Η ησυχία μας αρχή της κατηφόρας
Επιλεγμένα Κοινωνία Πολιτισμός

Η ησυχία μας αρχή της κατηφόρας

Του Ξένιου Μεσαρίτη

ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ

Υπήρχε κάποτε, προ δεκαπενταετίας, μια πολύ συμπαθητική διαφήμιση για το χαλλούμι του Κρίστη, όπου μια γιαγιά, περιμένοντας τα εγγονάκια της, καταπονημένη από τη διαδικασία παραγωγής του σπιτικού χαλλουμιού, προσπαθεί να ξαποστάσει. Στη συνέχεια της διαφήμισης δείχνει να είναι πολύ πιο ξεκούραστη, ανοίγοντας μια συσκευασία, προφανώς βιομηχανοποιημένου χαλλουμιού, με τα εγγονάκια να την περιτριγυρίζουν ενθουσιασμένα και με την κάμερα να εστιάζει στη συμπαθητική γιαγιά, η οποία λέει με ένα σιεηττάνικο χαμόγελο: «Χαλλούμιν το γιούιν μου; Που τον τζιαιρόν που ο Κρίστης έκαμεν το πισσουρκώτικον, ήβρα τζι εγώ την ησυχία μου». Τονίζεται το πόσο συμπαθητική ήταν αυτή η διαφήμιση και οφείλουμε τα συγχαρητήρια στο μάρκετινγκ της εταιρείας, αφού, ως μάννα εξ ουρανού, ο Κρίστης προσέφερε το χαλλούμι στο κυριακάτικο τραπέζι, ώστε η γιαγιά και τα εγγονάκια να ξεφύγουν από τον «βούρκο» και την «κούραση» της παραγωγής προϊόντων, λίγο πριν από το ξέσπασμα της φούσκας των ακινήτων και της γνωστής, λίγο ή πολύ, πλέον ιστορίας.

Μέσα στο μεσοδιάστημα, από τη συγκεκριμένη διαφήμιση μέχρι σήμερα, ακόμα και το χαλλούμι έχει πέσει θύμα και αποτελεί θέμα των δικοινοτικών συνομιλιών (χαλλούμι-hellim) και των διάφορων συνδρόμων που κουβαλούμε ως λαός. Τα καρτέλ των αγελαδοτρόφων διοχετεύουν πλέον τις παράλογες ποσότητες αγελαδινού γάλακτος που παράγουν, αναγκάζοντας την αλλαγή την σύστασής του, η οποία το κρατούσε αυτό που ήταν για εκατοντάδες χρόνια, ως προϊόν αιγινού ή πρόβειου γάλακτος, με αποτέλεσμα τη μαζική παραγωγή κακής ποιότητας τυριού. Το τραγικό του ζητήματος αυτού είναι ότι η περιπέτεια του χαλλουμιού είναι η αντανάκλαση της ευρύτερης εικόνας στο νησί, δηλαδή πώς ένα μέχρι πρότινος υψηλής ποιότητας προϊόν καταντά έρμαιο των ορέξεων του Ερντογάν και των αντίστοιχων ορέξεων των τοπικών καρτέλ, με το κράτος να αντιμετωπίζει το ζήτημα με τον γνωστό κοντόφθαλμο τρόπο που αντιμετωπίζει όλα ανεξαιρέτως τα ζητήματα. Όταν σήμερα είναι ξεκάθαρο, είτε με τη διερεύνηση παγκόσμιων φαινομένων είτε με μια ματιά γύρω μας, ότι η ύπαρξη κρίσεων εξαρτάται κυρίως από τη μη ύπαρξη σωστών παραγωγικών δομών, εμείς επιλέγουμε, μέσα στην εξυπνοβλακεία μας, την παραγωγή προϊόντων επιπέδου Lidl, της χαμηλότερης ποιότητας και της εξευτελιστικής χαμηλής τιμής, με την οικονομία και την κοινωνία μας να κυμαίνονται στα ανάλογα επίπεδα Lidl. Η μόνη αρχή που θα έπρεπε να διέπει και το κράτος και την κοινωνία είναι η διασφάλιση της ποιότητας και η εξέλιξη των προϊόντων σαν το χαλλούμι, αφού μόνο έτσι μπορεί να καταστεί εφικτή και βιώσιμη η παραγωγή τους για εγχώρια κατανάλωση, αλλά κυρίως για εξαγωγικούς σκοπούς.

Η διαφήμιση του Κρίστη κατάφερε να αποτυπώσει μέσα σε ένα λεπτό την εξέλιξη των μεταπολεμικών γενιών του νησιού και το πώς κατάντησε η παραγωγή κτηνοτροφικών και γεωργικών προϊόντων να είναι στα χαμηλότερα επίπεδα της Ευρώπης, με το 25(!) τοις εκατό της κυπριακής οικονομίας φέτος να βασίζεται στις πωλήσεις κυπριακών διαβατηρίων. Δηλαδή, όλη η οικογένεια της διαφήμισης αρκείται στο να καταναλώνει ένα κακέκτυπο του προϊόντος που ήταν κόσμημα της παράδοσης και του κυριακάτικου κυπριακού τραπεζιού, ενώ κυρίως δεν κατάφερε να μεταδώσει στη γενιά που ήρθε να πάρει τα ηνία από τη γενιά της γιαγιάς την τεχνογνωσία της παραγωγής του χαλλουμιού, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανήμπορη να συνεχίσει ένα κομμάτι της παράδοσής της. Τα εγγονάκια που πηγαινοέρχονταν γύρω από τη γιαγιά, σήμερα, αν απέτυχαν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι ή δάσκαλοι, έγιναν λογιστές στη Λεμεσό μετά από σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία και εργάζονται για μισθό χιλίων ευρώ σε μεγαλοδικηγορικά γραφεία, χωμένοι στα δάνεια, με ενέχυρο το σπίτι της γιαγιάς στο χωριό. Εν ολίγοις, αυτό που χάθηκε στην πορεία, ανάμεσα σε χιπστεροφεστιβάλ, καφέ, λογιστικά γραφεία, κομματικές ομάδες και ερημωμένα χωριά, αυτό που δεν μεταδόθηκε από τη γιαγιά στα εγγονάκια, η τέχνη της παραγωγής των αγαθών του τόπου μας και η αγάπη και προστασία γι’ αυτά, είναι πιθανόν η μόνη διέξοδος για να καταφέρουμε να ζήσουμε στον τόπο ως αυτοί που είμαστε. Για να υπάρχουμε ως πολιτισμική οντότητα και για να «βρούμε πραγματικά την ησυχία μας» στο διεθνές σκηνικό με την τεχνολογία του αιώνα, επιβάλλεται η παραγωγική ανασυγκρότηση και ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης των προϊόντων του τόπου μας.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *