Κι όμως κάτι αλλάζει…
Διεθνή Ελλάδα Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Κι όμως κάτι αλλάζει…

Του Μιχάλη Πετμεζά

ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ

Οι αντικειμενικές συνθήκες αρχίζουν να ευνοούν
μια εναλλακτική στρατηγική για τον Ελληνισμό

Είναι γνωστό ότι σε αυτόν τον κύκλο των διαπραγματεύσεων η ελλαδική πλευρά ήταν εκείνη που διευκόλυνε κατά πολύ την απαγκίστρωση της Κύπρου από την παγίδα-λύση που είχαν υφάνει από κοινού Τούρκοι και Δυτικοί – με την… καθοριστική συμβολή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη.

Και βέβαια, όπως αναμενόταν, η προσεκτική μεθόδευση της απαγκίστρωσης από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δεν οδήγησε σε κάποια «καταστροφή» την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως παγίως τρομοκρατούν την κοινή γνώμη οι επαναπροσεγγιστές της Λευκωσίας και οι πρόθυμοι εν Ελλάδι υποστηρικτές τους. Αντίθετα, και παρά την κινητοποίηση του κυπριακού λόμπι και τις εκδικητικές διαθέσεις της απερχόμενης αμερικανικής κυβέρνησης και των Άγγλων, είναι η Τουρκία που φάνηκε αδιάλλακτη (ελέω και των γενικότερων τρόπων και του προφίλ που προβάλλει ο Ερντογάν). Και όποια διπλωματική απώλεια υπήρξε δεν προκλήθηκε από την άδοξη έκβαση των διαπραγματεύσεων, αλλά αντίθετα από την… εφεκτική στάση Αναστασιάδη που έφτασε να αποδέχεται ως τετελεσμένη μέχρι και την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κοινότητα στο πλαίσιο των συνομιλιών.

Προφανώς, όλα αυτά δεν είναι αποτελέσματα της ελλαδικής δραστηριοποίησης· αντίθετα, ακόμα και σε ό,τι αφορά είναι η μεταβολή των αντικειμενικών γεωπολιτικών συνθηκών που αυξάνει την αποτελεσματικότητά της. Ας κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση όλων των θετικών, για το σύνολο του Ελληνισμού, εξελίξεων:

– Η στρατηγική της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή δοκίμασε μια στρατηγική ήττα. Το σχέδιο να προκαλέσει την ανατροπή του Άσαντ (ακόμα και μέσω ΙΣΙΣ) και να εμφανιστεί ως ρυθμιστής των εξελίξεων την επόμενη μέρα (από κοινού με τον «σκληρό» άξονα του σουνιτικού Ισλάμ) απέτυχε οικτρά. Αντί αυτών, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να συρθούν πίσω από τη Συρία, σε μια πρωτοβουλία ειρήνευσης που θα ισχυροποιήσει κατά την επόμενη ημέρα τους Κούρδους, τους Αλαουΐτες  (απ’ όπου και ο Άσαντ), τους Χριστιανούς της Συρίας, αλλά και το σιιτικό τόξο Ιράν-Χεζμπολά· δηλαδή τους στρατηγικούς αντιπάλους της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή.

– Η τακτική που είχε με το προσφυγικό –να λειτουργεί ως κράτος-δουλέμπορος μεθοδεύοντας τη διοχέτευση πληθυσμών στην Ελλάδα και από εκεί στην Ευρώπη– έχει μεγάλες πολιτικές συνέπειες για την ίδια. Διότι μέσω της προσφυγικής κρίσης και της διαχείρισης που η ίδια η Μέρκελ επέβαλε, σχεδόν όλη η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ή, τουλάχιστον, η κοινή γνώμη σε χώρες-κλειδιά για την ευρωπαϊκή πολιτική (Γαλλία, Γερμανία κ.ο.κ.) έχει στραφεί εναντίον της Τουρκίας. Με συνέπεια να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο η προοπτική ένταξής της στην ΕΕ, να αναβαθμίζονται οι Κούρδοι στην Ευρώπη και γενικώς να δημιουργείται ένα κλίμα πιο ευνοϊκό και ευεπίφορο για τις θέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου.

– Οι σύμμαχοι της Τουρκίας στα Βαλκάνια έχουν παρατραβήξει το σκοινί της έντασης· και το ίδιο ισχύει και για την ίδια, καθώς ο Ερντογάν δεν χάνει ευκαιρία να υπενθυμίζει σε όλες τις χώρες της περιοχής πως θεωρεί τη Χερσόνησο του Αίμου την «πίσω αυλή» της νέας μεγάλης Τουρκίας. Συνέπεια, με τη βοήθεια και των Ρώσων, εκδηλώνονται ήδη ορατές αντισυσπειρώσεις σε διπλωματικό επίπεδο: Σέρβοι και Βούλγαροι ανεβάζουν τους τόνους εναντίον της Αλβανίας, απομακρύνονται από τις θέσεις της ΠΓΔΜ για την ονομασία τους και γενικώς φαίνονται να αναθεωρούν την πολιτική τους προς μήκη και πλάτη που καθιστούν τη συνεργασία με τα δύο ελληνικά κράτη πιο εφικτή!

– Ακόμα, ευρύτερες εξελίξεις: Αφενός η διαρκής ισχυροποίηση του νεοαναδυόμενου κόσμου (Νοτιοανατολική Ασία, με προεξάρχουσες τις Κίνα-Ινδία) που διατηρεί θερμότερους ιστορικούς δεσμούς με τον Ελληνισμό παρά με τους Τούρκους· και αφετέρου η κρίση του μπλοκ της παγκοσμιοποίησης στην ίδια τη Δύση (Brexit, ήττα Χίλαρυ Κλίντον και άνοδος Ντόναλντ Τραμπ, ισχυροποίηση του ρεύματος της Άκρας Δεξιάς στην Ευρώπη) παροξύνει τις εσωτερικές της αντιθέσεις, επιτρέποντας σε μικρότερους παίκτες, όπως το μπλοκ του Ελληνισμού, μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων.

Και, τέλος, είναι οι δικτατορικοί πειραματισμοί του Ερντογάν στο εσωτερικό: η απίστευτη καταστολή και τα πογκρόμ κάθε αντιφρονούντα που συνοδεύεται από συστηματικές παραβιάσεις κάθε έννοιας ανθρώπινου δικαιώματος· η ανοιχτή συμμαχία με τους Γκρίζους Λύκους· η εγκαθίδρυση ενός απολυταρχικού κατεστημένου, όπου η Υψηλή Πύλη ελέγχει ταυτοχρόνως κράτος, οικονομία, ένοπλες δυνάμεις και θρησκευτικές αρχές, έχουν αποκαλύψει στο διεθνές στερέωμα την Τουρκία ως αυτό που πραγματικά ήταν: Μια «φυλακή των λαών», ένα κράτος-διώκτης των ελευθεριών. Έτσι απέχουμε έτη φωτός μακριά από την εποχή που η Δύση έπλεκε το εγκώμιο του Ερντογάν ως πρότυπο δημοκρατικού ηγέτη της Ανατολής…

Όλα τούτα σηματοδοτούν σοβαρές ευκαιρίες. Και αν δεν φαίνονται στα μάτια μας έτσι, τούτο συμβαίνει εξαιτίας της δικής μας υποκειμενικής αδυναμίας: Δηλαδή την παρακμή που μαστίζει τις ηγεσίες και το κοινωνικό σώμα Ελλαδιτών και Κυπρίων. Παρακμή που δεν τους επιτρέπει να ακούσουν τις «μουσικές του μέλλοντος» και να χαράξουν μια νέα εθνική στρατηγική, μια νέα εθνική πορεία: Ενός Ελληνισμού που ισχυροποιεί τη θέση του γιατί εμφανίζεται στη διεθνή σκακιέρα ως δύναμη σταθερότητας, ειρήνης, συνεργασίας – που προωθεί την πραγματική αυτοδιάθεση των λαών στην ευρύτερη περιοχή. Μιας δύναμης γέφυρας μεταξύ Δύσης και Ανατολής, Βορρά και Νότου, την ίδια στιγμή που ο αντίπαλός μας διχάζει, αποσταθεροποιεί, τρομοκρατεί και εκβιάζει γείτονες και εταίρους προς κάθε αζιμούθιο. Αυτό το όραμα όχι μόνον είναι εφικτό και ρεαλιστικό, αποτελεί και τη «φυσική θέση» που θα έπρεπε να έχει το δημοκρατικό πατριωτικό κίνημα σε Ελλάδα και Κύπρο. Ευκαιρία, λοιπόν, για τις συνιστώσες του να το αγκαλιάσουν και να το προβάλουν ως ένα νέο πολιτικό ρεύμα, που θα αλλάξει τα μυαλά, τις νοοτροπίες Ελλαδιτών και Κυπραίων στην αμέσως επόμενη περίοδο…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *