Η αποκαθήλωση
Ιστορία Κοινωνία Πολιτική Πολιτισμός

Η αποκαθήλωση

Του Ξένιου Μεσαρίτη

ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ

«Καλώς τα παιδιά, στρώνω τωρά το τραπέζι σας». «Γεια σου, κύριε Αντρέα, ευχαριστούμε». Μπαίνοντας από την μπροστινή είσοδο, σταματούσε ο χωροχρόνος και ξεχνιούνταν προσωρινά τα προβλήματα του τραπεζικού συστήματος, οι δυνατότητες και αδυνατότητες παραγωγής του τόπου, οι καθημερινές ειδήσεις για τη διαφθορά και οι αποτυχημένες προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού και γινόταν κάτι σαν τηλεμεταφορά πίσω στη δεκαετία του 1960, ανάμεσα σε τρεις τοίχους γεμάτους φωτογραφίες, κειμήλια, γεωργικά εργαλεία που έχουν χάσει τη χρησιμότητά τους, παλιά μαγειρικά σκεύη και την μπροστινή τζαμαρία του μαγειρείου του κύριου Αντρέα.

Οι φασολάδες καταφθάνουν αχνίζοντας μαζί με την κανάτα με κρασί «στερκό» και με τη σύντροφο του κύριου Αντρέα, την Κινεζού του όπως την αποκαλεί, να μας εύχεται με ένα ειλικρινέστατο χαμόγελο και με συμπαθητική προφορά «καλή όρεξη». Η συζήτηση στο τραπέζι, γεμάτη από μια περίεργη ένταση, με τον Αλέκο και τον Μιχάλη να τσακώνονται για το αν οι Έλληνες ομογενείς στις συνευρέσεις τους, που για να βρεθούν ίσως να διανύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα σαν άλλοι Κέρουακ, προτιμούν να τρώνε φασολάδα ή ψητά κρέατα, έφθανε στο ζενίθ της με την απόφαση να είναι σαφέστατα υπέρ της φασολάδας, αφού ταυτίζεται περισσότερο με τη νοσταλγία που έχουν οι μετανάστες για τον τόπο τους και εμπίπτει καλύτερα στα πλαίσια της καζαντζιδικής ορθότητας.

Στον πιο μεγάλο τοίχο από τους τρεις, και τον λιγότερο φορτωμένο, υπάρχουν φωτογραφίες του κύριου Αντρέα, πιθανόν κατά τη στρατιωτική του θητεία, μαζί με τιμητικές πλακέτες από την Εθνική Φρουρά και την ΕΛΔΥΚ, σκονισμένα αντίστοιχα τζόκεϋ και μπερέδες, ένας μεγάλος κάλυκας όλμου και ένα παλιό ημερολόγιο του 1982 με φωτογραφίες από κατεχόμενα χωριά και την επιγραφή «Δεν ξεχνώ». Σε περίοπτη θέση στον ίδιο τοίχο, και με πολλή προσοχή τοποθετημένη, μια μεγάλη 80 επί 70 εκατοστόμετρων κορνίζα με λευκό περιθώριο, καλά ξεσκονισμένη αλλά και με προφανή τη φθορά του χρόνου, με τον Γλαύκο Κληρίδη πάνω στο γραφείο του και τα χέρια σφιγμένα να στηρίζουν το γελαστό πρόσωπό του. Λογικά και οι τρεις φίλοι πραγματοποιήσαμε τις ίδιες σκέψεις πολλές φορές που πηγαίναμε για φασολάδα, βλέποντας τον τοίχο με τον πρώην Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας που ήταν τότε στη ζωή, αλλά κρατώντας τις ο καθένας για τον εαυτό του. Πιθανόν ο κύριος Αντρέας να μην είναι ακόμα ένας όπως όλους μας τους φασολάδες, που έχει δυστυχώς πιστέψει σε κάποιον πολιτικό, γνωρίζοντας παράλληλα ότι κάθε φορά που το κάνει θα το μετανιώσει και θα νιώσει προδομένος. Πιθανόν ο κύριος Αντρέας να μην ανήκει σε αυτήν την κατηγορία και να είναι παιδιόθεν φίλος με τον Κληρίδη, να έχουν μια αμοιβαία σχέση και, γιατί όχι, να υπάρχει και μια φωτογραφία του αγαπητού μας κύριου Αντρέα ακριβώς πάνω από το γραφείο του πρώην Προέδρου. Με τα λαϊκά άσματα του Μανώλη Αγγελόπουλου να μας συνοδεύουν, πληρώσαμε τον λογαριασμό, χαιρετήσαμε τον κύριο Αντρέα και την Κινεζού του κι αφήσαμε το μαγειρείο μέχρι την επόμενη εξόρμηση για φασολάδα.

Κάποια χρόνια μετά, κι ενώ μας είχαν παρασύρει οι σούβλες και τα ψητά και είχε ο ένας παντρευτεί κρυφά, πήγαμε πάλι οι τρεις μας για τη συνηθισμένη τηλεμεταφορά στον χωροχρόνο και την προβλεπόμενη φασολάδα. Μπήκαμε πάλι από την κεντρική είσοδο, χαιρετήσαμε τους οικοδεσπότες με το ειλικρινέστατό τους, μόνιμο χαμόγελο, καθίσαμε στο σύνηθες τραπέζι και, περιμένοντας το μεσημεριανό, πριν αρχίσουν οι αναμενόμενοι διαπληκτισμοί για την επιβίωση του καζαντζιδισμού σε τούτον τον τόπο, σιγοτραγουδούσαμε το άσμα του Αγγελόπουλου που έπαιζε. «…Αγάπες μου περαστικές, σας πήρανε τα χρόνια, λύπες που φέρατε το χτες, θα σκεπαστεί με χιόνια…» Ο Αγγελόπουλος συνέχισε το βιολί του, ενώ εμείς κρατήσαμε ενός είδους ολιγόλεπτη σιγή. Πάνω από τα στρατιωτικά κειμήλια, τις πλακέτες, τις φωτογραφίες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ και το ημερολόγιο με το «Δεν ξεχνώ», σε περίοπτη θέση στον τοίχο, μόνη της, με προσοχή τοποθετημένη, ήταν η κορνίζα της Κινεζούς του κύριου Αντρέα με το ευγενικό της χαμόγελο, με φόντο το κάστρο στο λιμανάκι της Πάφου.

Η αποκαθήλωση έγινε πριν τον μαύρο Νοέμβριο του 2013, σε ανυποψίαστο χρόνο και τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά με οποιανδήποτε ομοιότητα να είναι συμπτωματική και να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.  

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *