Ανάγκα και θεοί πείθονται
Ανταποκρίσεις Επιλεγμένα Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Ανάγκα και θεοί πείθονται

Της Μαρίας Χ.

ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΝΟΣ ΤΡΕΛΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ

Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου βρέθηκα στις 15 Φεβρουαρίου και –όχι– δεν ήταν για καλό σκοπό. Αν ήταν, άλλωστε, δεν θα διάβαζες και το εν λόγω κειμενάκι. Οι λαμπροί πανεπιστημιακοί του τόπου μας δεν αρκούνται, βλέπετε, στην άσκηση της προπαγάνδας τους εντός των συνόρων (ποιων;) του κράτους (ποιου;) μας. Έτσι, στο πλαίσιο των σπουδών τους για τη μελέτη των διεθνών συγκρούσεων, φοιτητές και καθηγητές από τα πανεπιστήμια Paris Dauphine της Γαλλίας και Tübingen της Γερμανίας επισκέφθηκαν το Πανεπιστήμιο Κύπρου μας προς ανοιχτή συζήτηση του σπάνιου φαινομένου που ακούει στο όνομα «Κυπριακό Πρόβλημα», καθώς και των διαπραγματεύσεων που το παιδεύουν. Η αίθουσα; Κατάμεστη. Από ανθρώπους νέους που επρόκειτο να γίνουν δέκτες διαστρεβλωμένης γνώσης, από καθηγητές που πληρώνει η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας (ποιας;) για να κάνουν ακριβώς αυτό.

Αφού ο Κώστας Μ. Κωνσταντίνου, του Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου, μας τόνισε πως «χρειαζόμαστε κοινωνικούς και πολιτιστικούς ανθρωπολόγους, νομικούς, αρχιτέκτονες, ψυχολόγους», χτίστες, χασάπηες, βόθρατζιηες (νόου οφένς), «για να κατανοήσουμε πλήρως το κυπριακό πρόβλημα», και όχι κοινή λογική, ας πούμε, το πάνελ ήταν προσαρμοσμένο ανάλογα. Εισηγητές της εκδήλωσης (ο ένας προκλητικότερος από τον άλλον) ήταν ο νομικός Αριστοτέλης Κωνσταντινίδης, ο ανθρωπολόγος Γιάννης Παπαδάκης, καθώς και ο αρχιτέκτονας Σωκράτης Στρατής, μαζί με τον έτερο (ή εταίρο;) αρχιτέκτονα Emre Akbil, του Eastern Mediterranean University της Αμμοχώστου, της Νότιας Κύπρου, γνωστής επαρχίας της Τουρκίας.

Εγώ, χωσμένη στη γωνιά μου, ως συνήθως, προσπαθούσα να διατηρήσω χαμηλό προφίλ, ψάχνοντας τη στωικότητά μου, ενώ καταριόμουν θεούς και δαίμονες, παίρνοντας σημειώσεις.

Κατ’ αρχάς, η ανακάλυψη της τασιινόπιττας: «Η ιστορία είναι γραμμένη για κάποιον πολιτικό σκοπό». – Χωρίς σχόλιο. Πάμε παρακάτω.

Ο κινηματογραφόφιλος: «Η [διδασκαλία της] Ιστορία εξελίσσεται γύρω από τον καλό (εμάς), τον κακό (τους άλλους) και τον άσχημο (τις δυτικές δυνάμεις)». – Βάσει τούτου, η διδασκαλία της Ιστορίας θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί διαγωνισμό. Για τον τίτλο του «καλού» συναγωνίζονται με παραδειγματική ευγενή άμιλλα τα ναινέκια και οι Τουρκοκύπριοι, ώσπου να τους σφάξει ούλλους ο Ερντογάν για να πάρει και αυτόν τον τίτλο, γιατί η βουλιμία του δεν έχει όρια. Τον τίτλο του «κακού» τον κερδίζουμε επάξια, δικαιωματικά και χωρίς ανταγωνισμό εμείς, οι απορριπτικοί-εθνικιστές-φασίστες, ενώ για τον τίτλο του «άσχημου» θα στέφονται εκ περιτροπής οι Μουσταφάς, Νίκαρος, Φούλης, Άντρος και σία… την Ερατώ να μην ξεχάσω.

Η υπαρξιακή κρίση ή/και η κρίση ταυτότητας: «Μία ιστορία χωρίς συγκεκριμένο ηθοποιό [ούτε Ε/κ ούτε Τ/κ], μέσω της οποίας φαίνεται ότι η ταυτότητα αλλάζει, είναι μάλλον η λύση». – Σσιου τζιαι καλά να μας κάμουν Κυπραίους-Κυπραίους (βλ. Μονάχους-Μονάχους), ρε κουμπάρε. Τον Ερντογάν ερωτήσετέ τον αν απαλλάσσει τα τέκνα του στο νησί από την εθνική τους ταυτότητα; Όχι φυσικά, τέτοιοι φασίστες που είστε.

Ο χωροχρονικός ρεαλισμός: «Συμπεριφερόμαστε λες και τίποτε δεν άλλαξε τα τελευταία 40 χρόνια. Οι Τ/κ –ναι– ζούνε τόσα χρόνια στο σπίτι του πρόσφυγα, το οποίο τώρα, όμως, έγινε το δικό τους σπίτι». – Τα δικά μου δικά μου τζιαι τα δικά σου πάλε δικά μου, αδελφέ. Άσπλαχνη, σκατόρατσα, θέλετε να φκάλετε τα πλάσματα έξω π’ όσσω τους, αλλά πού; – Καταλάβετε εσείς που τον πόνον του ξεριζωμού;

Ο καθένας με τον πόνο του: «Ο πολεοδομικός σχεδιασμός μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα συμφιλίωσης». – Τον ίδιο καθοριστικό ρόλο μπορεί να παίξει φυσικά και το μέγεθος της κόκκινης σημαίας με την ημισέληνο που κοσμεί τα κτήρια που κτίζονται βάσει του πολεοδομικού σχεδιασμού ή και η φωτεινότητα των λαμπακίων που μας θυμίζουν –να ’ν’ καλά– κατά πού κόφκει ο Βορράς.

Η (αφελής) ανομοιογενής σύγκριση: «Πώς γίνεται άλλοι λαοί να είναι φίλοι; Για παράδειγμα, οι Ιταλοί εισέβαλαν στην Ελλάδα, οι Γερμανοί στη Γαλλία». – Φαντάζομαι ότι ο κυριούλης δεν γνωρίζει πως δεν υπάρχει πια κατοχή (στρατιωτική τουλάχιστον) στην Ελλάδα ούτε στην Γαλλία. Ενώ στην Κύπρο… για μισό λεπτό. Κύπρος-Kıbrıs-Ένωσις.

Ου με πείσεις καν με πείσης: «Δεν πρέπει ο στόχος αυτών των συζητήσεων να είναι απλά να πείσουμε το ακροατήριο ή να δικαιώσουμε την παράταξη ή την πλευρά μας». – Ακατάγνωτα! Ο στόχος αυτών των συζητήσεων πρέπει να είναι απλά να (παρα)πληροφορήσουμε το ακροατήριό μας, να πείσουμε την παράταξη ή την πλευρά μας (ότι εκάμαμεν τζι εμείς πολλά) και να δικαιώσουμε την Τουρκία, την εισβολή, την κατοχή, τη ΔΔΟ, το τέλος μας, τέλος πάντων.

Η «λογικά δεν με πιστεύκω ούτε εγώ ο ίδιος» δήλωση: «Έχουμε επιλέξει διαπραγματεύσεις και αυτό στο οποίο θα συμφωνήσουν οι δύο πλευρές θα είναι ο νόμος. Ο νόμος είναι στα χέρια τους. Κανένας δεν μας αποτρέπει, δεν υπάρχει τίποτα εκτός που να μας υποδεικνύει τι να κάνουμε (sic)». – Τίποτα, καλέ! Ούτε ΟΗΕ ούτε ΗΠΑ ούτε ΕΕ ούτε Τουρκία ούτε Σουλτάνος ούτε καν η Μαρικκού που τα Λεύκαρα (τα Λεύκαρα υπό ποίον συνιστών κρατίδιον ππέφτουν;). Μεν ακούτε τις θεωρίες συνομωσίας. Άλλωστε ποιος ασχολήθηκε ποτέ με την Κύπρο; Σπάστε τους τοίχους, σύρτε τα οδοφράγματα, μέικ λάβ. Είμαστε ελεύθεροι, ρε!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *