Τι είναι ο Δημήτρης Διαμαντίδης; | Ιούνιος 2016
Αθλητισμός Κοινωνία

Τι είναι ο Δημήτρης Διαμαντίδης; | Ιούνιος 2016

701435

Τι είναι ο Διαμαντίδης και γιατί τόση λατρεία προς το πρόσωπό του; Μια προφανής απάντηση είναι πως πρόκειται για τον παίχτη εκείνον που μας χάρισε μεγάλες χαρές και αμέτρητες συγκινήσεις με τις επιτυχίες και τα επιτεύγματά του: Με τη φανέλα της Εθνικής πήρε το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ το 2005, το ασημένιο στο Παγκόσμιο το 2006 και πολλά άλλα. Με τον Παναθηναϊκό μέσα σε δώδεκα χρόνια σήκωσε 9 πρωταθλήματα, 10 κύπελλα (ο Ολυμπιακός έχει 9) και τις 3 Ευρωλίγκες (τόσες έχει και ο Ολυμπιακός) από τις 6 του συλλόγου. Πρόκειται επίσης για τον παίχτη με τις περισσότερες διακρίσεις σε ατομικό επίπεδο σε όλη την Ευρώπη. Δεν είναι όμως μόνο οι κούπες που σήκωσε ούτε οι εξωπραγματικές του ασίστ, τα καθοριστικά για τη ζωή μας τρίποντά του ούτε οι αξεπέραστες άμυνές του και τα μοναδικά κλεψίματά του που τον καθιστούν μύθο. Ούτε ακόμα ότι «έχει αλλάξει το στάτους με το οποίο σκέφτονται και συμπεριφέρονται όλοι οι σύγχρονοι μπασκετμπολίστες», ότι δηλαδή ο Διαμαντίδης έχει καθιερώσει τον τύπο του παίχτη-«πολυεργαλείου»: σουτάρει μέσα και έξω από τη ρακέτα, σκοράρει, πασάρει, αμύνεται, αλλοιώνει προσπάθειες του αντιπάλου και όλα αυτά με την ίδια αποτελεσματικότητα. Το μέγεθος της λατρείας φαίνεται να ξεπερνά αυτό που τόσο λιτά και αληθινά απέδωσε ο Ομπράντοβιτς, λέγοντας ότι «Ο Διαμαντίδης είναι το Μπάσκετ».

Κάποιοι θεωρούν ότι η «αγιοποίησή» του σχετίζεται, πέρα από τις αθλητικές του επιδόσεις, και με την ανεπανάληπτη και ενίοτε αφοπλιστική αυτογνωσία του ανδρός και κατ’ επέκτασιν τη σπουδαιότητα του χαρακτήρα του. Πάντα ταπεινός και μετρημένος στα λόγια και στις πράξεις του. Δεν πήγε στο NBA επειδή πίστευε, όπως επανειλημμένως δήλωσε ενώ μεσουρανούσε, ότι «δεν έχει τα προσόντα που απαιτούνται για το στυλ και το επίπεδο του NBA», την ίδια στιγμή που άλλοι, λιγότερο καλοί απ’ αυτόν, έκαναν σαν τρελοί για να παίξουν εκεί, πήγαιναν και μετά γύριζαν με την ουρά στα σκέλια… Όταν του ζήτησαν να σχολιάσει το γεγονός πως κάποιοι εισηγούνται να δοθεί το όνομά του στο ΟΑΚΑ, απάντησε απλά: «Αυτά είναι βλακείες». Όταν στον ημιτελικό με τη Γαλλία ήμασταν στα 63 δευτερόλεπτα 7 πόντους πίσω και κάναμε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές σε αυτό το επίπεδο με το μυθικό τρίποντο του Διαμαντίδη που έστειλε ένα έθνος στους εφτά ουρανούς, με τον Σκουντή να φωνάζει από το μικρόφωνο, βλέποντας τον Ζήση να ψάχνει ελεύθερο παίχτη για σουτ στα 5 δευτερόλεπτα, «Ποιος; Ποιος; Βάλ’ το αγόρι μου» και τον Χατζηγεωργίου δίπλα του να ωρύεται κι αυτός μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που έγινε «Το ’βαλε! Το ’βαλε. Ναι! Ναι! Τέλος. Είμαστε στον τελικό» και ο Σκουντής να συνεχίζει «Ναι! Ναι! Ο Διαμαντίδης. Κυρίες και κύριοι, υποκλιθείτε, η Εθνική είναι στον τελικό…», ο ίδιος ο Μητσάρας, λίγα λεπτά μετά, δήλωσε «Ήμουν ο άνθρωπος που έτυχε να είμαι στη θέση για να σουτάρω και σούταρα και το ’βαλα απλά. Δεν είμαι κανένας πρωταγωνιστής». Τα παραδείγματα που αποδεικνύουν το μεγαλείο του χαρακτήρα του είναι άπειρα. Από τον τρόπο που σήκωνε στις πλάτες του έστω και τις ελάχιστες αποτυχίες της ομάδας του ως γνήσιος αρχηγός ή από τον τρόπο που κάθε φορά ανήγαγε πάντα  τα προσωπικά του επιτεύγματα στην ομαδική λειτουργία και τη συλλογική δουλειά.

Όλα αυτά, λοιπόν, τα αγωνιστικά στοιχεία σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα του συντέλεσαν στο να τον λατρέψει ο κόσμος. Ο τρόπος όμως με τον οποίον εκδηλώνεται αυτή η αγάπη του κόσμου για τον Διαμαντίδη, η λύπη που νιώσαμε όλοι, Παναθηναϊκοί και μη, για το τέλος της καριέρας του είναι δείγματα πως ο Διαμαντίδης δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμη μπασκετικό θρύλο. Είναι κάτι παραπάνω. Νομίζω, λοιπόν, ότι ο Διαμαντίδης είναι αυτό που είναι επειδή στο πρόσωπό του βλέπουμε μια ζωντανή απάντηση σε ένα καίριο και βασανιστικό ερώτημα, εν πολλοίς ηθικής φύσεως, το οποίο οι σύγχρονοι άνθρωποι καλούμαστε συχνά να απαντήσουμε: πόσο πρέπει να αλλάξει η ψυχή και το είναι μας για να κατακτήσουμε τους στόχους μας; Πόση ψυχή πρέπει να πουλήσουμε για να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε; Έρχεται, λοιπόν, ο Μητσάρας και λέει: «Καθόλου». Χωρίς κομπλεξισμούς, χωρίς να γίνεσαι κακέκτυπη απομίμηση του οποιουδήποτε, μπορείς να είσαι ο καλύτερος παίχτης της Ευρώπης, να είσαι επί σειρά ετών στην πολυτιμότερη πεντάδα της Ευρωλίνγκα, να έχεις τις περισσότερες ατομικές διακρίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να έχεις κατακτήσει όλους τους τίτλους που υπάρχουν και να παραμείνεις ένα ελληνόπουλο απ’ την Καστοριά που πιστεύεις ότι το σπουδαιότερο πράγμα που κατάφερες στη ζωή σου «είναι η οικογένεια και οι φίλοι» σου.

Νομίζω πως έχω μια απάντηση για το τι τελικά είναι ο Διαμαντίδης. Ο Διαμαντίδης είναι η προσωποποίηση κάποιον αξιών που χάσαμε, όπως η αξιοπρέπεια, η αυτοπεποίθηση και η μετρημένη περηφάνια μας. Ο Διαμαντίδης είναι αξία.

Χρίστος Πέτρου

Χριστίνα ή Θάνατος

Υ.Γ.: Στην τελευταία φάση της καριέρας του ο Διαμαντίδης, παρά την άμυνά του, δεν κατάφερε να σταματήσει το «αντίπαλο δέος», τον Σπανούλη, ο οποίος με ένα φοβερό τρίποντο έδωσε το πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό. Αυτό το ανεκπλήρωτο, αυτή η τάπα που δεν ήρθε ποτέ, αυτό το γαμώτο της τελευταίας του φάσης που όλοι την ονειρευόμασταν αλλιώς, αυτό το απωθημένο ρίζωσε ακόμη παραπάνω μες στη συνείδησή μας τον μεγάλο αυτόν παίχτη. Εξ άλλου «νικάει αυτό που ενώ πεθαίνει, ζητάει μαζί».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *