Ο Κατελάρης, η Ομόνοια και η Κερύνεια… | Σεπτέμβριος 2016
Αθλητισμός Κοινωνία Κυπριακό Πολιτική

Ο Κατελάρης, η Ομόνοια και η Κερύνεια… | Σεπτέμβριος 2016

rdjfivrfg3rdqspzx0cp

Είναι περίεργο το συναίσθημα όταν παίρνεις μολυβί και χαρτί ξανά μετά από χρόνια προσπαθώντας να βάλεις κάτω σκέψεις και συναισθήματα. Ομολογώ ότι κάθε άλλο πάρα εύκολο μου είναι, ένιωσα όμως την ανάγκη να το κάνω. Ερέθισμα αυτής μου της απόφασης αποτέλεσε η νίκη του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της Κύπρου κάτω των εικοσιένα ενάντια στην αντίστοιχη ομάδα της Τουρκίας και τα όσα διαδραματίστηκαν μετά.

Παρακολουθώντας τον αγώνα εκείνο το βράδυ, ένιωσα μεγάλη περηφάνια και συγκίνηση. Τα δεκατέσσερα παλικάρια που αγωνίστηκαν κατάφεραν, εν μέσω αντίξοων συνθηκών και πολλών προκλήσεων, να πάρουν μια παλικαρίσια και ιστορικής σημασίας νίκη μέσα στην Άγκυρα. Δεν θα σταθώ, όμως, τόσο στο αποτέλεσμα και στη νίκη, όσο στον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπισαν το παιχνίδι οι πιτσιρικάδες μας. Το πάθος τους, η απίστευτη δύναμη και η θέλησή τους να «ματώσουν» για να πάρουν το θετικό αποτέλεσμα ήταν αυτά που με έκαναν να νιώσω τόσο περήφανος και να πιστέψω ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα σ’ αυτόν τον τόπο. Για τον Κωστάκη Κουτσοκούμνη μπορεί να ήταν απλώς ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, γι’ αυτούς όμως όχι. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο. Ήταν ένα παιχνίδι απέναντι στον Τούρκο κατακτητή. Ήταν ένα παιχνίδι απέναντι σ’ αυτούς που εδώ και 42 χρόνια κατέχουν παράνομα τη μισή μας πατρίδα. Ένιωσαν, λοιπόν, ότι με αυτήν τους τη νίκη κατάφεραν να πάρουν μια πολύ μικρή εκδίκηση για τα όσα μας προκάλεσε και μας προκαλεί για τόσα χρονιά η χωρά αυτή. Γιατί, όπως είπε και ο αείμνηστος Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, «το ποδόσφαιρο δεν είναι ακόμα ένα άθλημα, αλλά το όπλο της επανάστασης». Και το ποδόσφαιρο στην Κύπρο μάς έχει κάνει ουκ ολίγες φορές να θυμηθούμε και να νιώσουμε την ξεχασμένη εθνική μας περηφάνια, πράγμα που οι ανίκανοι πολιτικοί μας δεν έχουν καταφέρει ποτέ.

Τα όσα στη συνέχεια διαδραματίστηκαν με έκαναν για ακόμα μια φορά να προσγειωθώ ανώμαλα στην ανήθικη κυπριακή πραγματικότητα. Άκουσον άκουσον, ένας ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας είχε το θράσος να πει ότι κανένας δεν ξεχνά και τίποτα δεν ξεχνιέται. Τόλμησε να γράψει ότι το τρενάκι θα πάει στην Κερύνεια και, αν είναι δυνατόν, να ξεστομίσει ότι θα αντικαταστήσει την τουρκική σημαία με την ελληνική. Φάνο, σύνελθε! Κατ’ αρχάς, αυτό το στρατιωτικό σύνθημα αποτελεί ένα γνωστό εθνικιστικό σύνθημα που μόνο, μα μόνο οι ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ και οι ΦΑΣΙΣΤΕΣ τραγουδούν στα κέντρα εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων. Δεύτερον, αν είναι δυνατόν, πώς και γιατί να μιλήσεις για επιστροφή στην Κερύνεια; Αυτή δεν θα μας επιστραφεί ποτέ. Κανένα σχέδιο λύσης μέχρι σήμερα δεν τη συγκαταλέγει στα εδάφη που θα μας επιστραφούν. Θα είναι πάντα υπό τ/κ διοίκηση. Ο Κερυνειώτης, Φάνο, ποτέ δεν θα πάει στο σπίτι του. Και, τέλος, μα πόσο θράσος πια; Εσύ, ένας ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας, να μιλάς για ελληνική σημαία; Ξέχασες ποιοι μας έφεραν τους Τούρκους στην Κύπρο; Και με ποιο δικαίωμα όλο αυτό το μίσος; Είδατε πώς μας υποδέχτηκαν στην Τουρκία; Μέχρι και Βόρεια Κύπρος έγραψαν για μας στον φωτεινό πίνακα. Ο αποχαιρετισμός τους δε συγκινητικός. Μπουνιές και κλωτσιές! Γιατί; Γιατί φυσικά οι Έλληνες της Κύπρου είχαν το θράσος να τους νικήσουν μέσα στην Άγκυρα, στην αυτοκρατορία του Ερντογάν. Δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοια. Βλέπετε, οι (πλείστοι) πολιτικοί μας τόσα χρονιά είναι υποταγμένοι.

Όλο αυτό το αρρωστημένο παραλήρημα που ακολούθησε από πολιτικούς, ΜΜΕ, οργανωμένα σύνολα κ.ά. αποτελεί ξεκάθαρα τον ορισμό μιας ψυχιατρικής φύσεως ασθένειας, γνωστής ως σύνδρομο της Στοκχόλμης. Το σύγχρονο μοντέλο της ψυχιατρικής υποστηρίζει ότι ο ασθενής πρέπει να γίνει γνώστης του προβλήματός του, να προσπαθήσει να το κατανοήσει και να το αποδεχτεί, ώστε να μπορέσει να το αντιμετωπίσει. Έτσι και όλοι αυτοί που μας αραδιάζουν παραμύθια για μομέντουμ, χρυσές ευκαιρίες λύσης και πιθανότητες να γίνει η Τουρκία σύμμαχός μας καλά κάνουν να γνωρίζουν την παθοφυσιολογία της ασθένειάς τους: «Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια και συμπόνοια και έχουν θετικά συναισθήματα προς τους απαγωγείς τους, μερικές φορές σε σημείο που να υπερασπίζονται και ταυτίζονται με τους απαγωγείς. Αυτά τα συναισθήματα γενικά θεωρούνται παράλογα υπό το πρίσμα του κινδύνου ή ρίσκου που υπέστησαν τα θύματα, οι οποίοι μπερδεύουν ουσιαστικά την έλλειψη κακοποίησης από τους απαγωγείς ως μια πράξη καλοσύνης». Καλή λευτεριά, καλή γιατρειά!

Κυριάκος «Κοτσάλε» Παύλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *