Σκέψεις για τον αγώνα της ΕΟΚΑ | ΕΝΩΣΙΣ Μαρτίου
Ιστορία Κοινωνία

Σκέψεις για τον αγώνα της ΕΟΚΑ | ΕΝΩΣΙΣ Μαρτίου

apeleftherosi-c

Καταρχάς, θεωρούμε ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ αποτελεί μία από τις ενδοξότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, αφού οι θυσίες πολλών ανθρώπων για την Ελευθερία και την Ένωση σηματοδοτούν έναν αγώνα αγνό, με μόνο γνώμονα την επίτευξη των δύο αυτών στόχων. Η πλειοψηφία των Ελλήνων της Κύπρου, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, βγήκαν αντάρτες στα βουνά και με κάθε μέσο που διέθετε ο καθένας ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους Άγγλους κατακτητές, όπως και έπραξαν σε αμέτρητες περιπτώσεις. Ήρωες όπως ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και άλλοι πολλοί, που με την αυτοθυσία τους γράφτηκαν για πάντα στο Πάνθεον της Ιστορίας ως αγωνιστές της Ελευθερίας. Τα φρικτά βασανιστήρια, οι καταδίκες σε θάνατο δι’ απαγχονισμού δεν ήταν αρκετά για να πτοήσουν το ηθικό των αγωνιστών που με απαράμιλλο σθένος και πίστη στον Θεό και στην πατρίδα ήταν έτοιμοι να πεθάνουν μέχρις ότου έρθει η Λευτεριά και η Ένωση με τη μητέρα πατρίδα.

Ο παππούς ο Φώτης διηγείται με δάκρυα στα μάτια δύο μικρές ιστορίες:

Κατά τη διάρκεια του αγώνα, παρ’ όλο που είχε πέντε παιδιά, είχε αναλάβει να κρύβει βόμβες στο σπίτι του, τις οποίες προμήθευε στους αγωνιστές. Όταν κατάλαβε πως ένα από τα παιδιά του, που ήταν δεν ήταν επτά χρόνων, έτυχε να δει κάποιες από τις βόμβες, προσπάθησε να το καθησυχάσει. Αυτός, όμως, πριν ακόμα μιλήσει ο πατέρας του, είπε: «Παπά, μα νομίζεις εν εκατάλαβα τόσον τζιαιρόν ότι είσαι της ΕΟΚΑ;» Όταν τον ρώτησε ο παππούς γιατί δεν του το είπε τόσο καιρό, αυτός ανταποκρίθηκε: «Γιατί να σου το πω; Αφού τα φυλλάδια που διά ο Γρίβας γράφουν πάνω βλέπε, άκου και μη μιλάς».

Η δεύτερη ιστορία που διηγείται ο παππούς αφορά την περίοδο που στο σπίτι του κρυβόταν ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Ένα πρωί, ο παππούς είδε δύο Άγγλους στρατιώτες να κάνουν περίπολο έξω από το σπίτι. Τότε φώναξε της συζύγου του, της γιαγιάς Μαρούλλας, να προειδοποιήσει τον αγωνιστή. Η γιαγιά  το έκανε και αυτός έφυγε από την πίσω πόρτα του σπιτιού, ξεχνώντας όμως από τη βιασύνη του δύο όπλα. Τότε, η γιαγιά πήρε τα όπλα και τα τοποθέτησε στο κοτέτσι όπου είχαν τα πεζούνια και τις όρνιθες, στην αυλή του σπιτιού. Ξαφνικά, βλέπει τα πεζούνια να πηγαίνουν και να κάθονται πάνω από την κρυψώνα με τα όπλα. «Τζιαι τα πεζούνια εν της ΕΟΚΑ», αναφώνησε ο παππούς.

«Επαρακαλούσαμεν να έβρουμεν τους Εγγλέζους μπροστά μας, να πεθάνουμεν τζιαι να γινούμεν ήρωες». Τα λόγια αυτά ανήκουν σε έναν από τους πολλούς αγωνιστές που πολέμησαν τότε, με τον οποίον είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω πρόσφατα. Ο κόσμος ήταν έτοιμος να δώσει τη ζωή του ανά πάσα στιγμή, αφού η ανάγκη για ελευθερία ξεπερνούσε κατά πολύ το μεγαλύτερο ίσως αγαθό, που είναι η ίδια η ζωή.

«Σήμερα, ακόμα κάποτε μάχουμαι να τζιοιμηθώ τζιαι θυμούμαι τα παλιά τζιαι εν τζιοιμούμαι. Τούτη η γη εν ποτισμένη με αίμαν, αγνόν αίμαν. Κάθε αγωνιστής που μέσα του θα πεθάνει με το μαράζιν, μες σε τζιείνους τζι εγώ. Στάσσει το αίμαν έξω που την καρδιάν μας, διότι είχαμεν πολλούς φίλους που εσκοτώθησαν, αδέρφκια που εκρεμμάστησαν, τζιείνους τους φριχτούς τους βασανισμούς…» Αυτά τα λόγια ανήκουν στο ίδιο άτομο και αποτυπώνουν την αντίθεση με τη σημερινή πραγματικότητα, όπου κυριαρχεί η ηττοπάθεια και οι συνεχείς υποχωρήσεις στο Κυπριακό. Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του και με όπλο την ιδεολογία μας και με παρακαταθήκη όσα μας άφησαν οι ήρωες της ΕΟΚΑ ας αρχίσουμε επιτέλους να διεκδικούμε το αυτονόητο, που δεν είναι άλλο από μία σωστή λύση που θα φέρει την απελευθέρωση της πατρίδας μας και όχι ψεύτικες διζωνικές υποταγές. Διότι «τούτη η γη εν ποτισμένη με αίμαν».

Φοίβος Νικολαΐδης

Βίος και πολιτεία

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *