Αντετοκούνμπο ή Αναστασιάδης;
Αθλητισμός Πολιτική Πολιτισμός

Αντετοκούνμπο ή Αναστασιάδης;

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

OMNIA SUNT COMMUNIA

Δύο οι Ελλάδες, η μια εκεί
στο παρτσακλό κανάλι
κι η άλλη αστράφτει εφηβική
και νικηφόρα πάλι.

Ατυχής η σύγκριση; Θα φανεί στο χειροκρότημα. Πάντως, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο γράφει ιστορία. Ο Νίκος Αναστασιάδης ούτε ασίστ ξέρει να δώσει ούτε ριμπάουντ να πάρει ούτε να καρφώσει ούτε ιστορία να γράψει. Τι κι αν «έβαλε την Τουρκία στο τραπέζι»; Τι κι αν έδωσε χάρτη που διαγράφει την Κερύνεια; Τι κι αν πήρε χάρτη που διαγράφει τη Μόρφου, την Κερύνεια και την Καρπασία; Πέρασε και δεν ακούμπησε. Ενώ, ο Αντετοκούνμπο γράφει ιστορία. Ψηλότερα κι από τον ήλιο, γράφει ιστορία. Τελεία και παύλα.

Προτιμούμε αυτές τις συγκρίσεις, άλλωστε. Γιατί να συγκρίνουμε τον Αναστασιάδη με τον Βενιζέλο ή τον Τάσσο, ενώ υπάρχει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο; Γιατί να αναλύσουμε τη διορατικότητα των τόσων πολιτικών ηγετών και να εξάγουμε το συμπέρασμα πως ο Αναστασιάδης βλέπει μόνο ως το Πέρα Πέδι ή ως το Αεροδρόμιο Λευκωσίας, ενώ υπάρχει ο Αντετοκούνμπο που βλέπει ψηλότερα από τον ήλιο; Γιατί να αναλωθούμε σε μια άνευ ουσίας σύγκριση του Αναστασιάδη με τους προηγούμενους ηγέτες της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, την ώρα που ο Ιωάννης Αντετοκούνμπο γράφει ιστορία στην άλλη άκρη του Ατλαντικού;

Επομένως, Αντετοκούνμπο ή Αναστασιάδης; Αντετοκούνμπο, προφανώς. Και όχι γιατί παρακολουθούσαμε NBA από τα γεννοφάσκια μας. Ούτε γιατί τώρα που «χάσαμε» τον Διαμαντίδη έπρεπε να εφεύρουμε έναν νέο Νίκο Γκάλη. Ούτε γιατί ξάφνου λατρέψαμε τα χάι λάιτς των Αμερικανών και τον μαγευτικό τους κόσμο. Αλλά για χίλιους δυο άλλους λόγους, που ούτε ο Αναστασιάδης και η σοβαροφάνειά του μπορεί να εξηγήσει ενώπιον δημοσιογράφων ή ενώπιον του εαυτού του. Ούτε εκατό αναλυτές δεν μπορούν να εξηγήσουν το «γιατί Γιάννης Αντετοκούνμπο».

Κατ’ αρχάς, ο Αντετοκούνμπο είναι ένας από εμάς. Γνωρίζει πως μπορεί να έχει όλο τον κόσμο στα πόδια του, όμως εκείνο που τον κάνει να χαμογελά είναι η μάνα του και ο πατέρας του. Ξέρει πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να ζήσει σαν δισεκατομμυριούχος, αλλά εκείνο που θέλει είναι ένα σπίτι για τους γονείς του, ένα για εκείνον και ένα καλοκαίρι στην Ελλάδα του. Ενώ, ο Αναστασιάδης;

Ο Αντετοκούνμπο, ελεύθερος και απασφαλισμένος, δεν απαιτεί δάφνες όταν αρνείται να υπογράψει πάνω στην ελληνική σημαία. Δεν ουρλιάζει περί πατριωτισμού, δεν ονειρεύεται καμιά «στρατιωτική επανάσταση», δεν ωρέγεται καμιά εξουσία, δεν φορά φουστανέλλες, δεν συντηρεί πάθη «επταετιών», δεν φλυαρεί περί αγώνων δείχνοντας τον εαυτό του.

Ο Γιάννης δεν συμβιβάζεται. Ούτε οδυνηρά ούτε «δημιουργικά», που λέει εσχάτως ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Πιτσιρικάς, παρά να οδύρεται για το χρώμα και τη μοίρα του, προτιμούσε να πετά και να καρφώνει, να πασάρει και να σκοράρει. Προτίμησε να παίξει τα ρέστα του και να φορέσει τη γαλανόλευκη φανέλα του Γιαννάκη, του Γκάλη, του Παπαλουκά, του Διαμαντίδη, παρά να γονατίσει και να διατηρήσει την ψευδαίσθηση ότι προσπάθησε. Προτίμησε να τα δώσει όλα για να σηκώσει τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα, παρά να καμαρώνει μια ζωή για τις φανφάρες και τις δεσμεύσεις του. Ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ολόκληρος Πρόεδρος Δημοκρατίας) ούτε σε μια βολή δεν ευστόχησε. Ούτε μια προσπάθεια. Αποδέχτηκε (όπως δήλωσε και στο παρτσακλό κανάλι) την παραμονή ΟΛΩΝ των εποίκων -55.000 ως  υπήκοοι της ΚΔ και οι υπόλοιποι με άδεια παραμονής και εργασίας-, τη διαγραφή της Κερύνειας -ο χάρτης είναι στην κρύπτη της Γενεύης-, την παραμονή στρατευμάτων μετά τη λύση -όσο «τάχιστα» κι αν εννοεί ότι θα φύγουν-, για να μη συζητήσουμε για τις περιουσίες και την επιστροφή ή όχι των προσφύγων.

«Στην καθημερινή μας ήττα, σ’ αυτό το σήριαλ που τραβάει», λοιπόν, Αντετοκούνμπο. Επειδή, όσους μύες κι αν εμφανίσει στα χέρια, όσους αμερικανότροπους πανηγυρισμούς κάνει, όσα καρφώματα, θα είναι πάντα ένας πιτσιρικάς που γεννήθηκε και μεγάλωσε στου Ζωγράφου και δεν συμβιβάζεται όταν πρόκειται για εκείνο που αγαπά. Θα αλωνίζει τα επιβλητικά γήπεδα του NBA, θα παλαβώνει τον κόσμο με τον διασκελισμό του, θα καρφώνει, θα ταπώνει, θα χαμογελά και θα χαιρετά τους γονείς του στην κερκίδα. Και, ως Αθηναίος, θα κατεβαίνει στις μεγάλες διοργανώσεις για την Εθνική του Ομάδα, θα κλείνει τα μάτια στον Εθνικό Ύμνο και θα παρακαλά τον προπονητή του για «ακόμα δύο λεπτά». Διότι, προφανώς, ο Ιωάννης Αντετοκούνμπο δεν είναι Νίκος Αναστασιάδης. Αρνείται τις γραβάτες, προτιμά τα αθλητικά, αρνείται τα μεγαλεία, προτιμά ένα γήπεδο και δυο καλάθια. Προπονείται, ιδρώνει, επιμένει και αντιστέκεται και, αν μη τι άλλο, κάνει τη μάνα του να χαμογελά είτε στην άμυνα είτε στην επίθεση. Ενώ ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν προπονείται, δεν εξασκείται, δεν ιδρώνει πριν κατεβεί στο όποιο γήπεδο. Δεν επιμένει και δεν αντιστέκεται, δεν πηδά ούτε καν για την προσπάθεια και εγκωμιάζει τον εαυτό του πως «προσπαθεί» να συμβιβαστεί. Γιατί; Γιατί είναι ήδη ηττημένος. Από την άλλη, ο Γιάννης προχωρά για τη νίκη πάντα. Σαν ριπή υπενθυμίζει στους πανέλληνες την «αισιοδοξία της βούλησης». Να η σημασία του Αντετοκούνμπο. «Ό,τι νικάει είναι από κει». Και, εν τέλει, τι μας έμεινε όλους εμάς μέσα στη ζάλη; Οι εφηβικές και νικηφόρες εμφανίσεις του Γιάννη Αντετοκούνμπο, όχι οι συνταξιούχες και ηττημένες διαβεβαιώσεις του Νίκου Αναστασιάδη. Κράτα καλά, Γιάννη Αντετοκούνμπο.

«…κι ο Γιαννάκης τραγουδεί
άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει
…»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *