Ο Γιάννης Χαρούλης τραγουδά Κωστή Παλαμά
Πολιτισμός

Ο Γιάννης Χαρούλης τραγουδά Κωστή Παλαμά

Του Σιλουανού Νικολάου

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ 

Των Θεών, Θεών βωμοί,
κάστρα, κάστρα των Πατρίδων,
της Αγάπης περιβόλια,
ξύπνα τα τ’ αθάνατα,
κοσμοπλάστρα μουσική!

Ο πιο πάνω στίχος είναι του Κωστή Παλαμά και ερμηνεύεται από τον Γιάννη Χαρούλη σε σύνθεση Λουκά Θάνου. Το νόημα που δίνει ο πιο πάνω στίχος μπορούμε όλοι λίγο ή πολύ να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε. Το τι μπορεί να προσδώσει σήμερα στη ζωή του μέσου Έλληνα επίσης μπορούμε, λίγο ή πολύ, να το καταλάβουμε.

Είναι δυστυχώς αυτό που μας λείπει σήμερα. Όταν η μουσική, δηλαδή, γίνεται απλώς ένα εμπορικό προϊόν και όχι μια ερμηνεία ή έκφραση της αγάπης, του πολιτισμού, της φύσης και γενικά ό,τι έχει να κάνει με την πορεία του ανθρώπου σ’ αυτήν τη ζωή. Είναι σήμερα, σε αυτήν την παρακμή που βιώνει ο Ελληνισμός, τέτοιες προσπάθειες, σαν αυτήν του Χαρούλη, πολύ σπάνιες.

Αν και κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ένα τέτοιο εγχείρημα από κάποιον καλλιτέχνη θα μπορούσε να είναι και ένα μέσο εκμετάλλευσης κάποιου ποιητή για προβολή του ίδιου του καλλιτέχνη, εν τούτοις, επειδή ο ίδιος ο Χαρούλης μάς συνηθίζει στην απλότητα και προ πάντως στην αλήθεια που εκπέμπει ο ίδιος, μάλλον θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος το εγχείρημά του τολμηρό!

Τολμηρό και εκπληκτικό, γιατί ένας νεαρός καλλιτέχνης τολμά να επαναφέρει, να «εκσυγχρονίσει» (;) έναν για τα καλά θαμμένο –από την παγκοσμιοποίηση– Έλληνα ποιητή, ο οποίος βεβαίως μιλά και στο σήμερα. Έτσι, λοιπόν, προχωρά στη μελοποίηση κάποιων ποιημάτων από τον «Δωδεκάλογο του γύφτου» και πραγματικά το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό.

Με μία σύνθεση του σύγχρονου και του παραδοσιακού, όσον αφορά τα όργανα, και με τους στίχους του Κωστή Παλαμά, καταφέρνει να πατήσει κυριολεκτικά στην παράδοση και να δώσει ένα όμορφο ελληνικό αποτέλεσμα. Δεν μιλούμε, δηλαδή, για μια απλή επανεκτέλεση κάποιων παραδοσιακών τραγουδιών ούτε βέβαια μια δήθεν σύγχρονη διασκευή τέτοιων τραγουδιών, όπως είχε κάνει στο παρελθόν η Άννα Βίσση με τα κυπριακά τραγούδια.

Στον δίσκο του ο Χαρούλης επιλέγει σύγχρονα όργανα, όπως ηλεκτρικές κιθάρες, και καταλήγει στα πατροπαράδοτα και παραδοσιακά, όπως λαούτο, λύρα και νέι. Με αυτήν τη σύνθεση οργάνων μπορεί κάποιος να πει ότι προσπαθεί να παντρέψει το σύγχρονο με το παραδοσιακό, υιοθετώντας παράλληλα και ξένα στοιχεία στη μουσική του.

Προχωρώντας στον συλλογισμό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η απόπειρα του Χαρούλη μπορεί να χαρακτηριστεί και ως πράξη αντίστασης. Βεβαίως, δεν θα πρέπει ένα μουσικό δημιούργημα, που προφανώς είναι αποτέλεσμα της βαθιάς ανθρώπινης έμπνευσης, να εργαλειοποιείται, αλλά στην εποχή που τα φιλμάκια τραγουδιστριών όπως της Παπαρίζου διαφημίζουν σαμπουάν, είναι σημαντικό να υπάρχει και το «αντίθετο πολιτιστικό παράδειγμα» που προσπαθεί να ερμηνεύσει και να αναζητήσει το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα σαμπουάν, λοιπόν, των πολυεθνικών θα μπορούσαν να διαφημιστούν αλλού, αλλά αφού έτσι κι αλλιώς πολλές φορές η μουσική αποτελεί εμπορικό προϊόν, είναι πολύ εύκολο τραγούδι και σαμπουάν να συμπίπτουν και να αυξάνουν τα κέρδη.

Ο Χαρούλης ευτυχώς ακόμη επιλέγει την άλλη οδό, την αληθινή, αυτήν την οδό της καρδιάς και επιλέγει να δώσει την ευκαιρία σε νέους κυρίως ανθρώπους που αγαπούν τη μουσική του να πάρουν μία γεύση από την ίδια τους την παράδοση, τον ίδιο τον εαυτό τους δηλαδή και να δουν ότι έχουμε στα συρτάρια μας έναν σκονισμένο πολύτιμο θησαυρό.

Αυτός ο θησαυρός εάν ξεσκονιστεί, θα μπορέσει να αλλάξει τα φώτα στους σημερινούς Έλληνες. Θα μπορέσουν, δηλαδή, μέσα από τέτοιες ιδέες όπως αυτή του Γιάννη Χαρούλη, να υποψιαστούν ότι έχουμε μια πλούσια παράδοση που αν την κάνουμε να μιλήσει στο σήμερα, ο Ελληνισμός θα αρχίσει και πάλι να κομίζει κάτι στο διεθνές γίγνεσθαι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *