Μοντ Πελεράν: H πελλάρα πάει στα βουνά… | Νοέμβριος 2016
Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Μοντ Πελεράν: H πελλάρα πάει στα βουνά… | Νοέμβριος 2016

chaplin-charlie-his-new-job_011

Όλοι στο καφενείο συζητούν για τις συνομιλίες. Οι μεν ενθουσιασμένοι, οι άλλοι απογοητευμένοι που δεν δεχθήκαμε το σχέδιο Ανάν, «αφού τωρά έρκουνται σιειρόττερα». Άλλοι δεν μιλούν πολύ, φοβούμενοι μήπως και χαρακτηριστούν λυσοφοβικοί, φασίστες, στυγνοί κομμουνιστές, προδότες, κεφαλαιοκράτες, ονειροβάτες, μέχρι και απάτριδες, εάν εκφράσουν έστω και μία αμφιβολία. Απ’ όλα έχει το πανέρι του ταμπελώματος. Από τη μια μεριά του πολιτικού φάσματος μέχρι την άλλη. Από την τάδε ψυχοπαθολογική κατάσταση μέχρι τα όρια της παράνοιας. Όχι ότι ο χώρος αυτών που εκφράζουν δυσαρέσκεια και κριτική ως προς τη φύση και το περιεχόμενο των συνομιλιών αποτελεί και πάντοτε συνετή πολιτική δύναμη. Ειδικά από σύνολα τα οποία αναλάμβαναν τον ρυθμιστικό ρόλο στην κατανομή της εξουσίας και, ως εκ τούτου, μοίραζαν τα ψηφαλάκια τους ξεδιάντροπα στο ΔΗΣΑΚΕΛ.

«Εν’ καλόν το Νικούιν, επήρεν το απόφασην ότι τα μουσκουρούθκια εν περνούν στους Τουρκαλλάες. Όσον πιο γλήορα το καταλάβουν ούλλοι, τόσον πιο εύκολα θα είναι τα πράματα για να πάμεν πίσω». Με αυτά τα λόγια έκανε την είσοδό του ο μουχτάρης του χωρκού, γνωστός για τις συναγερμικές του καταβολές. Δεν άντεξα και του απάντησα. «Μεν τα λαλείς φωναχτά, κουμπάρε, κρύφκε νάκκον μες στα πετσιά σου, έρκουνται οι κοινοτικές εκλογές τωρά και πώς θα σε στηρίξουν οι ΔΗΚΟϊκοί και οι λοιποί “ανεξάρτητοι”, αν εν’ λλίον πιο σοβαροί που σέναν;» Κατάλαβε ότι είχα δίκαιο, με κοίταξε μετανιωμένος, έσκυψε και παρήγγειλε καφέ. Του τον πάω και συνεχίζω. «Και καφετζιής και επικοινωνιολόγος της προεκλογικής σου εκστρατείας. Όλα ο καφετζιής θα τα σκέφτεται δαμέσα;» Αμέσως παίρνει φόρα ο ΑΚΕΛικός γείτονάς του, που τα τελευταία χρόνια έγιναν κολλητοί παρά το βεβαρημένο ιστορικό μεταξύ των δύο οικογενειών, απότοκο της αδυναμίας της συκιάς να λάβει υπ’ όψιν τη χωροταξική κατανομή των οικοπέδων τους. Βλέπετε, πήγε και βλάστησε ακριβώς στη μέση. Άντε μετά να τα βρει η εργατιά με το κεφάλαιο. Λέει, λοιπόν, ο ΑΚΕΛικός: «Παραίτα τες πελλάρες, ρε καφετζιή, και οι ανάγκες και η οικονομία μας πιον, εγύρισέν τα ούλλα πούκουππα (ίσως μία εκλαϊκευμένη αντίληψη του ιστορικού υλισμού, κάτι ανάλογο με το μυθιστόρημα του Δημήτρη Χριστόφια Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία) τζιαι, όπως βλέπεις, ήρτεν η ώρα οι αριστεροί τζιαι οι δεξιοί τούτου του τόπου να πολεμήσουν τζιαι μαζίν». «Ο Θεός που σας έσμιξεν», απάντησα κι εγώ φεύγοντας.

Περνά λίγη ώρα και μπαίνει ένας παλιός φίλος. Καιρό είχε να έρθει. Αμέσως, ξεκίνησε να φωνάζει για τους πάλαι ποτέ πατριώτες δεξιούς και τους αγώνες τους. «Μπήκαν στην πολιτική με τις ευλογίες της πατριωτικής Δεξιάς, της φάρας των αγωνιστών, για να συμπληρώσουν αυτό το κενό. Όχι για να γίνουν ένα με τα απορρίμματα». Ξεκίνησα να στρίβω τσιγάρο. Νόμιζα ότι είχαμε ξεπεράσει, τουλάχιστον ο ευρύτερος χώρος του ριζοσπαστικού, δημοκρατικού πατριωτισμού, τα φαντάσματα του εμφυλίου και τα παραμύθια των ΔΗΣΑΚΕΛικών, όπως και των ΝΔΠΑΣΟΚων, που οδήγησαν με τη σειρά τους στην πόλωση, στον εθνομηδενισμό και τον φασισμό. Στις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Και εξηγούμαι. Αλίμονό μας εάν κάνουμε πάσα τον λαμπρό αγώνα της ΕΟΚΑ στη Δεξιά. Αλίμονό μας αν την απομονώσουμε από τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα και πέσουμε στην παγίδα του ΑΚΕΛ, ότι δήθεν αποκλείστηκε από τον αγώνα. Λες και υπάρχουν πλέον οι αντιθέσεις αυτές ως μια πραγματικότητα που κυριεύει τις δράσεις των υποκειμένων. Ή λες και υπήρξαν ποτέ με το ακριβές τους περιεχόμενο. Λες και οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ πολέμησαν ποτέ για καμιά «πατριωτική Δεξιά». Λες και δεν βλέπουμε ότι πλέον αυτές οι ταξινομήσεις αδυνατούν να ερμηνεύσουν την κοινωνική πραγματικότητα και παραμένουν κούφιες ταμπέλες που δεν έχουν ουσιαστικό νόημα και δεν αντανακλούν στις ιδεολογίες και στα εργαλεία που χρησιμοποιούν αυτές. Μόνο διαιωνίζουν έναν μύθο που λειτουργεί υπέρ των αριστερών και δεξιών ελίτ, δημιουργώντας φωνασκίες για την επαναστατική ή τη ρεφορμιστική Αριστερά, την υπερεθνική ή τη διεθνιστική/πατριωτική Αριστερά, τη συντηρητική ή φιλελεύθερη Δεξιά, τη λαϊκή ή την κοσμοπολίτικη Δεξιά. Οι λέξεις που πλέον συνοδεύουν την εν λόγω κατηγοριοποίηση αναδεικνύουν την ίδια της την υπέρβαση στον ιστορικό χρόνο που διανύουμε.

Οι ιδεολογίες, οι ταυτότητες δεν είναι κάτι στατικό. Αποτελούν ιστορικά και πολιτισμικά προϊόντα και υπόκεινται σε διαρκείς επανεπεξεργασίες. Δεν πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τον πλούτο αυτών των ιδεολογιών ως τρόπων ερμηνείας των ιστορικών φαινομένων και της τωρινής πραγματικότητας. Πρέπει όμως να τις εμπλουτίσουμε με το βίωμά μας, να τις δούμε στις πολιτισμικές και εντόπιές τους εκφάνσεις, για να δούμε εάν αυτές έχουν ένα πραγματικό περιεχόμενο και μας επιτρέπουν να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα. Οι ιδεολογίες, ως πρότυπα σκέψης και νοηματοδότησης της πολυπλοκότητας του κόσμου, δεν καταργούνται, παρά μόνο εμπλουτίζονται. Αμφισβητείται η ουσιαστική ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία, οι πρακτικές τους αποτυπώσεις, πώς αυτές δηλαδή επενεργούν στους ίδιους τους ανθρώπους όταν ιδωθεί ο κόσμος στο μικροεπίπεδο. Αμφισβητείται, επίσης, η κυρίαρχη αντίθεση που αυτές πρεσβεύουν. Μοιραία κανείς ανακαλύπτει ότι υπάρχουν κι άλλα συστατικά στοιχεία που παράγουν δράσεις και νόημα, πέρα από την απλουστευτική και κενή πλέον αντίθεση του «κομμουνιστή αριστερού» και του «καπιτάλα δεξιού».

Γιώργος Τάττης

Κουβέντες του καφενέ (της Περιστερώνας)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *