διχοτομιστής.

Στην περιφέρεια αυτού του πυρήνα σκέψης, έπρεπε φυσικά να εφευρεθούν και τα επί μέρους ιδεολογήματα που, σαν τα τείχη των Ενετών, θα θωράκιζαν το αφήγημα και θα ρίζωναν τη συνείδηση περί της αναγκαιότητας της ΔΔΟ. Έτσι είδαμε και βλέπουμε μπροστά μας να εκτυλίσσονται τα χαξλεϊκού τύπου και ιδιάζοντα μετανεωτερικά φαινόμενα, όπως η ανάδυση του νεοκυπριακού σωβινισμού, η αποδόμηση της ελληνικής ταυτότητας, ο μηδενισμός και η λιβελλοποίηση του ένδοξου ελληνικού ιστορικού μας παρελθόντος, η μετατόπιση του κυπριακού προβλήματος από ζήτημα εισβολής και παράνομης κατοχής σε δικοινοτικό ζήτημα ενίοτε ψυχολογικού χαρακτήρα (!), το μπέρδεμα γύρω από το ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα του Κυπριακού και άλλα πολλά. Και το γεγονός ότι όλα αυτά τα αφηγήματα-ιδεολογήματα τα ακούει κανείς από ανθρώπους όλων των τάξεων, όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων, όλων των μορφωτικών επιπέδων και όλων των ηλικιών μαρτυρά ακριβώς πως η ΔΔΟ και τα συμπαρομαρτούντα της έχουν γίνει συνείδηση.

Πέρα όμως από την πολιτική δολιότητα της ιστορίας και αυτών που την κατεύθυναν και την κατευθύνουν, υπάρχει και ένα σύνολο από αντικειμενικούς, ενίοτε αμφίδρομους λόγους για τους οποίους η ΔΔΟ βρήκε έδαφος στις συνειδήσης των Κυπρίων. Πριν απ’ όλα είναι μια λύση. Χωρίς να εξετάζει κανείς το περιεχόμενό της (κάτι σύνηθες στην κοινωνία μας), η εφαρμογή της θα σηματοδοτήσει και το κλείσιμο του πραγματικά καθηλωτικού και βασανιστικού κύκλου που άνοιξε το ’74 (να λυθεί να ησυχάσουμε), ασχέτως αν ο νέος κύκλος που θα ανοίξει, «κλείει δεινά πολλά». Επίσης η ΔΔΟ, όπως προπαγανδίστηκε, ταίριαξε γάντι ως προοπτική (θεωρητικά πάντα) με τον ιδιότυπο του ανθρώπου που έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά του να ζει κριτικά ως ενεργός πολίτης και με την ηδονική ευχαρίστησή του να μετρά τα πάντα στον άξαμο του εμπορίου και της κατανάλωσης (να το λύσουμε να ανοίξουν οι δουλειές). Τουτέστιν το υποκείμενο που θεωρητικά χρειάζεται για να στηρίξει την εφαρμογή της ΔΔΟ αλλά και που διαμορφώνεται αξιακά μέσα απ’ αυτήν είναι εδώ και λέγεται νεοκυπριακή κοινωνία.

Κατά την κουρδική, λοιπόν, τοποθέτηση που θέλει νικητή αυτόν που κατέχει εν τέλει την πρωτοκαθεδρία της συνείδησης, «ασχέτως αν γίνει κράτος ή όχι», η ΔΔΟ, ως έκφραση του νεοκυπριωτισμού, στον πολιτικό μαραθώνιο που ξεκίνησε την επομένη της εισβολής παίρνει χρυσό μετάλλιο. Ακόμα και να μην εφαρμοστεί ποτέ, ακόμα και να συμβεί ξανά και ξανά η καταψήφιση ενός σχεδίου Ανάν, τα τείχη που όρθωσε μες στις συνειδήσεις μας (νεοκυπριωτισμός, αποδόμηση της ελληνικότητας κτλ.), σε συνδιασμό με αντικειμενικά γεγονότα, σήμαναν την παρέκκλιση από τον ριζιμιό σκοπό μας, που συνοψίζεται στο «την Ελλάδα θέλομεν…».

Τέλος, έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον να απαντηθούν δύο ερωτήματα: Το πρώτο, που δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο με εικασίες, είναι το εξής: Σε τι θα μετουσιωθεί και πού θα κατευθυνθεί συνειδησιακά το νεοκυπριακό υποκείμενο σε περίπτωση που μπει οριστικά ταφόπλακα στη ΔΔΟ ως προοπτική λύσης; Το δεύτερο ερώτημα σχετίζεται με το «αν υπάρχει γυρισμός» ή όχι; Δηλαδή αν έχει ριζώσει και σε ποιον βαθμό η ΔΔΟ ως  συνείδηση στις ψυχές των Κυπρίων. Νομίζω ξέρω. Θα τα πούμε στις πλατείες της Λευκωσίας, όταν ο Αντετοκούνμπο σηκώσει το επόμενο Ευρωπαϊκό! Μέχρι τότε, καλές διακοπές.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *