Κυκλοφορεί το 26ο τεύχος (Φεβρουάριος 2017) της εφ. ΕΝΩΣΙΣ
Ένωσις Εξώφυλλο Επιλεγμένα Της Σύνταξης

Κυκλοφορεί το 26ο τεύχος (Φεβρουάριος 2017) της εφ. ΕΝΩΣΙΣ

Κερατάδες ή Ππεζεβέγκηδες

Της Σύνταξης

Κατ’ αρχάς, οφείλουμε να εκφράσουμε τη λύπη μας για τη δολοφονία του Λίο. Αποτέλεσε την πιο φωτεινή παρουσία του Προεδρικού τα τελευταία χρόνια και άδικα σκοτώθηκε από όχημα της προεδρικής φρουράς. Ήταν ένας φτωχός και μόνος Ενωτικός και ήθελε να διαφύγει από την παράκρουση. Αιωνία η μνήμη…

Παράκρουση. Τούτο επικρατεί από την ψήφιση της τροπολογίας στη βουλή των αντιπροσώπων για τον εορτασμό του Ενωτικού Δημοψηφίσματος στα σχολεία. Ένθεν και ένθεν των οδοφραγμάτων. Οι Τουρκοκύπριοι ετοιμάζονται να κατεβούν στα καταφύγια, ενώ οι Ελληνοκύπριοι ετοιμάζουν ήδη τις λευκές σημαίες, μήπως και καταρρεύσουν οι συνομιλίες. Παράκρουση. Βέβαια, όλη αυτή η ιστορία, αν και επαναφέρει τις μνήμες των χρυσόψαρων αλαφιασμένων Κυπρίων, θα μπορούσε να πορευόταν καλύτερα. Και θα εξηγήσουμε.

Πρώτον, οι Τούρκοι (και οι Τουρκοκύπριοι) έχουν θράσος. Κανονικά δεν θα έπρεπε επ’ ουδενί να εκφράζουν απόψεις, φοβούμενοι τη διεθνή κατακραυγή, αλλά εδώ τα πράγματα είναι αλλιώς. Ένας ψευδοψευδοψεύτης ανάγκασε ολόκληρο Πρόεδρο Δημοκρατίας να χαρακτηρίσει «σφάλμα» την απόφαση της βουλής για τον εορτασμό μιας ιστορικής απόφασης του κυπριακού λαού και το κυβερνών κόμμα να τρέχει να την αλλάξει. Τόση κατάντια. Αλλά «στο κενό μας προχωρά η Τουρκία, τόσο άνετα». Ο Ακιντζί αποχώρησε από τις συνομιλίες, αποφάσισε κιόλας να μην πάει στην τελευταία συνάντηση με τον φίλο Αναστασιάδη, αλλά στο τέλος θα φταίξουν οι Ελληνοκύπριοι που θέλουν να γιορτάζουν την ιστορία τους. Τάχα τούτος είναι ο λόγος.

Δεύτερον, απεδείχθη πως η πολιτεία είναι κούφια και εκκωφαντικά λίγη όταν πρόκεται για την ιστορική συνέχεια αυτού του λαού, αυτού του τόπου. Έπρεπε να σκεφτεί το ΕΛΑΜ εν έτει 2017 να κατεβάσει αυτήν την τροπολογία; Δεν το σκέφτηκε κανένας τόσα χρόνια το Ενωτικό Δημοψήφισμα; Στο κάτω κάτω ήταν παλλαϊκό το αίτημα της Ένωσης στις 15 Ιανουαρίου 1950, δεν ήταν μια αμφίρροπη αναμέτρηση μεταξύ παρατάξεων. Αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους που δεν σέβονται το 76%; Να σεβαστούν το 95,7%; Σιγά τα ωά.

Τρίτον, η στάση του ΑΚΕΛ ήταν αναμενόμενη. Άλλωστε, ιστορικά απέδειξε πως ό,τι κάνει το κάνει αντιλαμβανόμενο (λάθος) το ρεύμα. Όπως το 1950 που από πόρτα σε πόρτα διαφώτιζε τον κόσμο για να ψηφίσει υπέρ της Ένωσης, όπως το 2004 που αποφάσισε λίγες μέρες πριν την 24η Απρίλη να απορρίψει το σχέδιο Ανάν. Έτσι, φορώντας τα αντιφασιστικά προσωπεία, οι ΑΚΕΛικοί εναντιώθηκαν στην τροπολογία. Απέρριψαν την ιστορία τους.

Τέταρτον, ο Συναγερμός είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Αιωρείται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο των εθνικόφρονων σωματείων, τον κόσμο που ανεμίζει ελληνικές σημαίες στις εκλογικές αναμετρήσεις και τον κόσμο της… Χόπλαρου, του Τορναρίτη και του Ακιντζί. Εξ ου και η αποχή, η οποία απεδείχθη τεραστίων διαστάσεων βλακεία. Ουδείς επείστη περί της αξιοπιστίας του ΔΗΣΥ. Ούτε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης που προσπαθεί να μαζέψει τα σπασμένα από τη στάση της βουλής.

Πέμπτον και σημαντικότερον, αν η τροπολογία δώσει απλώς το δικαίωμα στον εκάστοτε υπουργό Παιδείας να εκδίδει εγκυκλίους περί ρεαλισμού και διδαγμάτων εγκαρτέρησης, κάλλιο είναι να λησμονηθεί. Ούτως ή άλλως, ούτε η 25η Μαρτίου γιορτάζεται με τον δέοντα τρόπο στα σχολεία ούτε η 1η Απριλίου ούτε καμιά εθνική επέτειος. Όλες θυσιάζονται στον βρώμικο βωμό των «οδυνηρών συμβιβασμών» και της νέας εποχής. Αν, λοιπόν, η εγκύκλιος που θα εκδοθεί στις 15 Ιανουαρίου 2018 (αν μας αφήσει ο Ακιντζί) περιέχει λέξεις όπως ρεαλισμός, συμβιβασμός, διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, λύση, Τουρκοκύπριοι κτλ., τότε ηττηθήκαμε, σύντροφοι.

Όπως και να ’χει, όμως, το Ενωτικό Δημοψήφισμα αντιμετωπίζεται εντελώς λανθασμένα από όλους. Το Ενωτικό Δημοψήφισμα δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Είναι υπογραφή λευτεριάς, ζωντανή αξίωση, ταυτότητα, συνείδηση, ψυχή βαθιά παππούδων και γιαγιάδων. Δεν μπορεί να γιορτάζεται ως μακρινό παρελθόν ούτε σαν μια απλή στάση στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία. Η ΕΝΩΣΙΣ δεν είναι νεκρή ούτε γραφικό αίτημα γραφικών ομάδων. Είναι η φυσική κατάληξη της Κύπρου, το τέλος του Κυπριακού, η αναπνοή του Ελληνισμού σε αυτό το νησί. Είναι αίμα, ελευθερία, αυτοδιάθεση, φωνή ποιητών: «Ο κόσμος ούλλος είστ’ εσείς, ο άλλος περισσεύκει». Καλά κάνει και φοβάται ο κερατάς Ακιντζί…

Ζήτω η Ένωση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *