Μεσσιανισμός ή Ελευθερία;
Επιλεγμένα Κοινωνία Πολιτική Πολιτισμός

Μεσσιανισμός ή Ελευθερία;

Του Ξένιου Μεσαρίτη

ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ

Η τέχνη της πολιτικής ψευδολογίας είναι «η τέχνη να υποβάλλεις στον λαό σωτήρια ψεύδη με κάποιον καλό σκοπό». Τέχνη λεπτή που διέπεται από τους κανόνες ενός σοφού υπολογισμού, του οποίου το κείμενο παρέχει τις βάσεις: να προνοείς ώστε τα ψέματα να μην υπόκεινται σε κανενός είδους επαλήθευση, να μην υπερβαίνεις ποτέ τα όρια της αληθοφάνειας· να ποικίλλεις την απάτη επ’ άπειρον· να τελειοποιείς την παραγωγή των πολιτικών ψευδολογιών ιδρύοντας «Ψευδολογικές Εταιρείες».

Αυτά έγραψε ο Jonathan Swift τον 18ο αιώνα για να περιγράψει πώς δρούσαν οι πολιτικοί την εποχή του, το οποίο ισχύει φυσικά από τότε που οργανώθηκαν οι πρώτες κοινωνίες μέχρι και σήμερα. Δηλαδή, θεωρείται δεδομένο ότι οι πολιτικοί, για να κερδίσουν την αποδοχή του λαού μέσω της ψήφου του ή της ανοχής του, επιβάλλεται να αραδιάζουν διάφορα ψέματα και υποσχέσεις, τα οποία στη σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία τους μένουν ανεκπλήρωτα. Αυτή είναι και η γενική πεποίθηση σε όλη την οικουμένη και το αποκούμπι των λαών που ρίχνουν κάθε φορά την ευθύνη στους άνω για το ότι τους ξεγέλασαν. Η σοβαρότερη κατάντια είναι όμως όταν από τα κάτω, δηλαδή από τον ίδιο τον λαό, επιβάλλεται προς τα πάνω και γίνεται εν είδει απαίτησης η κάθοδος μεσσιών και αναζητούνται εθνοσωτήρες ή θεωρίες για να καλύψουν την ανασφάλειά τους εν τη απουσία ικανών ψευτών.

Στην κυπριακή κοινωνία και γενικότερα στον Ελληνισμό ο μεσσιανισμός είναι το νέο «τρεντ», το οποίο πάντα υπήρχε, αλλά τώρα μεσουρανεί και παίρνει πάρα πολλές μορφές. Η απουσία οράματος και δυναμικής για ριζική αλλαγή στις διάφορες πτυχές στην κοινωνία μας αφήνει ένα τεράστιο κενό, το οποίο αναπληρώνει η αναζήτηση και υιοθέτηση μεσσιών. Πλέον υπάρχει καθημερινά τουλάχιστον ένα άρθρο σε κάθε έντυπο ή διαδικτυακό μέσο ενημέρωσης που κάνει αναφορά στις προφητείες του πάτερ Παΐσιου και υποστηρίζει πως θα διαλυθεί μέσα σε τρεις νύχτες η Τουρκία και θα αναστηλωθεί η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και θα δοθεί στους «νόμιμους ιδιοκτήτες» της η περιοχή από την Κερύνεια μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Για να περνά η ώρα στους καφενέδες και να γεμίζουν τα κενά των εφημερίδων, εκτός από τις προφητείες τύπου «ξανθού γένους», υπάρχουν λύσεις τύπου Σώρρα, όπου ο ανάλογος μεσσίας έρχεται να επιλύσει, πέραν των γεωπολιτικών και εθνικών ζητημάτων, όλα τα θέματα που αφορούν την οικονομία και το δημόσιο χρέος, κάτι που ακούγεται ακόμα πιο εύηχα, αφού μπορούμε να συνεχίσουμε να έχουμε δίχως κάποιου είδους παραγωγική ανασυγκρότηση ή αλλαγή, επαναφορά του καταναλωτικού, ΠΑΣΟΚικού, ΔΗΚΟϊκού και ούτω καθεξής τρόπου ζωής.

Υπάρχουν περιπτώσεις, ελέω και προεδρικών εκλογών, που αφορούν έναν συνδυασμό μεσσιανισμού και ποντιοπιλατισμού, όπου ο ενδιάμεσος χώρος καλείται από μερίδα της κοινωνίας, η οποία νίπτει τας χείρας και αποποιείται των ευθυνών της, επιλέγοντας με ελαφρότητα μεσοβέζικες λύσεις, διά μέσου καφενειακών πολιτικών συζητήσεων και αρθογραφίας, απαιτώντας από έναν χώρο με παλαιοκομματικούς μεσήλικες και υπερήλικες να κατέλθουν ως νέοι μεσσίες (και πάλι) για να επιλύσουν τα προβλήματα που έχουν οι ίδιοι εδραιώσει μέσω της ανοχής και συνενοχής δεκαετιών. Ο χείριστος ίσως τύπος μεσσιανισμού, που ξεπερνά τα όρια της παράνοιας και ο οποίος κατηγορεί τους προαναφερθέντες τύπους ως μεσσιανιστές και ψυχοπαθείς, είναι ο σουλτανόδουλος μεσσιανισμός, που εναποθέτει όλες του τις ελπίδες για λύσεις ακόμα και στα πιο απόκρυφα ανθρώπινα υπαρξιακά προβλήματα, με θρησκευτική ευλάβεια, στον εκάστοτε ηγέτη της Τουρκίας ή του ψευδοκράτους, οι οποίοι έχουν πάντα τα κλειδιά για την εθνική, οικονομική και πνευματική μας σωτηρία (ο σουλτανόδουλος μεσσιανισμός έχει ως έντυπό του μέσο την εφημερίδα Πολίτης και σλόγκαν του το «Σάρωσε το ΑΚΡ, ελπίζει η Κύπρος»).

Πάντα, κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, βρισκόμαστε ενώπιον σοβαρών διλημμάτων. Ο ένας δρόμος είναι ολοφάνερος και ξεκάθαρος, μια κοινωνία από ανθρώπους που περπατούν και παραμιλούν –σαν τον Κώστα Κωνσταντίνου και τον Τσούπαρο– με ελπίδα στους μεσσίες, μέσα στην παράκρουση για τον εκάστοτε σωτήρα, είτε με μπροστάρη τον Μητροπολίτη Μόρφου είτε τον Σώρρα είτε κάποιον «μεσοβέζικο» είτε τον Μουσταφά με λύσεις καταλύσεις, χωρίς να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας. Ο άλλος δρόμος είναι αυτός που απαντά στο ερώτημα μεσσιανισμός ή ελευθερία που ακόμα δεν έχει χαρτογραφηθεί και αναμένει έναν λαό με δημοκρατικό αίσθημα, παιδεία  και βούληση που θα τον δημιουργήσει, όπως το έκανε κατά καιρούς και στις αναλαμπές του, τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια, γεμάτος αμφιβολία, γνώση και αίμα.

1 thought on “Μεσσιανισμός ή Ελευθερία;”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *